ไปช่วยกันทำแท้งที่ขอนแก่นอีกรอบ: โหมโรง

            ปีที่แล้วก็ได้ไปขอนแก่น ปีนี้ก็ไปขอนแก่น ด้วยวัตถุประสงค์เดียวกันนั่นก็คือ ไปให้ความรู้ความเข้าใจเรื่องการดูแลผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ พูดให้ตรงประเด็นอีกสักนิดก็น่าจะเป็น “ไปสอนคนให้ทำแท้ง” แต่เอ๊.. จริงๆก็ไม่เชิงหรอกครับ เพราะไปหลายที่ในแต่ละครั้งก็ไม่ได้ทำให้มีหมอที่อยากทำแท้งเพิ่มมากอีกเท่าไหร่หรอกครับ จริงๆแล้ว ผมไปเพื่อช่วยทำให้หมอและพยาบาลได้มีมุมมองต่อผู้ที่มีความทุกข์จากการท้องเมื่อไม่พร้อมในอีกมุมหนึ่งต่างหาก มุมไหนน่ะเหรอครับ ก็เป็นมุมที่พวกเราชาวหมอและพยาบาล หรืออีกหลายๆคนไม่เคยรู้เคยเห็นมาก่อน มุมที่เราคิดเสมอว่าเขาน่าจะพร้อมที่ควรจะตั้งท้องต่อไป แต่พูดอย่างไรเขาก็ไม่พร้อม สองคนเลยไม่เคยเข้าใจตรงกัน เอาเป็นว่าอย่างไรเสีย คนที่ท้องก็ควรท้องต่อไปโดยไม่ต้องมีทางเลือกอื่นใดเลยใช่ไหม

            “กฎหมายที่เคร่งครัดจนเกินไป ไม่เคยช่วยป้องกันการทำแท้งเถื่อนเลย” นี่คือวาทะกรรมที่เป็นจริงเสมอครับ การเป็นหมอสูติเราต้องเจอปัญหาจากการทำแท้งที่ไม่ปลอดภัยอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งก็สามารถแก้ไขได้โดยที่ไม่หลงเหลือร่องรอยการบาดเจ็บทางร่างกาย แต่ทางใจนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสามารถสมานในจิตใจของคนที่เคยผ่านการทำแท้งมาก่อนได้มากน้อยแค่ไหน

            แม้กระทั่งทุกวันนี้ วันที่กฎหมายเรื่องการทำแท้งที่สุดแสนจะทันสมัยของประเทศไทยที่ยังไม่เคยเปลี่ยน (คาดว่าได้คลอดออกมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500) กฏหมายที่ให้สตรีไทยสามารถได้รับการทำแท้งเนื่องจากปัญหาสุขภาพ (กาย) เนื่องจากถูกข่มขืนกระทำชำเรา เนื่องจากเป็นเด็กอายุไม่ถึง 15 ปี เนื่องจากถูกล่อลวงหรือบังคับขู่เข็ญ แต่การทำแท้งเถื่อนก็ไม่ได้ลดจำนวนลง เทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยขึ้นอย่างมากมาย ก็เพียงแค่ช่วยให้การตายจากภาวะแทรกซ้อนของการแท้งเถื่อนลดน้อยลง แต่จำนวนคนที่ทำแท้งเถื่อนก็มิได้ลดน้อยลง มีความพยายามขอแก้ไขกฎหมายอาญามาตรา 305 มาตั้งนานนม มันก็ไม่สามารถถูกแก้ไขได้เนื่องจากภาคการเมืองไม่ยอม และภาคการเมืองที่ว่านี้ก็ถูกครอบงำด้วยคนเพียงไม่กี่คนที่สามารถโน้มเอียงสภาได้อย่างอยู่หมัด เพียงแค่อ้างว่าศาสนาบ้านเราเป็นชาวพุทธ การทำแท้งถือเป็นบาปอย่างมหันต์ และท้ายที่สุดมันก็ยังคงไม่เคยถูกแก้ไขได้เลยแม้เพียงสักครั้งเดียว หันกลับมาถามอีกครั้งว่า ผ่านมากว่า 50 ปีแล้ว คนไทยทำแท้งเถื่อนน้อยลงไหม ตอบได้เลยว่าไม่ใช่

            ถึงแม้ว่าตอนนี้ แพทยสภาได้ออกข้อบังคับว่าด้วยเรื่องการดูแลสตรีแท้งบุตรออกมาได้สำเร็จ ถามว่ามีหมอกี่คนที่เคยได้ยินได้รู้จักข้อบังคับฉบับนี้ ตอบได้ทันทีว่าไม่กี่คน หลายคนไม่เข้าใจในเนื้อหา หลายคนเข้าใจเนื้อหาแต่ไม่กล้าเอามาใช้ หลายคนติดอยู่ที่ว่ากลัวบาปถ้าต้องทำแท้ง กลัวเสียชื่อเสียง กลัวถูกตำรวจจับ กลัวครอบครัวไม่เข้าใจ กลัวไปต่างๆนานา

            และเหตุที่ผมต้องรอนแรมไปหลายๆที่ เป็นวิทยากรเรื่องแท้ง ก็ด้วยเหตุผลเดียวนั่นก็คือ ผมเป็นคนที่เคยเกลียดการทำแท้งมากที่สุดและตอนนี้กลับมาสนับสนุนการทำแท้งมากที่สุด ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น นั่นคือสิ่งที่ผมต้องมาเล่าให้ฟัง ความรู้ที่ผ่านออกมาจาก tacit knowledge น่าฟังเสมอใช่ไหมครับ และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกันที่ผมต้องมาทำหน้าที่ที่สำคัญอันนี้ และครั้งนี้ผมได้เตรียมกิจกรรมบางอย่างมาเพื่อให้ผู้ร่วมประชุมได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในเรื่องที่เกี่ยวกับการทำแท้งกันทุกคนผ่านกิจกรรมคาเฟ่ (อันนี้ขออนุญาตเลียนแบบ อ.สกล นกไฟ มาเรียบร้อยแล้ว) รู้สึกว่าน่าสนุกบ้างแล้วใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นก็ check in แล้วเดินตามผมไปตามทางออกหมายเลข 1 เครื่องบินของสายการบินไทยกันได้เลยครับ อย่าลืมให้ผู้โดยสารบัตรทอง ผู้โดยสารสูงอายุ หรือผู้โดยสารที่เดินทางพร้อมเด็กเล็กขึ้นเครื่องก่อนนะครับ ฮา.. “cabin crew prepare for take off”