เพื่อนฝูงพี่น้องค่อย ๆ หายไปทีละคน...ทีละคน จากที่ทำงาน ไม่ได้ตายจาก
หรือดับสูญไปไหน เขา...เธอ ต่างมีฝันที่จะโบยบินไปสู่โลกอันกว้าง แต่ก็
ทำให้คนที่เราคุ้นเคย ที่พบปะพูดจาหายไปทีละคน แม้ว่าจะวนมาพบกันบ้าง
หากก็เนิ่นนานกว่าวันเวลาที่ผ่านมานัก
ปีนี้กลับเป็นปีของการเดินทางของคนคุ้นเคยของฉัน บางคนก็ไปเหนือ
บางคนก็ลงใต้ บางคนก็กลับบ้าน บางคนก็ไปฝังตัวในหมู่บ้านที่เขาทำงาน
ล้วนแต่เป็นความฝัน ความอยาก ความสุขและแสวงหา
โต๊ะทำงานถูกปล่อยทิ้งไว้ โต๊ะทำงานถูกเปลี่ยนสถานะเป็นที่กอง
เอกสาร โต๊ะประชุมกลายเป็นที่แลกเปลี่ยนว่าจะไปไหนกัน และเมื่อไหร่
บางวันฉันก็จะคลุกวงไหนแลกเปลี่ยนและเพ้อฝันไปตามเขา...เธอ บางวัน
ฉันก็เลือกจะเดินหนี ทิ้งถ้อยคำบอกกล่าวให้เขา...เธอเดินทางไปในที่ไกล ๆ
และสวยงาม ฉันจะได้มีแรงบัลดาลใจในการเดินทางไปหาเขา...เธอ
บนความอยาก บนความสุข เขา...เธอนั้น นอกจากกระหายในการเดิน
ทาง ฉันพบความเหงาที่แอบซ่อนอยู่ในนั้น หรือจะเป็นอีกเหตุผลหนึ่งไหมนะ
ที่เขา..เธอคิดจะเดินทาง เพื่อปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างที่ต้อง การและชดเชย
ความเหงาในหัวใจที่ก่อตัวจนล้นกระเป๋าเดินทาง...ฉันหวังเพียงว่าเขา...เธอ
จะพบสิ่งที่ขาดหายเพื่อเป็นกำลังในการเดินทางและพบความอยาก ความสุขและ
การแสวงหาบางอย่าง
ฉัน...นั้นอาจจะไม่กล่าวอ้างหรือร่ำร้องในการออกเดินทาง ไม่ใช่เพราะ
หวาดกลัว แต่สิ่งที่ค้นหาและทำในวันนี้ฉันยังมีความสุขดี ยังมีช่วง เวลาให้ฉัน
ได้โบยบินบ้าง แม้จะบินในระยะทางที่จำกัด แต่ก็ทำให้ฉันได้เติมเต็มสิ่งที่ขาด
หายไปได้
หรืออาจจะเป็นเพราะว่าฉันยังไม่รู้ว่าการเดินทางคืออะไร ทำให้มันกัด
กล่อนถูกหยดน้ำเป็นร่องเป็นรอยจนเป็นสนิม จนกลายมาเป็นชื่อของฉัน
“สนิมเดินทาง”
ความอยาก…
ความสุข…
อันไหนนะมันมากกว่ากัน
จนทำให้คนต้องเดินทางสู่โลกกว้างเพื่อโบยบิน
สนิมเดินทาง มันอาจจะเป็นแค่ร่องรอยของความอยาก ความสุข
ที่เขา...เธอ ทิ้งเอาไว้จนเนิ่นนาน
