ไม่รู้หรอกว่าตัวเองชอบอ่านหนังสือจริง ๆ จัง ๆ เมื่อไหร่
รู้แต่ว่าเวลาที่ต้องเดินทางไปไหนไม่ว่าใกล้หรือไกล
ฉันจะต้องมีหนังสือสักเล่มติดกระเป๋าทุกครั้งที่มีหนังสือเดินทางไปด้วย
จะรู้สึกอบอุ่นตลอด เหมือนฉันไม่ได้เดินทางลำพังผู้เดียว
แม้ว่าความจริงฉันจะไปไหนคนเดียวอยู่เสมอ ๆ
หากวันไหน...
ฉันลืมที่จะมีหนังสือติดกระเป๋าไปด้วย...
ฉันจะรู้สึกกระวนกระวายใจมาก
เหมือนใจมันอยู่กับสิ่งที่หลงลืมไว้ตลอดเวลา
ฉันจะต้องแวะร้านหนังสือสักที่ เพื่อจัดหาหนังสือสักเล่มเดินทางกับฉัน
ไม่รู้ว่าตอนไหนเหมือนกันที่ตัวเองชอบจดบันทึกเรื่องราว ๆ ต่าง ๆ
แม้ครอบครัวฉันจะไม่ได้ปลูกฝังเรื่องนี้กับ
ฉันแต่ธรรมชาติของตัวเองทำให้จดบันทึกเรื่องราว ๆ ต่าง ๆ รอบตัวเสมอ
เริ่มจากความน้อยอกน้อยใจพ่อแม่ บันทึกถึงเพื่อน บันทึกถึงการเดินทาง
บันทึกของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ฯลฯ
การกลัวที่จะหลงลืมมันฉันจึงมีสมุดบันทึกหลายเล่ม
อยู่ในที่ต่าง ๆ และกระเป๋าของฉันเสมอ
ฉันรู้สึกว่าทุกระยะของการเดินทางมักเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันเสมอ
การบันทึกทำให้ฉันสามารถกลับมาทบทวนเรื่องรา่วบางอย่างได้
อย่างน้อยก็รู้อารมณ์ของตนเอง ในช่วงเวลาต่าง ๆ
บางครั้งกลับมาอ่านอีกครั้ง ก็แทบไม่น่าเชื่อ
ตัวเองจะสามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้หมดเปลือก
และบางครั้ง...ก็แทบไม่น่าเชื่อว่าฉันเขียนหรือบันทึกได้หยาบคายที่สุด
ถ้าใครได้มาอ่านคงแดดดิ้นทรมานได้
นี่คือบางสิ่งบางอย่าง......ที่ฉันชอบ
