นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้สังเกตสิ่งที่ตรงหน้าฉัน เช้านี้กาแฟหอมกรุ่น
ควันลอยออกมาจากแก้วสีขาวสวยบริสุทธิ์ แก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะของฉัน
ใช่สิ...โต๊ะทำงานของฉัน บางวันมันก็มีอะไรมากมายก่ายกองสุม
ระเกะระกะ ดูไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย หากว่าวันไหนฉันกลับมาจากพื้นที่
และมันก็จะวางสุมอยู่หลายวัน จนกว่าฉันจะมีแรงเก็บมันเข้าที่ให้เรียบร้อย
หรืออีกหลายวันผ่านไปที่ฉันจะกลับมาทักทายมันอีกครั้ง
โต๊ะทำงานของฉัน...นอกจากเอกสาร แฟ้มงานต่าง ๆ แล้ว อีกอย่างที่สำคัญ
ก็คือ ปฏิทินที่ส่งมาไกล เพื่อบอกวันเวลานักหมายอันยุ่งเหยิงในแต่ละเดือน
พื้นที่บนโต๊ะส่วนใหญ่แล้วจะถูกจับจองด้วยหนังสือ ซึ่งหนังสือส่วนมากจะไม่เกี่ยว
กับงานสักเท่าไหร่ (เพราะหนังสือที่เกี่ยวกับงานมีที่วางเฉพาะของมันแล้ว) ด้านข้าง
ของโต๊ะทำงานไม่ว่าจะเป็นฝา ขอบตู้ มันก็ถูกจับจองด้วยภาพถ่ายฝีมือห่วย ๆ
ของฉัน ที่สำคัญต้องมีรูปฉันอยู่ด้วย เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของสิ่งของเหล่านั้น
หรือไม่ก็โปสการ์ดจากคนที่คุ้นเคยส่งมาทักทายกัน แล้วก็มีข้อความกินใจอันแสนซึ้ง
สักประโยคติดไว้เตือนใจและให้กำลังใจตัวเอง...และมันก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามอารมณ์
เผื่อพื้นที่บนโต๊ะไว้วางแก้วกาแฟ และสมุดบันทึก คิดอะไรบางเบาในหัวให้เรียบร้อยก่อน
แล้วก็หนังสือที่ยังอ่านค้างอยู่หลายเล่ม ซึ่งจะใช้พื้นที่บนโต๊ะจัดการกับหนังสือเหล่านั้น
ให้ตายเถอะ แค่โต๊ะทำงานจะอะไรมากหมายนักหนา ...ทำไมละในเมื่อ
ฉันเชื่อว่าเมื่อมีบรรยากาศดี ๆ สิ่งดี ๆ หรือะไรที่เราคุ้นเคยอยู่ใกล้ ๆ เรา
เราก็จะทำอะไรได้มีความสุข กว่า..สิ่งที่เราไม่ค่อยคุ้นเคย พื้นที่บนโต๊ะยังว่างอยู่ที่หนึ่ง
ว่างไว้สำหรับความรู้สึกบางอย่าง แต่นานแล้วนะที่ฉันไม่ได้สนใจมัน...
"เฮ้ย..โต๊ะทำงานก็มีพื้นที่ของความรักได้นะ..."มีคนแซว
