ซ้อมรำกับการพัฒนา!!!!

ข้าพเจ้ามีประสบการณ์ในการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในด้าน นาฏศิลป์ เช่น การรำไทย

การฟ้อนรำของภาคอีสาน เป็นต้น ซึ่งข้าพเจ้าชอบดูการร่ายรำ การแสดงต่างๆ มาตั้งแต่เด็กๆ เพราะเมื่อดูแล้วมีความรู้สึกเพลิดเพลิน สนุกสนาน และแอบฝันว่าอยากจะรำ อยากจะแสดง แบบนั้นบ้างสักครั้ง!!!! และแล้วโอกาสก็มาถึง เมื่อตอนข้าพเจ้าเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 คุณครูสอนนาฏศิลป์ได้เห็นแววอันน้อยนิดของข้าพเจ้าในคาบเรียนวิชานาฏศิลป์ จึงเรียกข้าพเจ้าให้ไปรำในวันลอยกระทง และการแสดงก็ผ่านไปอย่างราบรื่น จากนั้นมาข้าพเจ้าก็ได้กลายเป็นสมาชิกของชุมนุมนาฏศิลป์ไปโดยปริยาย จากนั้นก็มีงานรำเข้ามาเรื่อยๆทั้งงานแสดงในโรงเรียนและนอกโรงเรียน ข้าพเจ้าได้ไปฝึกซ้อมรำที่ห้องนาฏศิลป์ทุกวัน วันแรกๆก็กลัวๆไม่กล้าที่จะเข้าไปซ้อมรำ กลัวรำไม่สวย รำผิด เลยได้แต่นั่งดู แต่พอเห็นพี่ๆซ้อมรำซึ่งรำสวยงามมากกก ข้าพเจ้าจึงเกิดแรงบันดาลใจ จึงเข้าไปฝึกซ้อมรำกับพี่ๆ ข้าพเจ้าก็รำผิดบ้างถูกบ้างแต่ก็พยายามซ้อมอย่างเต็มที่ ท่ารำท่าไหนที่ยากข้าพเจ้าก็จะดูแบบจากคุณครูบ้าง ถามพี่ๆบ้าง และก็เอาเพลงกลับไปซ้อมฝึกรำที่บ้านทุกวัน ข้าพเจ้าฝึกซ้อมหลังเลิกเรียนทุกวันไปเรื่อยๆจนทำให้ทักษะการรำของข้าพเจ้าดีขึ้นมาก และข้าพเจ้าก็มีโอกาสได้ไปแสดงงานระดับใหญ่หลายๆงาน ทั้งต่างจังหวัดและในจังหวัด เช่น แสดงงานเงาะทุเรียนซึ่งเป็นงานประจำปีของจังหวัดศรีสะเกษ ประกวดวงโปงลางที่จังหวัดมหาสารคามและจังหวัดอุบลราชธานี เป็นต้น ซึ่งข้าพเจ้ามีความภูมิใจที่ได้เข้ามามีส่วนร่วมในการทำงานทางด้านนาฏศิลป์ และที่สำคัญที่สุดคือข้าพเจ้าได้รับมิตรภาพ ความมีน้ำใจ ความเป็นครอบครัวเดียวกัน จากพี่ๆ น้องๆ และคุณครู ทำให้ข้าพเจ้ามีกำลังใจในการทำงานด้านนี้มาตลอดระยะเวลา 6 ปี อยากขอบคุณทุกๆคนที่มาร่วมสร้างประสบการณ์ดีๆกับข้าพเจ้า “ขอบคุณจริงๆค่ะ ^^”

สุดท้ายนี้ข้าพเจ้าอยากฝากถึงท่านผู้อ่านทุกท่านว่า ถ้าหากเรามีความพยายาม อดทน หมั่นฝึกฝนในการทำงานหรือการทำสิ่งอื่นๆอย่างสม่ำเสมอแล้ว ความสำเร็จก็จะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมของเราอย่างแน่นอนค่ะ ^^