ฝึกงานเสร็จแล้วค๊า....

นั่งนึกไปนึกมา เวลานี่ก็เดินเร็วจริงๆเลยนะค่ะ รู้ว่าเมื่อไม่นานมานี่เองนาได้ไปยื่นเอกขอฝึกงานที่โรงพยาบาลเปาโลฯโชคชัย4(แผนกบัญชี) ระยะเวลาในการฝึกงานก็น่าจะประมาณ 3 เดือนค่ะ จำได้ว่าวันแรกที่นาไปทำงานไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้จักใครในนั้นเลย บุกเดี๋ยวเต็มที่ค่ะงานนี้ อิอิ คนแรกที่นาได้คุยด้วยก็คือหัวหน้าแผนกชื่อพี่โอค่ะ ตอนแรกพี่โอนึกว่านาอยู่ปี 4 จะไปฝึกเอาปีสุดท้ายแต่ว่านาพึ่งอยู่ปี 3เองค่ะแล้วพี่โอก็เรียกพี่ฝนซึ่งเป็นพี่ทำงานในแผนกบัญชีให้ช่วยสอนงานให้นาค่ะ ตอนแรกนึกว่าพี่ฝนจะเป็นคนเงียบๆซะอีก อิอิ  วันแรกดูช่างไม่ค่อยชินกับอะไรหลายๆอย่างเอาซะเลย ได้แต่นั่งทำงานเงียบๆ ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับใครดี วันแรกผ่านไปอย่างตื่นเต้นพร้อมกับอาการง่วงนอนนิดๆ อิอิ

พี่อู๋ค่ะ รุ่นพี่สุดหล่อคนเดียวในแผนกบัญชี

            เมื่อเวลาผ่านไป เวลาก็ได้สอนให้นาได้รู้จักคำว่า “การปรับตัว”จากที่ไม่กล้าพูดกับใคร ก็ค่อยๆ “เรียนรู้” เปิดรับพูดคุยกับคนอื่นๆมากขึ้น จนหลังๆมา พูดมากเกิน พี่เขาต้องบอกให้หยุดพูด อิอิ นาได้เจอกันรุ่นพี่ แต่ว่าคงไม่ใช่พี่รหัสหรอกนะค่ะ น่าเป็น ปู่ทวดๆของทวดรหัสเลยละค่ะ ฮิๆๆๆ เพราะว่าพี่อู๋จบมานานหลายปีแล้ว ตลอดช่วงของการฝึกงานพี่อู๋เป็นคนใจดีมากๆ และที่สำคัญหล่อที่สุดในแผนกด้วยนะ 55555+(ก็มีผู้ชายคนเดียวเนี่ย)

            นาช่วยพี่ๆหลายคนทำงาน เพราะว่าจะได้เรียนรู้การทำงานจากพี่ๆแต่ละคนค่ะ และนาก็ได้มาช่วยพี่ที่นั่งโต๊ะข้างๆ พี่สาวคนนี้ก็น่ารักค่ะชื่อว่าพี่เก๋ พี่เก๋รับผิดชอบในเรื่องของรายได้โรงพยาบาล จึงมีงานให้นาทำทุกวันเลย นาพยายามตั้งใจอย่างเต็มที่ “อดทน” กับงานที่บางครั้งทำให้เรารู้สึกเกิดอาการหล้าๆ และบางครั้งเราก็ต้อง “เสียสละเวลาให้กับงาน” แต่นาก็ไม่ค่อยได้เลิกค่ำเท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ว่าเห็นพี่ๆกลับกันค่ำๆทุกวันเลย แบบเลยเวลาเลิกงานไปนานมากๆเลยละค่ะ

พี่เจี๊ยบคนสวย อิอิ

            การทำงานอาจจะมีบางครั้งที่ทำให้เราเครียดไปบ้างและเราก็ต้องรู้จักที่จะ “ผ่อนคลาย” เวลาที่นากำลังรู้สึก มึนๆ เครียดๆ หรือว่ากำลังนั่งง่วงอย่างหนัก นาก็จะชอบหันไปมองพี่เจี๊ยบ อิอิ แค่มองหน้าเท่านั้นค่ะ และแค่พี่เจี๊ยบมองกลับมาไม่พูดอะไรแต่ก็ทำให้นายิ้มๆขึ้นมาได้ทันทีเลย ฮิๆๆ ไม่รู้ว่าขำอะไร ทั้งแผนกก็มีพี่ฝนกับพี่เจี๊ยบนี่ละค่ะทำให้การทำงานแต่ละดูมีสีสันขึ้นมา ทำให้ได้ยิ้มได้หัวเราะบ้าง บางครั้งก็สึกอยากเลิกทำงานแล้วมานั่งฟังพี่ๆเขาคุยกันนี่แหละ ฮามากๆ อิอิ

พี่ฝนค่ะ จะอยู่ที่ไหนก็ฮาทุกที่

            นอกจากพี่ๆที่กล่าวชื่อมาแล้วก็ยังมีพี่อ้อย พี่นา พี่หนุ่ย  พี่ตุ๋ม และก็หนิงค่ะที่พึ่งเรียนจบแล้วก็มาทำงานหลังนาประมาณ 1เดือนอายุเท่ากันเลยค่ะได้ได้เป็นเพื่อนกัน อิอิ พี่ๆแต่ละคนใจดีมากๆค่ะ จะคอยพูดคุยถามไถ่ว่าแต่ละวันเป็นไงบ้างสนุกไหม วันนี้มารถติดหรือเปล่า กินข้าวหรือยัง ฯลฯ...นอกจากนี้ในช่วงพักเที่ยงก็จะเจอพี่อา พี่น้อง และพี่นุ้ยทุกวันเลยค่ะ ความสนุกก็อยู่ในช่วงเที่ยงนี่แหละ เม้ากันมันส์เลยละ

            ยิ่งอยู่ไปนานวันก็รู้สึกว่าผูกพันกับทุกคนมากขึ้นค่ะ....บางครั้งช่วงวันหยุดก็จะมีได้ไปเที่ยวกับพี่ๆบ้างไปแต่ละทีก็ได้กินฟรีตลอดรู้สึกเกรงใจอยู่เหมือนกันแต่พี่บอกว่ายังเรียนไม่จบยังไม่มีรายได้ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ต้องขอบคุณ พี่อู๋ พี่เจี๊ยบ  พี่ฝน พี่นุ้ย มากๆ ไปเที่ยวทุกครั้งก็ อิ่มจังตังค์อยู่ครบทุกที อิอิ นอกจากการได้ทำงานอยู่ในแผนกแล้ว โรงพยาบาลยังมีกิจกรรมต่างๆให้พนักงานได้ร่วมในทุกๆช่วงเทศกาล แต่ที่ชอบที่สุดเห็นจะเป็นการประกวดร้องเพลงนี่ละค่ะ ซึ่งแต่ละคนก็กล้าเล่น กล้าแสดงออก ชนะไม่ชนะไม่เป็นไรค่ะเอาฮากันไว้ก่อน ฮิๆๆ(ถ้าพี่เจี๊ยบลงสมัครนะทุ่มค่าพวงมาลัยสุดตัวเลย 5555+)

กิจกรรมประชาสัมพันธ์

            วันสุดท้ายของการทำงาน เฮ้อ วันนั้นรู้สึกใจหวิวๆมากๆเลยค่ะ มองหน้าและพุดกับพี่แต่ละคนแล้ว ก็ยังอยากทำต่ออยู่นะค่ะ....แต่ก็อย่างเขาว่านั่นแหละค่ะ มีพบแล้วก็ต้องมีจาก พี่โอเซ็นต์รับรองการผ่านงานให้นาและก็ประเมินผล (แต่ไม่ทราบผลนะค่ะว่าเป็นอย่างไรปิดซองซะมิดหมดเลย แงๆๆ อดดู อิอิ )..นาได้ของที่ระลึกจากพี่ๆทุกคน..และช่วงเย็นๆ ก็ไปเลี้ยงส่ง อิ่มจนจุก เลยะค่ะ อิอิ ขอบคุณน้ำใจและมิตรภาพที่มีให้นาด้วยดีเสมอมานะค่ะ จะจดจำพี่ๆไว้ตลอดไปเลย....

เรื่องมันฮาจริงๆ

            ประสบการณ์ในการฝึกงานครั้งนี้นาได้รับแต่สิ่งดีดี และก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง “ความซื่อสัตย์”และ”การตรงต่อเวลา”นั่นก็เป็นสิ่งสำคัญในการทำงาน และการปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นได้ก็จะทำให้เรามีความสุขไม่ว่าเราจะอยู่ในที่ได้ “คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก” ในอนาคต(อีกไม่นาน) คิดว่าน่าจะ “เรียนจบ” อิอิ นาเองก็คงต้องได้ไปใช้ชีวิตในการทำงานอย่างเต็มรูปแบบ ทุกอย่างต้องเกิด “การเรียนรู้” ต้องมีการปรับตัว ต้องก้าวให้ทัน และนาก็เชื่อว่า “ผู้ที่มีประสบการณ์มากย่อมเหนือกว่าไปอีกก้าวค่ะ”......

นาได้เช็คเป็นครั้งแรกในชีวิตเลย เป็นของขวัญจากพี่เก่ จำนวนเงินอุ๊บไว้ค่ะไม่บอกว่าเท่าไหร่ อิอิ

            อนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร....ใครเป็นคนกำหนด...จะดีหรือร้าย ขึ้นอยู่กับใครหนอ...ถ้าไม่ใช่ “ตัวเราเอง” เป็นคนควบคุ้มทุกอย่างที่จะคำเนินต่อไป....โชคดีมีความสุขทุกๆท่าน  ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ