ผมเคยเขียนบันทึกถึงเรื่อง การตัดกรรม (เราสามารถ "ตัดกรรม" หรือ "ลบล้างกรรม" ที่เราได้เคยทำมาได้จริง ๆ หรือ ?) ... หรือ ... ("ความหลง" เกิดได้กับทุกคน แม้แต่คนที่ได้ชื่อว่า "มีปัญญา") ... ซึ่งมีใครคนหนึ่งเป็นปฐมเหตุของเรื่องราว

เมื่อวานนี้ (๒๘ พ.ค.๕๒) เพื่อนคนหนึ่งได้จัดห้องหับที่หอพัก แล้วพบหนังสือหลายเล่ม ๆ ด้วยความระลึกถึงจึงได้นำหนังสือธรรมะมาให้ผม ๓ เล่ม บวก ให้ยืมอีก ๑ เล่ม ... เชื่อว่า เพื่อนผมคงคิดว่า ผมควรรับรู้เรื่องราวของธรรมเหล่านี้ จึงนำมาให้

ผมนำหนังสือดังกล่าวกลับบ้านวันนี้ (๒๙ พ.ค.๕๒) พร้อมนั่งห่อปกพลาสติกด้วยตัวเองทั้ง ๓ เล่ม

แล้วได้มีโอกาสพลิกเปิดหน้าหนึ่ง ของหนังสือ ชื่อ "แก่นธรรมะ พระสุปฏิปันโน"

 

 

ซึ่งผมไม่แน่ใจว่า ก่อนเพื่อนนำมาให้ผม ... ได้มีโอกาสได้อ่านบทนี้หรือไม่ ? ...

 

 

อ ย่ า เ ข้ า ใ จ ว่ า

มาทำบุญที่นี่ จะตัดบาป ตัดกรรม ตัดเวร ได้นะ ... ตัดไม่ได้

อ โ ห สิ ก ร ร ม ... ถือว่าตัดได้

จะต้องขอเอง ... ให้คนอื่นไปขอไม่ได้ ไม่พ้นจากกรรม

เราต้องของเอง ต้องอ่อนน้อม กล่าวคำสารภาพกับตัวเขา

เขาจึงจะอโหสิ งดโทษให้เรา

 

 

ซึ่ง พระพุทธองค์ กล่าวไว้ในพระไตรปิฎกว่า ...

 

เรามีกรรมเป็นของตน

เรามีกรรมเป็นผู้ให้ยล

เรามีกรรมเป็นแดนเกิด

เรามีกรรมเป็นผู้ติดตาม

เรามีกรรมเป็นผู้อาศัย

กรรมอันใดที่ทำไว้ ... ความดี หรือ ความชั่ว

ตัวเราเป็นผู้รับผลกรรมนั้น

 

 

เพื่อนเอ๋ย ... ไม่มีมนุษย์คนใดในโลกจะสามารถตัดกรรมได้หรอก

มีแต่ละ วาง เพียรทำความดีเท่านั้น จึงจะมีสุข

เพื่อนเอ๋ย ... จงใช้วิจารณญาณแห่งปัญญาของเพื่อนลองตรองดูเองเถิด

หากการตัดกรรมสามารถซื้อได้ด้วยเงินและของเซ่นไหว้

มนุษย์ที่ชั่วร้าย คงทุ่มเงินหมดชีวิต เพื่อแก้ไขกรรมที่เกิดขึ้นเป็นแน่แท้

แล้วโลกจะไม่วุ่นวายไปกว่านี้หรือ

ทำกรรมครั้งหนึ่ง ก็ทุ่มเงินตัดกรรมครั้งหนึ่ง ... จริงดังนั้นหรือ เพื่อน

โปรดคิดดูเถิด ก่อนที่ความจริงจะเปิดเผยตัวมันเอง

แล้วเอาอโหสิกรรมซึ่งกันและกันเถิด