การเรียนรู้ที่ยังไม่พร้อม ต้องทำไปเรียนไป เหมือนหัดในไถ หายใจในปี่

        ช่วงเวลาพบวิทยากร บล๊อกเกอร์  มือรางวัล"สุดคนึง" และรางวัล"สุดตลึง"(เกลอคิม)  ได้ฟังมือรางวัลหลายคนพูดถึงการเขียนบันทึกว่า     มาเขียนด้วยความไม่รู้ และไม่สันทัดจัดเจนในการใช้เครื่องมือคอมพิวเตอร์    แต่พอทำไป เขียนไป มีคนให้กำลังใจ  แนะไป  นำไป สอนไป  ทำเกิดการเรียนรู้ที่คุ้นชิน จนสามารถจัดการกับมันได้ 

     เหมือนกับผู้เขียนที่เข้ามาแบบไม่รู้อะไรเลย ตอนแรกๆ บันทึกในกระดาษ วานน้องๆที่ทำงานช่วยกันอ่านช่วยชม จนนึกเอาว่ามันน่าใช้ได้แล้ว  จึงออกปากวานน้องๆ ช่วยพิมพ์ลงบันทึก   แล้วมีอาจารย์  ขจิต ฝอยทอง หมั่นมา  "ยอน*"(ขอเสนอ ดร.ธวัชชัยตั้งรางวัลนักยอนประจำบล๊อก)ทำให้มีกำลังใจ เชื่อว่าหลายท่านคงมีประสบการณ์แบบนี้ ..  แบบที่ครูนง  เมืองคอนบอกว่า"การเรียนรู้ที่ยังไม่พร้อม "  ถ้ารอให้มีความพร้อมอาจไม่ได้เรียนรู้เลยในชิวิตนี้" 

   " เป็นเรียนรู้ที่ทำไปเรียนไป พี่เล็ก ลำสินธ์ พัทลุง เปรียบเทียบเพิ่มเติมว่า เป็นการ"หัดในไถ*" จนถึงวันหนึ่งเกิดความรู้จากการสั่งสม ทำเป็น  ทำได้  ใช้คล่อง น้าแก้ว สังข์ชูเปรียบให้เห็นเหมือนการ   หายใจในปี่ *  

    เรื่องความไม่รู้ผู้เขียนไม่รู้เลยว่าหลายคนที่เคยสัมผัส พูดคุย เป็นนักบันทึกมือรางวัล สุดคนึง ไม่ว่าจะเป็น อาจารย์ชายขอบ ครูนง เมืองคอน อาจารย์ ชาญวิทย์ เกษตร   คุณ สิงห์ ป่าสัก   เชื่อว่าท่านเหล่านี้มีวิทยายุทธถึงขั้น หายใจในปี่   ได้แล้ว เสียดายให้เวลาน้อยไป ยังได้ความรู้ไม่อิ่มพอ  ต้องขอไปเรียนรู้ผ่านบันทึกของท่านเหล่านี้  

    พักทานข้าวเที่ยง กินพลางคุยพลางกับเกลอคิม  ดูเหมือนว่าเกลอคิมจะทานอาหารน้อยไปนิด ผิดกับเกลอบัง วอญ่า ที่ตั้งหน้ากินๆๆ เพราะลงบุญดึกมา  รายการช่วงเช้าจบลงที่ว่า "อิ่มจังตังค์อยู่ครบ."...... 

*   ยอน = เชียร์   สนับสนุน ให้กำลังใจ 

* หัดในไถ    = เปรียบการไถนาจับวัวมาเข้าคู่ แล้วหัดไถไปเลย  

 * หายใจในปี่    +คือการใช้ลมเป่าปี่ที่รู้จังหวะทดลมที่เป่าเอาไว้ใช้ไม่หมดหมดแรง