หนึ่งวันของฉัน
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้า
ความง่วงยังไม่จางหาย
อยากจะงีบต่ออีกสักหน่อย
แต่จิตสั่งออกมาว่าพอแล้วเดี๋ยวความสดชื่นจะมาไม่ทันกับงานประจำที่รออยู่
นั่นคือสุขที่ฉันมี รอช้าอยู่ใย จัดการกับภารกิจเสร็จสิ้นแล้วก็เดินทางไปทำงาน
ระหว่างทางฉันฟังเสียงเพลงพร้อมกับร้องคลอตามมันชั่งมีความสุขและเตรียมพร้อมที่จะทำงาน วันนี้ฉันทำงานได้เพียงแค่70%ของงานทั้งหมดที่มีอยู่ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ทำเสร็จ เพราะสิ่งที่ทำมันค่อนข้างที่จะต้องใช้ความคิดและระมัดระวังมาก แต่งานออกมาไม่เกิดความผิดพลาดก็โอเคแล้วจริงมั๊ย
