พันคำมีชีวิตที่ผูกพันธ์อยู่กับหอพักมาตลอด ตอนเรียน ก็เป็นเด็กหอ "ซีมะโด่ง" (ตอนนี้ทำงาน ก็เป็นผู้ใหญ่ "หอพักมอนอ" 555) ความรู้สึกที่ผ่านมาโดยตลอดคือ เวลาได้อยู่หอพักของมหาวิทยาลัยจะรู้สึกได้ว่าโชคดีมากเพราะค่าเช่าหอพักนั้นถูก สวัสดิการภายในหอก็ดี เรียกว่าสมัยนั้นหอพักของมหาวิทยาลัยเป็นที่พักอาศัยที่นิสิตต่างจ้องคอยและหมั่นมาตรวจอยู่เสมอว่ามีห้องว่างหรือไม่
วันนี้พันคำกลับได้รับฟังความรู้สึกที่แตกต่างไปจากนิสิตปริญญาตรี คือมีนิสิตที่เป็นศิษย์ปัจจุบันมาชวนพันคำคุย คุยไปคุยมาก็ว่าหอพักของมอนั้นแพงกว่าของหอพักเอกชนที่มีจำนวนมาก (เข้าใจว่าเกิดปรากฏการณ์ที่มีหอพักหรืออาคารที่ทำเป็นหอพักมากมายในบริเวณรอบๆมหาวิทยาลัย) นิสิตเข้าใหม่มีความจำเป็นต้องเข้าพักรายที่ไม่มีปัญหาทางเศรษฐกิจก็ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่รายใดที่ทางบ้านค่อนข้างขัดสนก็ต้องสู้มากๆ (ถ้าเด็กจ่ายค่าที่พักมาก ก็จะต้องมาหักค่าอาหารลง ในบางสถานศึกษามีการช่วยมากขึ้นอีกคือมีสมาคมศิษย์เก่าที่ช่วยโดยการให้ทุนอาหารกลางวันอีกด้วย)
พันคำฟังแล้วก็ถอนหายใจ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็เพียงให้กำลังใจ....
แต่ยังเชื่อมั่น ว่าจะมีทางออกที่ดีเสมอ ขอให้เชื่อมั่นในมหาวิทยาลัยแห่งนี้
(อธิษฐาน)
หมายเหตุ มหาวิทยาลัยมีนิสิตที่เรียนดี ความประพฤติเรียบร้อย แต่ขาดแคลนทุนทรัพย์เป็นจำนวนไม่น้อย ถ้าท่านมีจิตศรัทธาสามารถแสดงเจตจำนงบริจาคทุนเพื่อการศึกษา กรุณาติดต่อทางมหาวิทยาลัยได้ครับ
