เมื่อวานนี้ 26 พ.ค. 52 อาจารย์ทวีสิน ได้ทบทวนความเดิมตอนที่แล้ว และได้ให้ข้อคิดว่า ในการ share ผู้เข้าร่วมโครงการทุกคนต้องรู้สึก safe เมื่อรู้สึกว่า safe แล้วก็จะเปิดใจ รับฟังความคิดเห็นซึ่งกันและกัน เก็บเกี่ยวเรื่องที่เราเรียนรู้ได้ เพื่อมาประยุกต์ใช้ ต่อยอด และปรับปรุงให้เป็นของเราเอง

ก่อนอื่นผู้รู้สอนผู้ไม่รู้โดย I do ต้องทำให้ดูก่อน -- We do me ทำด้วยกัน ช่วยกันทำ-- You do เขาก็จะทำเป็นทำได้

จากเกมส์ ZIN OBELISK  “The journey is the Destination” เป็นเกมส์ที่ช่วยหาหรืออธิบายการค้นหา tacit ความรู้ที่ฝังลึกในแต่ละคน ซึ่ง Zin นี้เป็นสิ่งปลูกสร้าง มีคำถามว่าแล้วจะสร้างเสร็จวันไหน? ถ้าเกินสองอาทิตย์ ถือว่าผิดทาง

กิจกรรมเริ่มด้วยการแบ่งกลุ่ม แจกกระดาษ 33 ชิ้น/กลุ่ม ทุกคนที่มีกระดาษในมือห้าม show ให้เพื่อนดู ภาษาในกระดาษเป็นภาษาเฉพาะในชุมชนๆหนึ่ง

ทุกคนในแต่ละกลุ่มพยายามหาคำตอบอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อไม่ให้เอากระดาษในมือโชว์กัน ก็พยายามหาวิธีแก้ปัญหาโดยการเอาสิ่งที่อยู่ในตัวเรา แบ่งปันให้เพื่อนๆ ซึ่งเป็น key ที่สำคัญในการแก้ปัญหา เช่น ความรู้ ประสบการณ์ สิ่งที่อยู่ในสมองแล้วแบ่งปันให้เพื่อนๆหรือบุคคลอื่นๆ นั่นคือเสียงบางเสียง ข้อมูลบางข้อมูลของเรามีความหมาย แต่บางครั้งคนอื่นอาจไม่ได้ยิน หรือเขาไม่ถามเรา เราก็ไม่บอก

ภาษาที่ใช้เป็นภาษาในชุมชน (ภาษาอังกฤษที่เฉพาะไม่มีคำแปล) หนึ่งอาทิตย์มี 5 วันและมีวันหยุด 1 วัน นั่นคือ ภาษาที่เราไม่รู้จัก ไม่มีเจ็ดวันอย่างที่เราคิด และชื่อวันที่เรายังไม่รู้จัก ไม่คุ้นเคย ดังนั้นเราพยายามอย่ายึดติดกับกรอบความคิดเดิมๆ ของเรา เพื่อให้เกิดการเรียนรู้กับบริบทนี้

กระดาษ 33 ชิ้นก็ไม่ได้ใช้ทุกชิ้น และเจอหลายๆข้อความที่ไม่เกี่ยวข้อง ดังนั้นเราควรตัดข้อมูลบางอย่างออกในบางเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้อง

ในแต่ละทีมไม่แต่งตั้ง Leaderไม่มีเลขา แต่ทีมก็สามารถจัดการมันได้ เนื่องจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน Share สิ่งที่ตนมีให้ผู้ร่วมทีมทราบ การทำงานเป็นทีม และร่วมมือร่วมใจกัน

การเรียนรู้จากประสบการณ์จริง

บางอย่างหรือบางเรื่องความรู้ที่ฝังลึกอยู่ในตัวคนจะออกมาได้ ต้องพาเขาไปประสบกับประสบการณ์จริงๆ

การเรียนรู้แบบผู้เรียน (ผู้เข้าร่วมอบรม) เป็นสำคัญ โดยการเรียนรู้จากประสบการณ์ตรง แล้วนำประสบการณ์นั้นมา ลปรร กัน นี่คือความรู้แบบยั่งยืน

http://gotoknow.org/blog/uackku/263475

น้ำหนึ่ง

27 พ.ค. 52