เวลาเป็นสิ่งมีค่า ผ่านไปแล้วไม่หวลกลับคืน

เมื่อก่อนมีเวลาว่างมาก เวลาว่างก็สามารถทำกิจกรรมที่ชอบ

ขับรถขึ้นดอย เที่ยวไปเรื่อยๆ เนื่องจากไม่มีภาระที่รับผิดชอบมากมาย

เวลาแต่ละวันต้องหาอะไรทำให้ผ่านไป ....

จนเกิดความเบื่อ เริ่มคิดจะใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์

ตอนนี้สรรหาภาระให้ตนเองเพิ่มขึ้น จนเริ่มไม่มีเวลา

 กลับจากที่ทำงานถึงบ้านในตอนเย็นอยากทำอะไรอีกหลายๆอย่างที่ชอบ

เช่นทำสวน ดูแลต้นไม้ดอกไม้ ร่างกายก็เพลีย เวลาให้น้องหมา ก็ไม่มี

เพราะเหนื่อยเพลีย อยากนอนอย่างเดียว

เสาร์อาทิตย์ต้องไปเรียนอีก (ป.โท สาขาพัฒนาภูมิสังคมอย่างอย่างยืน ม.แม่โจ้ )

เข้าใจแล้วว่า ...คนที่เขาทำงานยุ่งๆอยากให้เวลาวันหนึ่งมีมากกว่า ๒๔ ชั่วโมงเป็นอย่างไร

ตอนนี้เริ่มทำแผนกิจกรรมแต่ละวัน ให้กับตนเอง

จะจัดการเวลา ให้กับชีวิตตนเองอย่างไร

หลังจาก ปล่อยเวลา ไร้ค่าล่วงเลยไปนานแสนนาน .........ได้แต่คิดว่า เสียดายเวลาจัง