ถ้าเล่นกันโดยน้ำใจนักกีฬา คุณจะสนุกสนาน ไม่มีน้ำตาวันแพ้ และไม่มีหลงระเริงในวันชนะ

      ใครนะคิดการเล่นเกมขึ้นมา ต้องมีคู่ต่อสู้ มีกติกา มีแพ้มีชนะ และก็มีการสรุปเอาไว้ด้วยว่า ถ้าเล่นกันโดยน้ำใจนักกีฬา คุณจะสนุกสนาน ไม่มีน้ำตาวันแพ้ และไม่มีหลงระเริงในวันชนะ เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อเราได้เล่นเกมต่อๆไปอีก เราจะถึงคราว ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะแน่นอน

   การมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ แต่ละวันก็เหมือนการเล่นเกม มีรุก มีรับ มีเพลี่ยงพล้ำ มีได้เปรียบ คนบางคนก็เหมือนเป็นคู่ต่อสู้ บนเส้นขนาน ไม่มีวันมารวมทีมกันได้ แต่ส่วนใหญ่ เรามักจะพลัดกันมาเข้าทีมซึ่งกันและกัน ตามแต่เรื่องราวของเกมนั้นมากกว่า

  บางทีก็เป็นทีมกันอย่างไม่รู้ตัว

ก็นึกขำๆอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมเราจึงต้องเข้าไปมีส่วนตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย หรืออาจจะเข้าไปรับ ไปส่งในการละเล่นนั้น ตั้งแต่ต้นจนถึงกับจบเกมก็มี

  จะเล่นเป็นทีมหรือเดี่ยวก็ตาม อย่าลืมกฎกติกามารยาท ต้องยอมรับความพ่ายแพ้อย่างองอาจ และรับชัยชนะอย่างผู้อ่อนน้อมเสมอ

  แต่เกมของชีวิต เล่นยาก ยิ่งวันใดลูกทีมขาดหายไปจากสนามแข่ง ยิ่งบั่นทอนกำลังใจสุดๆ เราอยากอยู่เล่นกันต่อให้ครบทีม จะแพ้หรือชนะ ก็อยู่พร้อมหน้า แต่ที่จริงแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยในชีวิตจริง

เพราะในขณะที่เราลงมือเล่นเกมในสนามชีวิต เราจะค่อยๆเห็นสมาชิกของคู่แข่ง ค่อยๆดับหายไปทีละคนๆ พอหันมามองฝ่ายตัวเอง อ้าว สมาชิกก็ค่อยๆหายไปเช่นกัน แต่กติกาก็เหมือนเกมทั่วๆไป ต้องเล่นจนจบ ยกเว้น เราจะเป็นผู้จากสมาชิกทีมไปก่อนเท่านั้นเอง

 ในเมื่อจะหยุดเล่นเกมก็ไม่ได้ ก็ขอให้กำลังใจนักกีฬาชีวิตทุกคน สู้ๆ เล่นอย่างสมศักดิ์ศรี ทรหดอดทนต่อความพ่ายแพ้บ้าง และเอิบอิ่มกับชัยชนะบ้างในบางครั้ง อย่าออกนอกสนาม ก่อนเวลาอันควร หรือยกธงขาวยอมแพ้ตั้งแต่คิดว่าตนจะเสียเปรียบ

เพราะอย่างไรก็ตาม

   ไม่มีใครแพ้ตลอดกาล  หรือชนะตลอดไป