หลวงพ่อปากแดง บทสะท้อน.... ของชาวพุทธ

หลายเดือนมานี้ ผู้เขียนมักได้ยินกิตติศัพท์ และชื่อเสียงของหลวงพ่อปากแดง จังหวัดนครนายกที่หลายคนกล่าวขวัญถึงไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ได้ยินใคร ๆ พูดถึงหลวงพ่อปากแดงควบคู่ไปกับการขอหวยเสมอ

หลวงพ่อปากแดง เป็นใคร ? แล้วทำไมปากจึงแดง ? อดสงสัยไม่ได้ จนต่อมามีโอกาสเดินทางไปจังหวัดนครนายก ก็หายสงสัย ที่แท้เป็นพระพุทธรูปที่มีริมฝีปากแดง เป็นพระคู่บ้านคู่เมืองประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ วัดพราหมณี ต. สาลิกา อ.เมือง
จ. นครนายก

สาเหตุที่โด่งดังเพราะมีคนไปขอเลขเด็ดโดยวิธีเขย่าติ้ว ได้เลขสองตัวไปเสี่ยงโชคได้เงินนับล้านบาท จากนั้นเริ่มบอกต่อกันปากต่อปาก จนชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทิศ ช่วงใกล้หวยออกถนนทุกสายมุ่งไปที่วัดแห่งนี้ จนแน่นขนัดกลายเป็นธุรกิจสร้างรายได้จำนวนไม่น้อยให้ผู้คนที่เกี่ยวข้อง

ผู้เขียนได้ยินได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้จากญาติมิตร และคนรู้จักหลายคนที่เคยเดินทางไปขอหวย ฟังแล้วก็บอกไม่ถูกว่าควรจะสนับสนุนหรือขัดขวางเขาดี ได้แต่เฉย ๆ นิ่ง ๆ คิดในใจปลอดภัยกว่า

ในใจลึก ๆ รู้สึกหดหู่ที่คนไทยในวันนี้ยังลุ่มหลงอบายมุข โดยเฉพาะการพนันอย่างงมงาย อีกทั้งรัฐบาลยังสนับสนุนสลากกินแบ่งที่มีบทบาทในการเพิ่มพูน
ความโลภ ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ให้คนไทยอย่างขาดปัญญา

บทสะท้อนที่น่าเศร้าที่สุดก็คือ หลวงพ่อปากแดง เป็นตัวแทนพระพุทธเจ้าให้เราได้กราบไหว้เพื่อระลึกถึงในเรื่องของความบริสุทธิ์ คุณงามความดี ความกรุณา
ความเมตตา ปัญญาบารมีที่นำทางให้ชาวพุทธมีสติในการดำเนินชีวิต โดยยึดมั่นในแนวทางที่ถูกต้อง (มรรคมีองค์ ๘) และใช้หลักไตรสิกขาคือ ศีล สมาธิ และปัญญา

หลวงพ่อปากแดง คงไม่ยินดีที่เห็นคนแห่แหนกันมาขอหวยกันเนืองแน่นโดยไม่คิดทำมาหากินอย่างถูกวิธีด้วยการ ขยัน ประหยัด อดออมและดำเนินชีวิตตามแนวทางพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในเรื่องของหลักปรัชญาเศรษฐกิจ
พอเพียง

เมืองไทยจะเป็นอย่างไร ? หากคนไทยทุกคนตั้งใจทำมาหากินด้วยลำแข้งของตนเอง โดยไม่ต้องเสียเวลาไปหาหวย หาเจ้าพ่อ เจ้าแม่ ไปขูดเลขตามที่ต่าง ๆ ไปไหว้ต้นไม้ และสัตว์ที่แปลกประหลาด และมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เดือนละสองครั้งในวันหวยออก และที่สำคัญยังเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีให้เด็กและเยาวชนดำเนินชีวิตตาม
ผู้ปกครอง

คงไม่สายเกินไปสำหรับชาวพุทธทุกคนที่จะเลิกเล่นการพนัน ทุกครั้งที่กราบพระพุทธรูปขอให้ระลึกถึงพระพุทธเจ้า อธิษฐานจิตให้ตนพ้นกิเลสเข้าสู่กระแสนิพพานอันเป็นปรัชญาสูงสุดของชาวพุทธที่ควรเข้าให้ถึง มากกว่าการแสวงหาลาภ ยศ เงินทอง มิใช่หรือ ?