อย่าปล่อยให้มันสายเกินกว่าจะแก้
..ก้อนดิน.. เมื่อ “ดินอ่อน”พอปั้นได้ เหตุไฉนไม่ปั้นแต่ง ปล่อยใว้จนแห้งแล้ว ดินเปลี่ยนแปลงกลายเป็น “หิน” เปรียบดังลูกของเรา ไม่ขัดเกลาปล่อยเขาชิน ทำผิดเป็นอาจิณ จะติฉินกลัว “เสียใจ” แต่พอหวนมาปั้น ก้อนดินนั้น “ไม่ยอม”คลาย สุดเศร้าแสนเสียดาย รู้เมื่อสายใครขาดทุน
ขอนำบทกลอนนี้ ส่งต่อให้พ่อแม่อีกหลาย
ขอบคุณสำหรับกลอนนี้ครับ