ฉันนั่งรถทัวร์สายสหพันธ์ทัวร์รอยเอ็ด กลับเข้ากรุงเทพเมื่อวันที่ ๒๘ เมษายน ๒๕๔๙ เที่ยวเวลา ๒๒.๐๐ น. สิ่งที่ฉันและเพื่อนๆ ได้รับเมื่อขึ้นไปถึงบนรถคือ โฮสเตสสาว มั่ว การจัดที่นั่งให้โดยฉันกับเพื่อนจองที่ไว้แถวหน้าเบอร์ ๓ กับ ๔ แต่เธอจัดให้ไปนั่งที่นั่งเบอร์ ๙ ท้ายสุดติดห้องน้ำ เมื่อถามเธอว่าทำไมจึงจัดให้นั่งตรงนี้ แต่เธอกลับบอกว่านั่งๆ ไปเถอะ เพื่อนฉันก็โต้กลับไปว่าไม่งั้นจะมาจองทำไม รถออกไปได้สักระยะหนึ่งเธอจึงมาเปลี่ยนให้ เบาะรถนั่งเมื่อยมากๆ การให้บริการอาหารมื้อดึกเป็นคูปองมูลค่า ๑๐ บาทซึ่งกินอะไรไม่ได้เลยแลกได้แต่นมกล่อง

ฉันรู้สึกสงสัยว่า ทำไมผู้โดยสารส่วนใหญ่จึงปล่อยให้ผุ้ประกอบการเอาเปรียบตลอดเวลา

ทำไมรถโดยสารจึงไม่พัฒนาการให้บริการ

ฉันจึงนั่งรถกลับมาถึงกรุงเทพฯ ด้วยความรู้สึกที่ว่า จะไม่ขึ้นรถทัวร์สายนี้อีกเลย