ดูแลมิติจิตวิญญาณ

กิจกรรมหนึ่งของโครงการพาน้องท่องวิถีพุทธก็คือพาผู้ป่วยเด็กระยะสุดท้ายและครอบครัวทำบุญถวายสังฆทาน การทำบุญคือการหาที่พึ่งทางใจเพื่อให้เกิดความหวัง เพื่อให้เกิดปาฏิหาริย์ เป็นความต้องการด้านหนึ่งของจิตวิญญาณ(spiritual need)นอกจากความต้องการความรัก ความต้องการที่จะมีความหวัง ความต้องการที่จะได้รับการอภัย ความต้องการให้อภัยคนอื่น  เเรงบันดาลใจที่ทำให้เกิดกิจกรรมทำสังฆทาน จำได้ว่ามีคนไข้คนหนึ่งน้องป่วยเป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย และนอนใส่ท่อช่วยหายใจอยู่บนเตียง น้องพูดกับแม่ว่าอยากทำสังฆทานอุทิศบุญให้กับเจ้ากรรมนายเวร เพื่อให้ถอดท่อช่วยหายใจได้ จะได้กลับบ้านเร็วๆ

 

                                               น้องและคุณพ่อคุณแม่ช่วยกันถวายสังฆทาน

 

 

วันนั้นคุณแม่ของน้องได้แจ้งความประสงค์กับฉัน ฉันจึงตอบรับด้วยความยินดี เดี๋ยววันพุธที่จะถึงพระมาบิณฑบาตรพอดี จึงอาสาไปซื้อสังฆทานให้ วันนั้นซื้อมา 2 ชุดให้ตัวเองทำด้วย พร้อมดอกไม้ดอกบัวเเละเป็นวันที่ขึ้นปฏิบัติงานเวรดึกพอดี 

         เเต่ปรากฎว่าในคืนวันนั้นก็มีคนไข้หนักอีกคนเป็น case มะเร็งสมองระยะสุดท้ายที่นอนหายใจรวยรินอยู่ในห้องพิเศษ 1 ผู้ป่วยเเละครอบครัวตกลงร่วมกันกับทีมแล้วว่าจะไม่ใส่ท่อ จะไม่ให้ช่วยฟื้นคืนชีพ ให้น้องหลับไปเเบบสบาย คืนนั้นฉันวิ่งเข้าออกห้องพิเศษ 1 ฉันนำบทสวดมนต์ที่ทำไว้ให้ผู้ป่วยสวดก่อนนอนเป็น บทอิติปิโส เข้าไปพาผู้ป่วยสวดและให้ญาติสวดตามเพื่อน้อมนำให้น้องจับอารมณ์ดี

เเละนึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ก่อนสิ้นใจ เเต่ปรากฎว่าถึงเช้าน้องยังไม่เสียชีวิตจึงบอกว่าวันนี้พระจะมาบิณฑบาตเดี๋ยวเรามาพาน้องทำสังฆทานกันดีมั๊ย ทุกคนตกลงวันนั้นสังฆทานที่ตัวเองซื้อมาจึงมอบให้ครอบครัวน้อง เพื่อพาน้องทำสังฆทานครั้งสุดท้ายในชีวิต

คนไข้ที่อยู่ห้องพิเศษ 1 มีโอกาสได้ทำสังฆทานในตอนเช้า

 

วันนั้นเองจึงเป็นจุดเริ่มต้นทำให้เกิดกิจกรรมพาผู้ป่วยเด็กระยะสุดท้ายและครอบครัวถวายสังฆทาน และทำมาจนถึงปัจจุบัน

 

หัวหน้าหอผู้ป่วยเด็ก 3ง ในตอนนั้นคือ พี่สุชีลา เกษตรเวทิน มาร่วมกิจกรรมตักบาตรและร่วมถวายสังฆทานด้วย

 

 

 ภาพกิจกรรมที่เกิดขึ้นเเละดำเนินมาอย่างต่อเนื่อง