ผมเริ่มต้นสมัครสมาชิก gotoknow.org เมื่อวันที่ 4 ก.ย.50 และเริ่มมีบล็อกและเขียนบันทึกแรก เมื่อวันที่ 6 ต.ค.50 ... และนับจนถึงมีการประกาศรางวัลมหาชน "สุดตะลึง" ประจำเดือน เม.ย.52 เมื่อวันที่ 9 พ.ค.52 (รางวัลสุดคะนึงประจำเดือน เม.ย. 52 : ประกาศชื่อผู้ได้รับรางวัล) ... นับเวลาได้ประมาณ 1 ปี กับ 8 เดือน

ผมเขียนบันทึกมากกว่า 500 บันทึก (บันทึกที่ 500 ... บันทึกที่ไม่น่าเป็นไปได้) มีสมุดบันทึกหรือบล็อก 13 บล็อก แพลนเน็ตอีก 20 แพลนเน็ต

การที่ได้รับรางวัลมหาชน "สุดตะลึง" ประจำเดือน เม.ย.52 เป็นเรื่องที่เกินคาดหมาย

 

นับจากการเปิดร่วมเสนอรายชื่อ จนถึง การประกาศผล ... ผมติดตามข่าวสารอยู่เป็นปกติ แต่ไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วมมากนัก เพราะถือเป็นกิจกรรมปกติที่ทางทีมงานคิดขึ้น เพื่อให้เกิดแรงกระตุ้นในการเขียนบันทึกถ่ายความรู้ให้มากขึ้น อีกทั้งยังถือเป็นกำลังใจสำหรับผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อ นั่นเป็นจุดคิดที่ดี แต่ยังมีผลข้างเคียงอีกหลายอย่างที่ตามมามากมายเช่นกัน

สำหรับการเขียนบันทึกของผม ... มักจะเป็นการให้ความรู้จากสิ่งที่ผมพอมี การเขียนจากแหล่งความรู้ที่ผ่านหูผ่านตาผมมา การตั้งข้อสงสัยเรื่องราวในสังคม การระดมความคิดเห็นจากกัลยาณมิตร การเตือนสติจากความรัก โลภ โกรธ หลง ของคนในสังคม ทั้งสังคมจริงและเสมือน ซึ่งเขาจะเปิดใจหรือไม่เปิดใจก็ตาม ฯลฯ

บันทึกผมเลือกที่จะให้สิ่งดี ๆ ข้อคิดกับกัลยาณมิตร เพื่อน ๆ บางครั้งก็เตือนตนเอง เวลาที่จิตตก มึนหัว หาทางออกยังไม่พบ ก็มี

กัลยาณมิตรที่ติดตามอ่านส่วนใหญ่ หลายท่านเป็นคนอารมณ์ดี หลายท่านเป็นผู้แสวงหาความรู้ หลายท่านเป็นผู้พร้อมจะเปิดใจ แต่ ... ผมก็ทราบได้แบบเลา ๆ ว่า ท่านใดบ้างที่ติดตามอ่านงานของผม โดยวิเคราะห์จาก "ความคิดเห็น" ที่ท่านเหล่านั้นแสดงออกมาด้วยความคิด ความรู้สึก และตัวตนจริง ๆ

 

แต่ยังมีอีกหลายท่านที่ผมไม่ทราบเลยว่า ได้ติดตามอ่านงานของผมอยู่เช่นกัน ... เพิ่งจะได้ทราบจากบันทึก รางวัลสุดคะนึงประจำเดือน เม.ย. 52 : เชิญร่วมเสนอชื่อ Blogger เพื่อเข้าร่วมคัดเลือก ของน้องมะปรางเปรี้ยวนี่เองครับ คือ กัลยาณมิตรที่เลือกเสนอชื่อผม ด้วยความจริงใจ

อาทิ ...

 

ท่านแรก คือ คุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร... ผมเรียกได้เต็มปากว่า เพื่อนผมเอง ... แต่เชื่อว่า หลายท่านอาจคิดว่า เป็นเพื่อนกันก็เลยเสนอกัน หรือไม่ก็ผมไปบีบบังคับให้คุณเอกนำเสนอผมหรือเปล่า ก็ไม่ใช่อีก

หากท่านอยู่ที่นี่นานเพียงพอ ท่านจะทราบว่า เราคือกัลยาณมิตรที่ต่างชื่นชอบงานเขียนและวิธีคิดซึ่งกันและกัน ดังนั้น เมื่อกัลยาณมิตรท่านนี้เขียนงานขึ้น ผมจะเลือกที่จะไปแสดงความคิดเห็นด้วยกันอย่างสม่ำเสมอ จนผมตัดสินใจเสนอชื่อรางวัล "สุดตะลึง" นี้ เมื่อเดือน ก.พ. ที่ผ่านมา และที่นี่แน่ ๆ ไม่ได้มีผมคนเดียวที่เสนอ มีกัลยาณมิตรอีกมากมายที่เห็นคุณค่าของงานเขียนคุณเอก

คุณเอกเป็นคนทำงานให้กับสังคมไทย เวลาคิดอะไรมักจะคิดเพื่อคนอื่นก่อน เรื่องนี้ผมยอมแพ้ 

ขอบคุณมากครับ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ ท่านอาจารย์ จารุวัจน์ ... ผมรู้จักอาจารย์จากการซื้อหนังสือเล่มหนึ่งที่อาจารย์ จารุวัจน์ เขียนครับ เกี่ยวกับ "การสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนด้วยโปรแกรม Macromedia Authorware" ... แต่ผมก็ตกใจที่อาจารย์เสนอชื่อผม ... ทำให้เพิ่งทราบว่า อาจารย์ตามงานเขียนของผมด้วย

อาจารย์ จารุวัจน์ ครับ ขอบคุณมากครับ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ น้อง เสียงเล็กๆ ... น้อง เสียงเล็กๆ ไม่ได้รู้จักผมเป็นการส่วนตัวแน่นอน แต่ผมรู้จักชื่อของน้องจากการลงพื้นที่ของคุณเอก และเมื่อคุณเอกมาทำงานที่เชียงใหม่ ก็ได้มีโอกาสเล่าให้ผมฟังถึงน้อง  เสียงเล็กๆ บ้างให้ผมรู้จักว่า น้อง  เสียงเล็กๆ เป็นคนทำงานหนักเพื่อสังคม ผมชื่นชมครับ

น้อง  เสียงเล็กๆ ... ผมขอบคุณมากครับ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ คุณเอก ชีวิตเอกเขนก  ... ผมแทบไม่รู้จักคุณเอก ชีวิตเอกเขนก เลย เพิ่งทราบว่า ตามอ่านงานเขียนของผมอยู่แบบลับ ๆ เขียนบันทึกไม่เยอะ

ผมอยากขอบคุณครับ คุณเอก ชีวิตเอกเขนก :)

 

 

ท่านต่อไป คือ น้องกัน อาจารย์ กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร ... น้องสาวสุดรักของคุณเอก ซึ่งเรื่องนี้เพื่อนผมกังวลใจมิใช่น้อย กลัวคนอื่นจะตั้งแง่ว่า ให้น้องสาวมาเสนอชื่อหรือเปล่า ... แต่น้องกัน อาจารย์ กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร มีความเป็นตัวเองสูงครับ ทำให้ผมเพิ่งทราบว่า ตามอ่านงานเขียนของผมนานแล้ว แต่ไม่ค่อยเปิดเผยตัวเท่าไหร่

ขอบคุณมากครับ น้องกัน อาจารย์ กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร :) ... 

 

 

ท่านต่อไป คือ  คุณ ครูเอ ... คุณครูท่านหนึ่งแห่งโรงเรียนในเชียงใหม่ ซึ่งเป็นกัลยาณมิตรผู้หนึ่งที่ติดตามอ่านงานเขียนของผมอย่างเปิดเผย หากท่านมีเวลาว่าง จะเข้ามาพูดคุยในบันทึกของผมด้วยเสมอ

ผมขอบคุณมากครับ คุณ ครูเอ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ คุณ คนตานี ... คุณ คนตานี ผมเห็นท่านแสดงความคิดเห็นในงานของผมไม่ค่อยบ่อยนัก แต่ก็เห็น การนำเสนอชื่อในครั้งนี้ ทำให้ทราบว่า คุณ คนตานี อ่านงานผมประจำ แต่แสดงความคิดเห็นน้อย และเพิ่งทราบว่า จริง ๆ แล้วท่านอ่านงานผมมาตลอด

ผมขอบคุณจริง ๆ ครับ คุณ คนตานี :)

 

 

ท่านต่อไป คือ คุณ ครูคิม ... คุณครูในดวงใจที่ผมยกย่องให้เลยจากใจ จากการติดตามอ่านงานเขียนของคุณ ครูคิม จะทำให้เราทราบว่า ครูอย่างคุณ ครูคิม มีไม่เยอะนักหรอกครับในสังคมไทย ไม่เชื่อเอาหัวใจไปวัดกับคุณ ครูคิม ได้เลยครับ ... คุณ ครูคิม พูดคุยกับผมอยู่เป็นประจำในบันทึกหลัง ๆ นี้ครับ

และในการโหวตชื่อประจำเดือนนี้ คุณ ครูคิม ก็ได้รับเลือกมาเป็นอันดับหนึ่งเสียด้วย ... ซึ่งผมยังไม่ได้แสดงความยินดีกับคุณ ครูคิม อย่างเป็นทางการ

ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณ ครูคิม ... งานเขียนครูเข้าถึงหัวใจคน ครับ

และขอบคุณมากครับที่ได้เสนอชื่อผมเช่นกัน :)

 

 

ท่านต่อไป คือ คุณครู ภาทิพ ... คุณครู ภาทิพ ... ผมเห็นท่านเข้ามาแสดงความคิดเห็นบ้างนะครับ แต่ไม่บ่อย ... ไม่อยากเชื่อเลยว่า ท่านติดตามอ่านงานเขียนของผมมาเรื่อย ๆ

ขอบคุณมากครับ คุณครู ภาทิพ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ อาจารย์แป๋ว paew ... อาจารย์แป๋ว paew เป็นบล็อกเกอร์เก่าแก่ ท่านเขียนบันทึกก่อนผม ... อาจารย์แป๋ว paew เป็นครูมหาวิทยาลัยตัวอย่างที่ผมให้การเคารพโดยส่วนตัว วิธีคิดของคนเป็นครูที่แท้จริงครับ แถมยังได้มีโอกาสเข้าไปร่วมแสดงความคิดเห็นงานของอาจารย์อยู่บ่อย ๆ

อาจารย์แป๋ว paew ครับ ... ผมขอบคุณมากครับ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ คุณ อำนวย สุดสวาสดิ์ ... คุณ อำนวย สุดสวาสดิ์ บล็อกเกอร์ที่เขียนบันทึกมาพร้อม ๆ ผม ... แต่ผมไม่ทราบเลยนะครับว่า คุณ อำนวย สุดสวาสดิ์ ติดตามงานของผม

ผมอยากให้คุณ อำนวย สุดสวาสดิ์ ... สู้ สู้ ในเรื่อง "ความทุกข์" ที่เวียนเข้ามาถึงนะครับ

ผมขอบคุณมากครับ คุณ อำนวย สุดสวาสดิ์ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ คุณครู ทรายชล ... คุณครูที่ติดตามงานเขียนของผมมาตลอดตั้งแต่คุณครู ทรายชล เข้าเป็นบล็อกเกอร์ ที่ทราบเพราะว่า เราได้พูดคุยกัน แลกเปลี่ยนกันบ่อยครับ

คุณครู ทรายชล ครับ ผมขอบคุณมาก ๆ นะครับ :)

 

 

ท่านต่อไป คือคุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน ... คุณครูมาอ่านงานผมบ้าง เม้นท์บ้าง ไม่เม้นท์บ้าง และผมก็รู้สึกแปลกใจที่คุณครูเสนอชื่อผมด้วย

อยากขอบคุณ คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน มาก ๆ นะครับ :)

 

 

ท่านต่อไป คือ น้อง morisawa ... ผมจำได้ น้อง morisawa คือน้องที่ได้มีโอกาสพูดคุย ขอคำปรึกษาผมเรื่องของการเรียนต่อ แต่ไม่ทราบว่าจะตัดสินใจอย่างไร ... ผมเชื่อว่า ตอนนี้น้อง morisawa มีความสุขมากขึ้น

และขอบคุณมากครับที่ติดตามงานเขียนของผมมาตลอด

ขอบคุณครับ น้อง morisawa :)

 

 

ท่านต่อไป คือ น้อง ณ เส้นขอบฟ้า ... ใคร ๆ ใน gotoknow ไม่รู้จักเธอ เพราะงานเขียนเธอน้อย แต่ผมรู้จักอ่ะดิ ... ไม่นึกเลยว่า แวะมาแอบอ่านกับเค้าด้วย แถมยังมาเสนออีก

ขอบคุณมากครับ น้อง ณ เส้นขอบฟ้า :)

 

 

ผมได้รับคะแนน 63.5 คะแนน ... มีท่านที่เสนอชื่อผม 15 คน (63.5 - 15 = 48.5)

แสดงว่า ผมยังมีกัลยาณมิตรที่แอบอยู่ในมุมมืดและมิเปิดเผยอีกอย่างน้อย 48 ท่าน

ผมอยากขอบคุณทั้ง 48 ท่านมาก ๆ ครับ ที่ให้เกียรติผม

รวมถึงท่านที่เขียนอยู่เป็นประจำ แต่อาจจะติดภารกิจ โหวตมิได้

ผมก็อยากขอบคุณด้วยครับ

 

 

ผมรู้สึกขอบคุณทุกคนที่ให้การไว้วางใจเสนอชื่อ ... หลายท่านทำให้ผมเพิ่งทราบว่า ท่านได้ติดตามงานเขียนที่เป็นตัวตนของผมจริง ๆ

ผมชื่นใจเป็นที่สุด และภูมิใจมากกว่าการได้รับรางวัล "สุดตะลึง" ในอันดับสองนี้อีกครับ

ผมเขียนงานทุกชิ้นด้วยใจ ใจคิดสิ่งใด ก็เขียนออกมาอย่างนั้น ... ผมเป็นคนตรง ๆ ... งานหลายชิ้นกระทบใจ ... ผู้ติดตามอ่านงานเขียนของผมตัวจริง จะทราบว่า ผมเขียนงานเพื่อใคร

เวลาเขียนสิ่งใด หัวใจมักจะตะโกนออกมาว่า กัลยาณมิตรและเพื่อน ๆ คิดกันอย่างไรเสมอ ...

อยากให้มาร่วมกันคิดน่าดูนะครับ ...

 

ขอได้รับรางวัล "สุดตะลึง" แทน "สุดคะนึง" นะครับ ... มีความสุขใจกว่านะ

(ผมขอยืมแนวคิดของคุณ poo มาครับ)

 

 

ขอบคุณอีกครั้ง ... สำหรับกัลยาณมิตรที่ให้ความไว้วางใจ เลือกผมด้วยหัวใจ

ขอบคุณอีกครั้ง ... สำหรับผู้ติดตามอ่านเขียนของผมตลอดมา

ขอบคุณอีกครั้ง ... สำหรับความจริงใจที่มีให้

ขอบคุณด้วยหัวใจ ครับ

 

 

 

บันทึกที่เกี่ยวข้อง