เมื่อเราคือผู้ถูกให้วางตัวเป็นกลางเป็นขุมปัญญาของการศึกษาไทยเราคิดว่า"สี"ที่เกๆต้องถามเราเราจะตอบอว่าอย่างไร






















เด็กชายแปลกสี

เมื่อหัวใจต่างสีที่มัวหม่น
มองผู้คนรอบข้างช่างอดสู
ประเทศชาติกำลังปิดประตู
ก้าวไปสู่ดึกดำบรรพ์อันมืดมน

สีที่วาดระบายคล้ายสีเลือด
มีแต่เปลือกเงินตราพาสับสน
ประเทศชาติถึงคราต้องอับจน
แล้วเหล่าพลเมืองเอือมระอา

จึงกล่าวถ้อยร้อยความตามสังคม
ที่จ่อมจมกับพวกสีที่เลือดบ้า
ประเทศชาติย่อยยับลงกับตา
อยากจะเป็นขี้ข้าประเทศใด

แล้วจะสอนเด็กไทยอย่างไรเล่า
จงทนเถิดพวกเจ้าอย่าหวั่นไหว
เรียนเรื่องสีเกี่ยวการเมืองธิปไตย
อยู่สีไหนให้พ่อแม่แฉฟังที

มีเด็กชายคนหนึ่งจึงเล่าเรื่อง
วาดความฝันจนฟูเฟื่องเรื่องของสี
คุณครูครับ”เป็นสีเหลืองก็ดูดี”
คิดอีกทีขอสีแดงแหล่งเงินทุน

ผมเห็นพ่อใส่เสื้อแดงแล้วแรงฤทธิ์
พ่อมีสิทธิ์ไล่นายกจนว้าวุ่น
พ่อผมบอกมีนายใหญ่ท่านเจือจุน
ต้องตอบแทนบุญคุณหนุนเงินตรา

แม่ของผมสีต่างจากของพ่อ
แม่ร้องขออย่าทำชาติจะบาปหนา
พ่อบอกว่าทนอีกนิดรัฐใหม่มา
แม่ของผมส่ายหน้าผัวบ้าแล้ว

ส่วนตัวผมมองพ่อ-แม่ที่รัก
สงสัยนักใยหาญหักกันนอกแถว
พ่อเล่นกั้นกำแพงไว้เป็นแนว
แล้วลูกแก้วอย่างผมบ่มสีใด

ครูจึงแต้มสีขาววับทับแดงเหลือง
ให้เป็นเรื่องสีงามตามวิสัย
แต่ละสีนี่คือสื่อความนัย
สักวันคงเข้าใจ…ให้พากเพียร