เพื่อนเอ๋ย ....ยังไงๆเธอก็เป็นเพื่อนฉัน.

10.30 น.ไปเซ็นทรัล แจ้งวัฒนะ

มีเรื่องขำอีกแล้วเมื่อเจอเพื่อนเก่า สามคน เรานัดพบกันมาเป็นแรมปีแล้ว แต่โอกาสไม่อำนวยเลย วันนี้เลยตัดสินใจว่า เอ้า..ได้แค่ไหนเอาแค่นั้นก่อน

เป็นการร่วมตัวกันด้วยจุดประสงค์ "คิดถึงหว่า"

ฉันเจอตุ้ยก่อน  ก็กอดกันด้วยความคิดถึงนาน   แล้วเจ้าชัยก็โทรมาว่าอยู่ไหนแล้ว ฉันบอกชื่อร้าน เพราะยัยจุ๋มได้จองร้านไว้แล้ว เป็นที่รโหฐาน และคุยเสียงดังได้  เราสองคนเดินไปยังเป้าหมายตุ้ยตาดีมองเห็นเจ้าชัยขึ้นลิฟท์มาอีก 10 ก้าวถึงพวกเรา ตุ้ยกระซิบเฮ้ยเจ้าชัย ฉันจำท่าเดินได้ เออฉันเห็นด้วย เราสองคนนัดทำเป็นไม่เห็นชัย ดูซิว่าเพื่อนจะจำเราได้ไหม..555+ยัยตุ้ยอาการหนักเดินแอบข้างฉันตัวลีบ ท่าทางเธอคงนึกว่าตัวเล็กเหมือนสมัยเรียนละมั๊ง สวนกันไป เจ้าชัยก็เดินมองหา ฉันเห็นแล้วขำ จนหัวเราะออกมา เจ้าชัยท่าจะเขินพวกเรา หน้าแดง ร้องเฮ้ย.. ฉันตอบทันควัน เฮ้ยก็โขนซิเพื่อน

เป็นอันว่าเพื่อนๆเจอกันอย่างประทับใจ

โอ๊ะแต่ละนาง นาย นี่ท่าจะกลัวน้ำท่วม พกพาลูกยางมากันโดยเฉพาะยัยตุ้ย ดารณี ผ่องแผ้ว ภรรยาอดีตผู้กำกับ ขานั้นจำโฉมงามคนเดิมไม่ได้เลย นั่งเป็นถังแก๊สรอฉันอยู๋ชั้น 2 ของห้าง  แต่แปลกเพื่อนยังสดชื่น สดใสร่าเริง ขนาดเธอบอกว่าหมอตัดนมไปข้างเพราะมีเซลมะเร็ง

ฉันนี้งงเลย เพื่อนทำใจเก่งมาก แถมใช้เวลาช่วยเหลือเป็นกำลังใจให้ผู้ป่วยมะเร็งอื่นๆอีก เพื่อนฉันยอดจริงๆ

เรายืนเก้ๆกัง หน้าหน้าร้าน ไม่เห็นใครเลย ทำท่าจะโทรถามยัยจุ๋ม ก็พอดีพนักงานต้อนรับยิ้มร่ามาบอกว่าคุณหญิงจองไว้ด้านในค่ะ  ฉันยังรีรอเพราะเชื่อแน่ว่ายัยจุ๋มต้องอยูแถวๆนี่แน จริงด้วย พอเห็นหน้ากันต่างหัวเราะสาระรูปที่เปลี่ยนไปของกันและกัน เธอเดินเข้ามาสวมกอดฉัน เจ้าชัย ร้องผู้หญิงนี่ดีนะ เจอกันก็กอดกัน แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น ฉันร้องขึ้นว่า เธออยากเกิดผิดยุคนี่หว่า หากเกิดยุคนี้คงได้กอดกันไม่ว่าหญิงหรือชาย เราถูกเลี้ยงกันมาแบบโบราณนี่ หว่า เจ้าชัยหัวเราะขำ

แล้วเราก็พาร่างของใครของมันเข้าไปในร้าน  ไม่มีใครสั่งอาหารเลย จนน้องเจ้าของร้านต้องออกมาถามว่าให้ผมเสริฟ์น้ำเย็นๆก่อนนะครับ การพูดคุยจึงยุติหันมาเลือกอาหารกัน

ยัยจุ๋ม  นี่ก็ภรรยานายพลเรือ.. รักของเธอเล่ากันทีไรเป็นได้ขำกลิ้งทุกที มีลูก 2 หญิง 1 คน ส่วนลูกชายก็เจริญรอยตามคุณพ่อ คนนี้สวยไม่สร่าง ยังไงยังงั้น ไม่ว่าจะความสนุกสนาน ความน่ารัก เพื่อนมีเรื่องราวมาเล่าให้เพลินตลอดเวลา  เราติดต่อกันทางโทรศัพท์เสมอ แต่ไม่มีโอกาสเจอตัวกัน

ส่วนเพื่อนชาย เราเรียกกันติดปากว่าเฮ้ยชัย ส่วนฉันติดเฮ้ยธง  เพื่อนคงรำคาญเลยไปเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามใหม่ เสียงเพราะเลย แต่เราก็ยังเรียกชื่อเดิมอยู่นั่นแหละ 

หมอนี่เป็นเด็กเรียน เรียนดะไปหมดทั้งจุฬา ธรรมศาสตร์ มศว. บางแสน จนย้ายสังกัดจากลูกเสมาไปเป็นฝ่ายตุลาการ เจอฉันเล่าเรื่องขำเข้าเธอจะขึ้นแท่นไหวไหมนี่

สรุปว่าวันนี้เราทานข้าวกลางวันด้วยกัน แต่ทานนานไปหน่อยนั่งจนเมือยเลย แล้ว เรื่องราวก็ยังไม่จบ ถึงบ่าย 2 โมงกว่า ฉันไม่ลืมที่จะบอกกล่าวเรื่องราวของGOTOKNOW ให้เพื่อนทราบ เพราะเพื่อนฉันแต่ละคนประสบการณ์การทำงานเพียบ  น่าจะมีเรื่องราวที่หลากหลายมาแชร์กันให้กว้างขวางมากยิ่งขึ้น เป็นการช่วยลดช่องว่างทางการเรียนรู้ได้ทางหนึ่ง  ฉันเล่าให้เพื่อนฟังว่าฉันเจอประธานนักศึกษา สมัยเราเป็นเด็ก ชื่อวิสูตร แล้วมาเป็นผอ.เขตจังหวัดสมุทรสาคร  เจอกันจังๆหน้าหลายครั้ง พี่เค้าจำฉันได้เลาๆ อิอิ แปลว่าไม่ชัดเจน  แต่หน้าสพี่เค้าไม่เปลี่ยนเลยนะ เพียงแต่สมบรูร์ขึ้น  อีกทั้งยังเจอพี่ๆบ้านสมเด็จ เช่นพี่นิสัย กลายเป็นดร.ไปแล้ว เจอพี่สาโรจน์ และยัยปุ้ย ยัยปุ้ยคนสวยเรียบร้อยมากๆหนะ เธอจำได้ไหม เดี๋ยวนี้ก็ยังสวยเหมือนเดิมหว่า ทำให้ความจำที่เลือนหายไปค่อยๆกลับคืนมา

พวกเราเริ่มรู้สึกเกรงใจเจ้าของร้านเลยสั่งเช็คบิล และก็สมควรแก่เวลาที่ทุกคนควรกลับบ้านได้แล้ว หลังจากร่วมกันเม้าท์แตก สืบสาวราวเรื่อง สารทุกข์ สุขดิบ สืบหาเพื่อนที่เมื่อเรียนจบแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านเกิด เราคงต้องตามหากันต่อไปและสำหรับวันนี้ทุกคนพูดพร้อมกันว่าห้ามคนใดคนหนึ่งจ่าย เพราะเราต้องการบรรยากาศแบบเดิมในชั้นเรียน เราก็เลยอเมริกันแชร์กันหนุกหนานๆ ลั่นร้าน เหมือนย้อนหลังได้เมื่อ 36 ปีที่ผ่านมา

เสียดายวันนี้ไม่มีกล้องถ่ายรูป แต่ก็แย่งกันถ่ายลงในมือถือของใครของมัน นึกๆดูก็ไม่ต่างวัยกับเด็กนะนี่ ความรัก ความผูกพันในกิจกรรมที่ดีของเราสมัยเรียนทำให้พวกเราลืมกาลเวลา ได้ชั่วขณะ

มันตลกมากที่เมื่อฉันถ่ายรูปด้วยกล้องมือถือเสียงมันดังแชะลั่นร้าน เป็นที่ขบขันกันมาก  แล้วคนสวยที่สุดก็ขอดูรูปพร้อมกับโวยวายลั่นว่าทำไมเธอไม่สวยเลยหละ  ว่าแล้วเธอก็เอาฟิลม์ที่หน้าปัดโทรศัพย์ออกพร้อมกับพูดว่า ยัยต้อยเธอซื้อโทรศัพท์ใหม่ไม่ยอมเอาพลาสติกหุ้มออก 555+ ว่าแล้วเธอก็แกะออกฉันต้องร้องห้าม เฮ้ยไม่ได้ ไอ้นี่มันเป็นฟิลม์กันไม่ให้เกิดริ้วรอย  ...เล่นเอาขำไปนาน  ดูซิเพื่อนฉันอุตส่าห์ติดตามสามีไปราชการหลายประเทศ แต่เธอก็เป็นอย่างที่เห็นๆ ยังน่ารักเหมือนเดิม

ยิ่งเปิ่นมากกว่านั้นก็ฉันนี่แหละ หากล้องในโทรศัพท์ไม่เจอ ร้อนถึงน้องเจ้าของร้านที่แอบนั่งขำพวกเราต้องลุกมาช่วยหา โธ่เอ๋ยมันก็แอบอยู๋ตรงสื่อนี่เอง 55+

มือถือของตุ้ยตัวใหญ่ถ่ายถาพเห็นชัดเชี๊ยะเลย ทำให้เพื่อนชัย ต้องร้องขอให้ถ่ายใหม่ เธอบอกว่าเห็นหัวล้านชัดไปเดี๋ยวฉันเอาไปลงข่าว เธอจะเสียเครดิต ว่าแล้วเธอก็ถามพวกเราว่า เอาผมลงมาหน่อยดีกว่านะ  555+ เพื่อนเอ๋ย.... ยังไงๆเธอก็เป็นเพื่อนฉัน..... ขำๆๆ

กลับถึงบ้านเล่าให้พ่อบ้านฟังถึงความเปิ่นของพวกเรา  และบอกว่าเราจะนัดเจอกันอีก 3 เดือนข้างหน้า ใครเป็นเพื่อนเราอ่านเจอแล้วยกมือขึ้น เราจะทำกุศลร่วมกัน..... ฮา...

เสียดายที่พวกเราไม่เอากล้องถ่ายรูปไปกันเลย คงมีแต่กล้องในมือถือ อิอิ แต่โหลดออกมาไม่เป็นกันสักคน ฮา...............ตลกวัยแก่อิอิ