แดดเช้าสาดแจ๋ เจ้าเด็กตัวจิ๋ว
หิ้วกระเป๋าใหญ่ ไปไหนไปไหน
เดินเป็นแถวแถว บ้างก็หิ้วถุง
บ้างก็หิ้วถัง เก้เก้กังกัง
ไปเข้าค่ายหรือ กี่คืนละนั่น
วันเดียวเท่านั้น อุ๊ยตายอุ๊ยตาย
ข้าวของมากมาย อะไรไปบ้าง
หม้อข้าวถ้วยจาน อาหารกลัวหิว
ขนมนมเนย หยูกยาผ้าห่ม
เครื่องแกงเครื่องต้ม เตรียมไปพร้อมพรัก
.......................
อย่าเอาไปเยอะ พอกินพอใช้
ขืนขนเพียบไป พะรุงพะรัง
ค้นบันทึกเก่าๆนี้ จากสมุดบันทึกที่มีอยู่เล่มเดียวของผม ระบุ 15 มกราคม 2541 เวลา 14.20 น. จำความรู้สึกที่เห็นนักเรียนเตรียมไปเข้าค่ายต่างๆได้อย่างแม่นยำ เพราะทุกๆครั้ง เด็กๆจะเตรียมอุปกรณ์ ของกิน ของใช้ ไปอย่างมากมาย ได้แต่นึกว่า มากไปหรือเปล่า เกินความจำเป็นไหม และอดคิดเทียบกับการดำเนินชีวิตของผู้คนในสังคมทุกวันนี้มิได้ ว่าที่เราทำ เราเตรียม เราหา อย่างหามรุ่งหามค่ำ เพื่อให้มีอยู่มีกินนั้น มากไปหรือเปล่า เกินไปหรือไม่..
หรือจะคล้ายกับภาพที่เราเห็น เด็กๆขนไปพะรุงพะรัง
(ภาพจาก : กิจกรรมเข้าค่ายลูกเสือ-เนตรนารี ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านกร่างวิทยาคม ระหว่างวันที 6-8 กุมภาพันธ์ 2552 ณ อุทยานแห่งชาติรามคำแหง อ.คีรีมาศ จ.สุโขทัย)
สวัสดีค่ะอาจารย์
สวัสดีค่ะ..
สวัสดีค่ะ คุณธนิตย์ สุวรรณเจริญ
การเข้าค่ายครั้งนี้น่าสนุกดีนะคะ
โชคดี มีสุขค่ะ
ขอบคุณอ.ภัทรานิษฐ์ครับ