เมื่อถึงเวลาเป็นพระ

เมื่อต้นเิดือนมีนาคม 2552 ผมโทรศัพท์ไปคุยกับพุ่อแม่เรื่องของงานบวช และได้ข้อสรุปว่า ในวันที่ 29 มีนาคม 2552 นี้พ่อแม่พี่น้องของผมเองจะเป็นเจ้าภาพจัดงานบวชให้ตัวผมเองและพี่ชายอีก3คนจะได้บวชเพื่อทดแทนบุญคุณมารดาบิดาและญาติพี่น้องที่ได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจนโต ผมรู้สึกดีใจมากที่ได้จะได้ทำความดีตอบแทน แต่ก็กังวลใจมากอีกเช่นกัน เพราะจากที่ได้ไปศึกษามาเล็กน้อยว่า สำหรับการเป็นพระนั้น ต้องมีกฏระเบียบ มีศีลตั้ง 227 ข้อ และข้อปฏิบัติอีกมากมาย ผมก็เลยรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมากสำหรับเรื่องนี้ เพราะศีลเพียงแค่ 5 ข้อและความประพฤติต่างๆที่เราเคยทำมาก่อน ล้วนแล้วแต่เหลวไหล อาจจะเรียกได้ึถึงขั้นว่า เลวมาก!! ก็ยังได้ แต่มีนักปราชญ์เขาพูดเอาไว้ว่า "ต้นร้ายปลายดี" ผมก็เลยกัดฟันสู้ เป็นไงเป็นกัน 227 ข้อแค่นี้เอง เรื่องบางเรื่องที่ทำไม่ดีก็มีมากถ้าจะนับเป็นข้อๆ ก็คงจะมากกว่า 227 ข้อด้วยซ้ำ ผมก็เลยโทรศัพท์ไปคุยกับพ่อแม่ว่าจะบวช ส่วนพี่ๆอีก3คน เขาพร้อมกับเรื่องของการบวชมานานแล้ว เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว แต่สำหรับผมยังเรียนอยู่ทุกๆวัน และที่ขาดไม่ได้เลยก็คงจะเป็น เล่น เที่ยว สนุก ไปวันๆเท่านั้นตามประสาวัยรุ่น. สำหรับคอลัมนี้ให้ชื่อเรื่องว่า โจรกลับใจ อาทิตย์นี้ขอตัวไปก่อน ไว้อาทิตย์หน้าจะมาเล่าให้ฟังใหม่ สำหรับชื่อของคอลัมในอาทิตย์หน้าของตั้งชื่อว่า จะอดข้าวเย็นได้ไหม?

[กิฟท์ ท่าตะโก]

อืม