ความเหลื่อมล้ำบางครั้งก็ทำให้เสียขวัญ และเสียกำลังใจ แต่บางครั้ง ก็ทำให้เราไม่ยอมแพ้ และก้าวข้ามมันไป ไปสู่จุดที่มั่นคงในความเป็นตัวตนของเราจนได้

   โบราณเข้าใจเปรียบเทียบ ความเหลื่อมล้ำ

ใช่แล้วฟังดูแล้วรู้สึก หมิ่นเหม่ ซ้อนเกยกัน แต่เกือบจะไปด้วยกันไม่ได้ หรือเข้ากันไม่สนิทอย่างนั้น คนที่ยืนอยู่จุดเหลื่อม หรือจุดล้ำกว่าใคร บางครั้งก็ดูดี แต่บางครั้งก็ดูไม่ค่อยจะมั่นคงนะคะ ความเหลื่อมล้ำ ที่กำลังกล่าวขวัญกันในบล็อก Gotoknow แห่งนี้ ผู้เขียนเข้าไปอ่านของหลายๆท่านมาแล้ว ได้ใจความและเข้าใจลึกซึ้งขึ้น

  สมัยเรียนมัธยมปลาย ผู้เขียนต้องเข้ามาเรียนในเมือง ในตัวจังหวัด ซึ่งไม่ค่อยคุ้นเคยสภาพเช่นนี้ ต้องมาอยู่หอพักลำพัง ที่สุดเหงา มาเข้าโรงเรียนหญิงประจำจังหวัด จากการชักชวนของญาติ แต่เขาสอบเข้าไม่ได้ ส่วนผู้เขียนสอบติด เป็นความว้าเหว่สุดๆ ไม่รู้ว่าจะดีใจ หรือเสียใจดี แต่ลึกๆก็ภาคภูมิใจ

   อาศัยเป็นคนใจสู้ ผู้เขียนก็อดทนเข้าสู่สังคมแห่งใหม่ ซึ่งต่อมาได้ที่สร้างความรู้สึกเหลื่อมล้ำให้ผู้เขียนได้เข้าใจความหมาย และทำให้จดจำได้จนทุกวันนี้

  เมื่อแรกเข้านั้น ผู้เขียนเลือกเรียนเรียนศิลป์คำนวน สมัยนั้นมีให้เลือก ศิลป์ภาษา  ,ศิลป์คำนวนและวิทย์คณิต คนรุ่นใหม่คงไม่เข้าใจ ไม่ทราบว่าปัจจุบัน เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง

 เคยเล่าความในใจไว้นานแล้ว ว่าอยากเป็นหมอ ในความหมายของผู้เขียนนั้น คิดแต่ว่า จะเป็นหมอรักษาคน ไม่ได้คิดว่าจะต้องเป็นแพทย์ หรืออะไรทั้งสิ้น เพราะในชีวิตผู้เขียนเอง โอกาสในการรักษา ก็แค่หมออนมัยเท่านั้น การมาเรียนมัธยมปลายคราวนี้ ทำให้รู้ว่า คนเรียนวิทย์คณิต มีโอกาสเรียนพื้นฐานที่ดี ที่จะต่อสายอาชีพทางหมอได้

  หลังจากทราบผลสอบเข้าเรียนได้  ก็เห็นป้ายติดประกาศว่า ใครมีคะแนนสอบจามมัธยมต้น 75% ขึ้นไป ให้สามารถเปลี่ยนมาเรียนวิทย์คณิตได้

  ผู้เขียนดีใจ ที่ตัวเองทำคะแนนเมื่อครั้งสอบไล่ครั้งสุดท้ายไว้สูงพอสมควร จึงตัดสินใจที่จะไปขอเปลี่ยนแผนกตามที่ติดประกาศ

  และแล้ววันนั้น อาจารย์ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบครั้งนั้น ได้เป็นผู้สร้างรอยเหลื่อมล้ำให้เกิดขึ้น ในชิวิตของผู้เขียนอย่างเด่นชัด เป็นครั้งแรก

 บอกแล้วว่าเป็นเด็กมาจากชนบท ผู้เขียนมีความลำบากในการไปโรงเรียนตลอดมา เพราะโรงเรียนอยู่ไกลมาก บางครั้งต้องเดิน บางครั้งก็ได้นั่งรถไป สิ่งหนึ่งที่ติดตัวผู้เขียนมาด้วย ในวันที่เข้ามาเรียนที่นี่ก็คือ เสื้อผ้าที่ติดฝุ่นแดง ถึงจะซักรีดเรียบร้อย แต่ฝุ่นนั้นจะติดเนื้อผ้าแน่น สีขาวจึงออกขาวๆปนแดงๆ

 เมื่อถึงคิวของผู้เขียนก็ได้ยื่นหลักฐานการเรียนให้อาจารย์ดู แต่เมื่ออาจารย์เห็นผลการเรียนก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่สายตาอาจารย์นั้นมองผู้เขียนนาน แล้วก็ถามว่า เธอมาจากที่ไหน ทั้งที่อกเสื้อมีอักษรย่อ บอกไว้แต่ท่านคงไม่เคยได้รู้จัก เมื่อผู้เขียนบอกไปด้วยความภาคภูมิใจ ที่โรงเรียนของผู้เขียนนี้ ท่านเจ้าคุณมนูญวัดเขาบางทราย เป็นผู้สร้างให้ แต่อาจารย์ก็ทำหน้าว่าไม่รู้จัก แล้วยังพูดต่ออีกว่า ฉันไม่เคยได้ยิน แล้วทำไมเสื้อเธอถึงสีออกแดงๆอย่างนี้ โรงเรียนนอกเมืองใช่ไหม ฉันคิดว่าเธอคงจะเรียนสู้คนที่มาจากโรงเรียนดีๆไม่ได้แน่ อย่าเปลี่ยนเลย เดี๋ยวจะไปไม่รอด

   เขาได้ตัดสินให้ผู้เขียนแล้ว และก็ไม่ได้ให้ความสนใจอีกต่อไป

ผู้เขียนจึงตั้งใจเรียนศิลป์คณิต จนสำเร็จการศึกษาในเวลาต่อมา และหลักสูตรวิชาชีพผดุงครรภ์อนามัย ก็รับผู้เรียนศิลป์คณิตด้วย ความฝันของผู้เขียน จึงได้เป็นหมออนามัยมาจนทุกวันนี้ แม้จะไม่ได้จบมหาวิทยาลัยที่ใหญ่โตใดๆมา แต่ผู้เขียนก็สนใจศึกษาหาความรู้จากสิ่งรอบตัวได้เสมอ อาจจากคนที่ด้อยกว่าด้วยซ้ำ หรือจากคน สิ่งของ ที่คนอื่นไม่เห็นคุณค่าแล้ว ผู้เขียนก็จะค้นหาคุณค่าของเขา ของมันให้ได้

  ความเหลื่อมล้ำบางครั้งก็ทำให้เสียขวัญ และเสียกำลังใจ แต่บางครั้ง ก็ทำให้เราไม่ยอมแพ้ และก้าวข้ามมันไป ไปสู่จุดที่มั่นคงในความเป็นตัวตนของเราจนได้

  ในเมื่อไม่ชอบความเหลื่อมล้ำ ก็ขออย่าได้เป็นผู้สร้างความเหลื่อมให้แก่ใครเลย