ถึงพี่ๆสมาชิกทุกท่านที่เข้ามาอ่านพบบันทึกนี้นะครับ
ผมขออนุญาตให้เกียรติความรักในวัยเด็กของตัวเองผ่านG2Kนะครับ แม้มันเป็นเรื่องที่ไม่ก่อให้เกิดการเรียนรู้ใดๆ และผิดหลักการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของที่นี่ แต่ในวัยนั้น ช่วงเวลานั้นมันเป็นการเรียนรู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมครับ จึงขอบันทึกไว้ :)

เธอ...เพื่อนที่ผมเคยใกล้ชิดเหล่านี้คือคนที่ผมอยากขอขอบคุณมากๆกับทุกสิ่งที่ได้เรียนรู้กันมา แม้เป็นเพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ แต่กลับสอนให้ผมรู้จักและตาสว่างเห็นแจ้งอะไรอะไรหลายหล๊ายอย่าง และมีส่วนให้ผมเดินทางมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้ในวันนี้ครับ :)

ฉะนั้นบันทึก MY POPPY LOVE เหล่านี้จึงขอมอบให้กับคนสำคัญที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต ผมรู้สึกยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆทุกคนเป็นอย่างยิ่งครับ 

หมายเหตุ: ชื่อบุคคลที่ผมเขียนถึงนี้เป็นชื่อสมมุติ เพื่อเป็นการรักษาความเป็นส่วนตัวของเพื่อนไว้

แต่เหตุการณ์ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจริงและความรู้สึกต่อเธอเหล่านั้น...จริงที่สุดครับ :)

......................................................................................................................................

สวัสดีจ่ะปอย


เดย์เองนะ จำได้ใช่มั้ย? อิอิ ไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้วนะเรา :) ล่าสุดที่เราเจอกันคราวโน้น ปอยก็บอกเดย์ว่ากำลังจะแต่งงาน แล้วเดย์ก็ตอบตกลงว่าจะไปงานด้วยนะ ทำไมเราลืมหว่า อิอิ ขอโทษทีนะจ๊ะ เอาไว้เจอกันอีกทีเดย์จะสำนึกผิดด้วยการเลี้ยงไอติมถ้วยโตละกันนะ 555

ปอย...บันทึกออนไลน์นี้เดย์เขียนขึ้นเพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เดย์อาจจะไม่เคยบอกปอยเลย เป็นเรื่องดีๆทั้งนั้นนะ เพราะฉะนั้นอ่านให้จบด้วย เพราะนี่เป็นบันทึกถึงปอยคนเดียว...รักแรกในวัยเรียนของเดย์นะ :)

เรามาทวนความจำกันดีกว่าเนาะ :)


เราเจอกันครั้งแรกตอนไหนปอยจำได้มั้ย?? เท่าที่เดย์จำได้คือตอนนั้น ประมาณปี 2537-38 เดย์อยู่ ม.3 อายุ 14 อิอิ ปอยคงรู้จักเพลง 14 อีกครั้ง ของพี่เสกโลโซใช่ม๊า นั่นแหละที่เดย์มักจะนึกขอบคุณปอยและตัวเดย์เองมากๆ ที่ริอาจมีรักในวัยนั้นพอดี๊พอดี เพราะรู้สึกว่าตัวเองน่ะเป็นชายไทยมาตรฐานที่มักจะมีรักในวัยนั้น 555 และยังสงสัยเล่นๆมาจนทุกวันนี้ว่าทำไมคนเราต้องมีรักแรกที่ช่วงอายุนั้นด้วยน๊า ^_^

พี่หนุ่มเพื่อนพี่ฝาแฝด แขก-ขวัญไงปอย ที่พาเราให้มารู้จักกัน จำได้มั้ย? ตอนนั้นเดย์เพิ่งย้ายบ้านใหม่ด้วยนะ แล้วพี่หนุ่มก็ย้ายมาด้วย มาอยู่บ้านติดกันเลย แล้วเดย์ก็ต้องติดรถพี่หนุ่มไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆ ไปถึงบ้านปอยได้ไงนั้น ก็คงเพราะมีใครสักคนโยงใยเรามาหากันมั้ง? และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรานะปอย :)

จากวันนั้น...ไม่รู้ใครเริ่มก่อนใครนะ 555 เป็นมายังไงนั้นก็อธิบายยากเหลือเกิน รู้แต่ว่าเราน่ะวัยเดียวกัน เลยคุยกัน เข้ากันได้ดี และเราก็ลงเอยกันด้วยดี

กุ๊กกิ๊ก กุ๊กกิ๊ก กันมาเรื่อยๆ จนเริ่มคิดว่า เฮ๊ย...นี่มันเกินเพื่อนแล้วนี่หว่า 555 ไอ้เราก็ไม่เคยรักใครซะด้วยสิ เลยบอกไม่ถูกเหมือนกันนะว่าความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้ อย่างนี้นะ อันนี้ต้องลองเองเนาะปอย :)

ความรู้สึกตอนนั้นแปลกไปจากเดย์คนเดิมยังไงน่ะเหรอ?

ขอสารภาพอย่างไม่อายนะว่า

- เดย์รู้สึกไม่อยากกลับบ้านทั้งๆที่ก็ค่ำแล้ว

- รู้สึกตัวร้อนๆเวลาจะพูดจะจาอะไรกับปอย และคิดนานมากกว่าจะพูดได้ (ต้องเลือกคำพูดที่ดีที่สุด) ^_^

- ปกติตอนอยู่บ้านนะเดย์ก็จะบ้าดาราบ้างล่ะ ฟังเพลง ทำอะไรงงๆ ไปวันๆ, พอมีปอยเข้ามา เดย์ลืมเป็นตัวเองไปชั่วขณะ :)

- วันไหนที่เดย์ไม่ได้ไปหาปอย แต่พี่หนุ่มไปหาพี่แขก-ขวัญ เดย์จะรู้สึกเฝ้ารอพี่หนุ่มกลับมา...พร้อมกับหวังว่าจะมีข้อความจากใจและลายมือปอยพับสวยๆด้วยกระดาษลายน่ารักมาให้ :)

- และทุกครั้งที่ได้รับข้อความ...เดย์จะดีใจมากมาก ไม่มีอะไรที่จะสุขไปกว่านี้แล้ว :)

- เดย์รู้สึกว่าโลกนี้เป็นสีชมพูเป็นครั้งแรกก็ตอนนี้เอง :) เคยได้ยินคนอื่นพูดบ่อยๆว่า ถ้ามีความรักแล้วโลกมันจะเป็นสีชมพู...บัดนั้นเองที่เดย์ได้รับรู้เหมือนกันกับใครๆเค้าแล้วนะ ^_^

ความรู้สึกนี้มันคือ ตามันฝ้ามันฟาง มีแสงจ๊าๆสีชมพูสว่างๆส่องตาอยู่ตลอดเลย แสบตามากแต่ใจสดชื่น ^_^

หลังๆมาพอเดย์ตามใจตัวเองมากขึ้น ก็จะนั่งสองแถวไปหาปอยเองถึงที่บ้านเลยน๊า ตอนนั้นย่าเดย์ซื้อกีต้าร์ตัวแรกในชีวิตให้ พอเดย์หัดเล่นพอได้บ้าง ก็จะชอบเอามาเล่นให้ปอยฟังที่บ้านบ่อยๆ

ปอยจำหนังสือเพลงเล่มนั้นได้มั้ย? เล่มที่มีแอนเดรียชุดแรก, บอย โกสิยพงษ์, โมเดิร์น ด็อกชุดแรก, ศรราม ชุดแรก ฯลฯ เล่มนี้นะเดย์เก็บมาเป็นสิบปีเลย ตอนนี้หายไปแล้วเดย์เสียดายมากๆ รู้สึกจะหายตอนจัดบ้านใหม่นี่แหละ เสียดายที่สุดเพราะในหนังสือเล่มนั้นปอยจะชอบแอบเขียนข้อความน่ารักๆ แทรกในเนื้อเพลงต่างๆ ให้เดย์แปลกใจเล่นเมื่อเปิดมาเจอ ^_^ บางข้อความก็เขียนตอนเรางอนๆกัน แล้วก็จะเลือกเขียนในเพลงที่มีเนื้อหาตัดพ้อด้วยนะ 555 ขำมากๆ

ปอย...เดย์เพิ่งรู้ตัวเองก็ตอนที่มีความรักว่า เดย์เป็นคนขี้ใจน้อยมากม๊าก 555 เดย์ชอบงอนปอยบ่อยๆเมื่อตอนที่ปอยบันเทิงเกินไป ทั้งๆที่เดย์ก็น่าจะบันเทิงตามไปด้วยใช่ม๊า แต่ตอนนั้นก็ไม่ขำตาม อิอิ แย่จังที่ตัวเองแสดงออกมาอย่างนั้น ขอโทษจริงๆนะปอย ไม่สมกับเป็นผู้ชายเลย ปอยว่ามั้ย? ปอยซะอีกที่ไม่เคยงอนเดย์เลย น่าจะสลับเพศกันเนาะเรา 555 ให้เดย์เป็นผู้หญิง ปอยเป็นผู้ชาย ^_^

ระหว่างปอยกับเดย์นั้นเรียกว่ารักได้มั้ยเดย์ไม่แน่ใจ...แต่เดย์แน่ใจว่านั้นคือความรู้สึกดีสุดยอดที่เด็กชายคนหนึ่งจะรู้สึกดีได้ :)  ปอยมีสิ่งดีๆให้เดย์เสมอมา เป็นสิ่งดีๆที่มากเกินไปด้วยซ้ำที่คนคนนึงจะได้รับในรักครั้งแรก และเดย์ก็โชคดีมากๆเลยนะรู้มั้ย? ^_^

      ภาพข้างล่างนี้เป็นเวลาในขวดแก้วที่เดย์ได้หยุดเวลาเอาไว้

เป็นขวดโหลแก้วใสมีฝาปิดที่ปอยพับกระดาษสวยๆเป็นรูปหัวใจให้เดย์ หัวใจสีขาวๆน่ะเป็นหัวใจลายสวย แต่ปอยยังมีหัวใจรุ่น Limited Edition จำนวน 5 ดวง ที่ข้างในนั้นมีข้อความน่ารักๆถึงเดย์ด้วยน๊า อันขวาสุดน่ะเดย์คลี่ออกมาดูแล้วพับคืนไม่ได้ 555 ไม่ว่ากันนะปอย เดย์จำได้ว่าเดย์แทบจะกินขวดโหลนี่แทนข้าวเลยล่ะ 555 ดูเช้าดูเย็น เอาตั้งไว้ใน Location ที่ตามองเห็นได้จากทุกมุมห้อง (เฮ้อ...เด็กหนอเด็ก)

ปอย...ปอยจะดีใจมากมั้ย? เมื่อรู้ว่าวันนี้เดย์ยังเก็บขวดโหลนี้ไว้...ยังเก็บมิตรภาพดีๆของเราไว้เสมอ อย่างที่ปอยเขียนไว้ในหัวใจกระดาษอันนี้ไง เดย์รักษามันไว้อย่างดีเลยนะปอย :)

ปอย...ไม่ว่าจะเพราะสาเหตุใดก็ตามนะที่ทำให้เรามีเวลาที่ดีด้วยกันเพียงระยะสั้นๆ แต่เดย์มาทำความเข้าใจเอาเองตอนโตว่านั้นคือการเรียนรู้กันและกัน ที่จะเสียใจทุกครั้งเมื่อเราเรียนใกล้จะจบ...และจะต้องเรียนต่อกับคุณครูคนใหม่...เรื่อยไปจนเรารู้ตัวเองว่าพอ ^_^

.....................................................................................................................................

เดย์พูดถึงปอยบ่อยๆนะ ในบางครั้งที่นึกถึงก็จะเล่าให้เพื่อนสนิทฟังว่า...นี่น๊า ปอยน่ะเป็นแฟนคนแรกของเรา แล้วเป็นคนที่ดีมากๆด้วย บวกกับรายละเอียดเล็กน้อยพอให้เพื่อนนึกภาพออก :)

ปอย...เดย์เคยได้ยินใครเค้าพูดว่า แฟนคนแรกและคนสุดท้ายนั้นคือ 2 คนที่ดีที่สุด เดย์เห็นจริงด้วยนะจ๊ะ เพราะตอนนี้เดย์ได้เจอคนสุดท้ายที่ดีที่สุดแล้วนะ  เป็นผู้หญิงที่ดีมากๆเลย รักเดย์และเดย์ก็รักเค้ามากด้วย เราจะแต่งงานกันปลายปี 2552 นี้จ่ะ ความรักที่ผ่านมาเมื่อวัยเด็กของเรานั้นเดย์ได้เอามาปรับใช้ตอนโตด้วยน๊า และเดย์ก็ไม่ขี้งอน เลิกขี้ใจน้อยเหมือนก่อนแล้วด้วยล่ะ :) อันนี้ปอยได้ยินแล้วจะยังดีใจอยู่มั้ยจ๊ะ? ^_^

......................................................................................................................................

ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะปอย ปอยเคยเป็นสุนัขจิ้งจอกตัวเดี๋ยวในโลกของเดย์ ดีใจที่ครั้งนึงเคยรักปอยมากกว่าคนไหนๆ อย่างน้อยๆการที่เราเคยรู้สึกว่ามีกันเพียง 2 คนบนโลกนี้มันก็น่าขนลุกดีนะว่ามั้ย 555

ขอบคุณมากๆ ขอบคุณจริงๆนะปอย เดย์อยากจะเขียนถึงปอยได้ดีกว่านี้จัง เอาไว้นึกได้ก็จะมาเขียนเพิ่มเรื่อยๆนะจ๊ะ

จะแวะมาดูบันทึกนี้เรื่อยๆจนกว่าปอยจะเข้ามาอ่านมัน และได้รู้ว่าเพื่อนเดย์คนนี้สบายดี ^_^

หวังว่าบันทึกนี้จะหาปอยเจอนะครับ

เดย์เองจ่ะ ^_^