เวรดึก มะเร็งเด็ก ข่าวร้าย

เวรดึกที่ไม่รอคอย...

ตั้งนาฬิกาบอกเวลา 23.10...เสียงเตือนได้เวลาแล้วนะ...

ตื่นๆ...

มีเสียงเด็กๆร้องไห้มาเป็นระยะ...บ้างหิวนม...บ้างไม่สบายตัว...

ได้เห็นความรักของแม่ก็ตอนนี้แหละ ใครที่เคยงอนนเลยนะนะ...เมื่อยามลูกไม่สบายเจ็บปวด...ยิ่งปวดจากมะเร็ง...ปวดจนตัวสั่นริกๆ

แม่นี่แหละนั่งเฝ้าทั้งคืน...อดหลับอดนอน...ไม่ห่วงตัวเองเลย...อยากจะปวดแทนลูก

ยิ่งคนไข้ที่อยู่ในระยะสุดท้าย....แม่นี่แทบจะไม่นอนเลย...กลัวหลับแล้วลูกเป็นอะไรไป...

หรือบางครั้งที่ผ่านการแจ้งข่าวร้าย...ลูกเป็นมะเร็งนะ...วันนั้นจะนอนไม่หลับทั้งคืน...

ทำไมต้องเป็นลูกเรา...ลูกจะตายไหม...จะทำอะไรต่อไป...เราเป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกไม่สบายไหม...

แม่บางคนแอบร้องไห้กลัวลูกจะรู้...แม่ๆรอ้งไห้ทำไม...เด็กๆช่างสังเกตนะ...บางคนก็ปลอบแม่...

หนูไม่เป็นอะไรมากหรอก...บางคนขอไปไหว้พระ บนบานสิ่งศักสิทธิ์

ผ่านไปสักระยะลูกอาการดีขึ้นแม่ก็พอจะปรับตัวได้...บางคนต้องลาออกจากงานมาดูลูก

ขอให้แม่ทุกคนเข้มแข็ง...พวกเราหมอ พยาบาลแจะจิตอาสาทุกท่านขอเป็นกำลังใจให้นะคะ