ยามเช้าเป็นยามที่แสนภิรมย์ น่าชื่นชม
ยามเช้าเป็นยามที่ชีวิตได้เด็ด ดอมดม ความสดชื่นแห่ง “ธรรมชาติ...”

ยามเช้า ยามที่แสงตะวันสาดทอแสงที่ปลายข้างหนึ่งของขอบฟ้า
ความมืดแห่งยามราตรีที่ปกคลุมมา ถึงเวลาที่แสงอีกฟากหนึ่งของฟากฟ้า “พาสาดทอ”

 

หมู่มวลวิหค นก กา พร้อมด้วยหมู่มวลพฤกษานานาพันธุ์
ต่างได้ลิ้มรสแสงสว่าง เป็นอันเครื่องนำทางชีวิตให้ไสว
ค่ำคืนแห่งชีวิตที่มืดคลึ้มจางคลายไป ด้วยแสงตะวันสีทองผ่องอำไพ ขจัดภัยจากความมืดในรัตติกาล

สถานธรรมในยามเช้า เป็นยามที่หมู่เราได้ก้าวย่างด้วยเท้าซ้ายและเท้าขวา พร้อมกับสูดธรรมชาติอันบริสุทธิ์ซึ่งเป็นยา ยาแห่งพระพุทธศาสนา “พาชีวัน”

ลมหายใจเข้าที่สบาย ด้วยกลิ่นไอยามเช้าอันบริสุทธิ์ เปรียบประดุจหยาดน้ำทิพย์ที่ไหลชะโลม รด หลั่ง ริน เข้าถาโถมลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจที่มืดมัว
ลมหายใจออกที่ปลดปล่อยเสียซึ่งความมืดที่ปกคลุมดวงจิต ความประภัสสรแห่งชีวิตกลับพลิกฟื้นย้อนคืนมา

ชีวิตในยามเช้าช่างสดใส
เป็นยามที่ร่างกายสอดประสาน  ขับขานเป็นทำนองแห่งจิตใจ
ท่วงทำนองธรรมชาติอันสงบอย่างบริสุทธิ์ สามารถจุดพลังแห่งชีวิตให้พันภัย


ภัยในวัฏฏะสงสารนี้ยิ่งใหญ่นัก เราควรจัก รุด รีบ เร่ง สะสาง พลันแก้ไข
ด้วยรู้เหตุ รู้ผล และ “รู้ใจ” รู้แจ้งได้ ประดุจแสง สว่างพลัน...