คนอย่างครูใหญ่ในหนังเกาหลีเรื่อง เสียงกู่จากครูใหญ่  มีจริงในโลกนี้  แต่บางทีไม่เคยมีใครได้รู้ได้เห็น  สักเท่าไร  ข้าพเจ้าไม่ใช่ครูใหญ่ในเรื่อง แต่เป็นครูน้อยตำแหน่งเล็ก ๆ คนหนึ่ง  ที่เคยไปบรรจุอยู่ในป่าเขา   ไร้แสงสี  เราก็มีครูใหญ่บรรจุใหม่ไฟแรงเหมือนกัน  ตอนเย็นครูใหญ่จะทำกับข้าวให้ลูกน้องกิน  พวกเราสรวลเสเฮฮากันหลังเลิกเรียน  เพราะเราไม่รู้จะไปไหน มีความสนิทสนมกลมเกลียวกันอย่างดี  ครูใหญ่เป็นคนเก่ง  ทำเป็นตั้งแต่เขียนป้าย  ร่างหนังสือสำนวนสละสลวย  ร้องเพลงเก่ง   มีวาทะศิลป์ในการพูด  การใช้คน   และทุกครั้งที่ทำงาน ครูใหญ่จะพูดว่า  ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น  ผมรับผิดชอบเอง.....  โรงเรียนเรายังไม่มี  ใช้อาคารชั่วคราวโล่ง ๆ เรียนกัน  นักเรียนเรามีแค่  50 กว่าคน  ครูอยู่ในวัยหนุ่มสาว (ครูใหญ่แก่ที่สุด อายุ 35 ปี)  พวกเราออกแนะแนวกว่าจะหาเด็กมาเรียนได้  ยากลำบาก  ข้าพเจ้าต้องเล่าเรื่อง เจิ้ง  ฟง สี่ ไม่รู้กี่รอบ  จนจำได้เป็นอย่างดี  เรื่องนี้ข้าพเจ้าเคยอ่านไป  ร้องไห้ไป  จนหนังสือบวมฟูไปด้วยรอยน้ำตา   อ่านครั้งเดียวไม่ได้ เพราะร้องไห้จนน้ำมูกไหล  หายใจไม่ออก.....(โปรดติดตามตอนต่อไป  เพราะเจ้าหน้าที่จะปิดห้องเรียนแล้ว)