หมอครับ ผมเป็นผู้เป็นคนมาทุกวันนี้ได้ ก็เพราะหมอครับ

เป็นความรู้สึกแปลกปนภาคภูมิใจที่คนในโรงพยาบาลได้ร่วมกันทำขึ้นให้กับผู้ป่วยโดยที่ไม่ใช้เงินแม้แต่บาทเดียว

เมื่อยาที่สั่งมาถึงในอีก 2 สัปดาห์ถัดมาผมได้สั่งฉีดยาให้สมเพ็ชรทุก 2 สัปดาห์แทนการกินยาและสมเพ็ชรก็ดีวันดีคืนเพราะตอนเช้าผมเห็นสมเพ็ชรเดินถือไม้กวาดกวาดใบไม้ที่หล่นรอบๆโรงพยาบาลคนสวนมาแจ้งให้ผมทีหลังว่าสมเพ็ชรอยากช่วยทำและเขาก็เห็นว่าสมเพ็ชรอยู่ว่างๆน่าจะทำได้

ตอนแรกผมก็รู้สึกว่าเราไปใช้ให้คนไข้ทำงานในโรงพยาบาลจะดีหรือแต่เมื่อนึกถึงสมัยที่เรียนจิตเวชจำได้ว่ามีการรักษาที่เรียกว่าอาชีวบำบัดผมจึงปล่อยให้สมเพ็ชรทำต่อไปจนครบ 3 เดือนนับจากวันที่สมเพ็ชรมาถึงโรงพยาบาลคนสวนบอกผมว่าเห็นใจสมเพ็ชรอยากให้หาเงินมาให้สมเพ็ชรเป็นค่าตอบแทนที่ทำงานเพราะทุกวันนี้สมเพ็ชรทั้งกวาดใบไม้ช่วย

ตัดแต่งต้นไม้ช่วยยกของและยังไปช่วยช่างไม้ของโรงพยาบาลซ่อมแซมและประกอบโต๊ะเก้าอี้ของโรงพยาบาลด้วยผมได้นำเรื่องนี้เข้าหารือกับคณะกรรมการบริหารโรงพยาบาลซึ่งทุกคนก็ได้เห็นชอบให้นำเงินสวัสดิการของโรงพยาบาลจ่ายเป็นค่าจ้างให้สมเพ็ชรเดือนละ 300 บาทตอนหลังผมไม่ค่อยได้ไปราวด์สมเพ็ชรมากว่า 1 เดือนแล้วเมื่อเดินสวนกับสมเพ็ชรในตอนเช้าสมเพ็ชรเอาเสื้อใหม่มาอวดบอกว่าเอาเงินที่โรงพยาบาลให้ไปซื้อเสื้อใหม่จากตลาดรอยยิ้มของสมเพ็ชรในวันนั้นทำให้ผมปลื้มใจกับการรักษาที่เป็นความร่วมมือร่วมใจของทุกคนอย่างยิ่งอีก 1 เดือนถัดมาสมเพ็ชรเดินมาหาผมที่ห้องตรวจหลังจากที่ผมตรวจรักษาผู้ป่วยหมดแล้วในช่วงเช้าวันนั้น

 “ผมจะมาขอหมอครับว่าจะขอไปทำงานกับพี่ชายที่เชียงใหม่ตอนนี้ผมอาการดี

แล้วผมจะฉีดยาตลอดขอให้หมอเขียนชื่อยาให้ผมด้วยผมอยากไปทำงานครับแต่ยังกลัวว่า

หมอจะไม่อนุญาต” สมเพ็ชรพูดด้วยสายตาวิงวอน

”ไปเถอะอย่าลืมฉีดยาล่ะห้ามลืมเด็ดขาด ผมยินดีด้วยที่สมเพ็ชรหายดีแล้วอยากออกไปทำงาน” ผมกล่าวด้วยความชื่นชม

ผมไม่ลืมที่จะเดินไปแจ้งพยาบาลที่ห้องผู้ป่วยในว่าค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของสมเพ็ชรไม่ต้องคิดเงินเพราะ

ในช่วงนั้นยังไม่มีระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าและสมเพ็ชรก็ไม่มีบัตรสงเคราะห์การรักษาพยาบาลที่จะทำให้ไม่ต้องจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลฃวันที่สมเพ็ชรมาลาเพื่อออกเดินทางไปเชียงใหม่กับพี่ชายซึ่งมารับไปผมยังจำคำพูดวันนั้นได้ดี

“หมอครับผมเป็นผู้เป็นคนมาทุกวันนี้ได้ก็เพราะหมอครับขอบคุณหมอและทุกคนในโรงพยาบาลด้วยผมจะไม่ลืมตลอดชีวิต” แววตาในวันนั้นทำให้ผมตื้นตันและดีใจด้วยกับสมเพ็ชรผมดีใจที่ความพยายามทำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับงานที่เรารับผิดชอบสามารถช่วยคนคนหนึ่งให้มีความสุขได้ผมชักชอบการเป็นผู้อำนวยการเพราะมีอำนาจมากแต่ไม่ใช่อำนาจที่จะสั่งการให้คุณให้โทษใครแต่เป็นอำนาจที่จะให้ .....อำนาจที่จะมอบโอกาสให้แก่คนทุกข์คนยากอำนาจ

ที่ให้การรักษาฟรีโดยไม่คิดสตางค์แม้ว่าคนนั้นจะไม่มีสิทธิ์บัตรใดๆก็ตาม

สมเพ็ชรได้สอนให้รู้ว่าทุกข์ในกรงซึ่งไม่ว่าจะทำด้วยเหล็กหรือไม้อาจจะไม่ทำให้คนคนหนึ่งทรมานเท่าทุกข์ที่เกิดจากกรงของจิตใจสมเพ็ชรถูกขังอยู่ในกรงของจิตใจมานานกว่า 5 ปี การไม่รับรู้ไม่ได้แปลว่าไม่ทุกข์ถ้าถามตัวเราเองว่า แขนขาขาดกับจิตใจที่ขาดหายไปถ้าเราต้องเลือกให้ขาดไปอย่างหนึ่งผมคิดว่าเราคงไม่เลือกที่จะขาดจิตใจไปแพทย์พยาบาลและบุคลากรทางการแพทย์เป็นบุคคลสำคัญที่จะปลดปล่อยคนที่กำลังถูกขังในกรงแห่งจิตใจที่มีอยู่มากมายทั่ว

ประเทศถึงวันนี้ผ่านไป 12 ปีหลังจากผมย้ายมาจากที่นั่นเมื่อผมโทรไปถามพยาบาลที่สนิทกันที่โรงพยาบาลบ้านหลวงผมดีใจที่ได้รับคำตอบว่าทุกวันนี้สมเพ็ชรยังมีอาการปกติดีและทำงานอยู่ที่ใดที่หนึ่งในประเทศไทยนี้แววตาและคำพูดในวันที่สมเพ็ชรลากลับบ้านยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้ผมทำงานอย่างเต็มกำลังความสามารถต่อไปตราบใดที่ยังเป็นข้า-ราชะ-การในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและคิดว่างานตามหน้าที่ของพวกเราเทียบได้เพียงธุลีของงานที่

พระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยเพื่อคนไทยทุกคนในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา.....ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

นพ.พงศ์เทพ วงศ์วัชรไพบูลย์