ถนนของการศึกษา คือ ห้วงเวลาของบททดสอบผู้ชายคนนี้ บนวิถีที่ต้องก้าวเดินและพิสูจน์ ความเป็นตัวตนต่อไป

เมื่อวานขณะมาทำภารกิจที่สงขลา มีโทรสัพท์เข้ามาหลายสายแต่ผมก็ไม่ได้รับอันเนื่องจากติดงานอยู่พอเปิดดู ๑ ในหลายสายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์โทรของ อ.จารุวัจน์ (อดีตท่านรองคณบดีฯที่รักยิ่งของผมเพื่ออัลลอฮฺ) เบอร์โทรคนนี้ไม่โทรกลับไม่ได้ครับ เพราะนึกเอะใจต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆเรา อิอิ พอโทรกัลบก็รู้เลยครับว่า "งานเข้า" เพราะท่านบอกว่ามี ร.ร.จะติดต่อให้ไปติวภาษาไทยให้น้องๆ พอพูดคุยถามไถ่เสร็จสับ ท่านก็ให้เบอร์โทรกลับ ผมโทรไปก็ได้ทราบรายละเอียดครับว่าเป้นของสมาคมนักเรียนนอก ที่จะจัดโครงการติวเอ็นท์ให้แก่น้องๆเยาวชนในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ซึ่งผมก็ขอชื่นชมที่ทางกลุ่มนักเรียนอกกลุ่มนี้คิดจัดโครงการ ผมเลยแนะนำในการทำโครงการไปเท่าที่มีประสบการณ์เพราะรับทราบมาว่าเป็นครั้งแรกของทางกลุ่มอาจารย์นักเรียนนอกกลุ่มนี้ ก็ไปๆมาได้งานเพิ่มเป็นที่ปรึกษาเลย (ซวยเลยตู) พอคุยไปคุยมาถามว่าจะให้ไปติวเมื่อไหร่ปรากฏว่าเป็น ๒๗-๒๘ เมษายนนี้ (ผมอุทานในใจงานเข้าแล้วตู) เพราะผมมีคิวขึ้น กทม. วันที่ ๒๔ นี้ครับเนื่องจากติดภารกิจเร่งด่วนครับ (ชีพจรลงเท้า) เลยจะขอปฏิเสธทางโครงการ แต่ผู้ประสานงานก็คะยั้ยคะยอขอร้อง ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยบอกไปว่าเอาอย่างนี้ผมจะหาคนทำหน้าที่ให้รอบนี้ ก็ได้รับการตกลงแต่สิ้นการตกลงอาจารย์ผู้ประสานงานก็บอกว่า รอบหน้ายังไงๆก็ต้องเป็นอาจารย์นะครับ ผมก็เลยถามว่าแล้วมีกี่รอบสรุปโครงการเขามี ๓ รอบครับ ด้วยความเกรงใจเลยตกปากรับคำว่าอินชาอัลลอฮฺรอบหน้าและรอบต่อไปที่เหลืออีก ๒ ครั้งผมจะทำหน้าที่ให้แต่ขอให้แจ้งล่วงหน้าจะได้ล๊อควันเวลาให้ครับ (ไม่ได้เล่นตัวอะไรหรอกครับเพียงแต่ตอนนี้งานเยอะมากครับและอีกอย่างผมเองก็ต้องแบ่งเวลาทำวิทยานิพนธ์ด้วยครับ อิอิ)

                 ความจริงก็ขอขอบคุณ อ.จารุวัจน์ (มะอัฟด้วยครับที่ต้องพาดพิง...อิอิ) มากครับที่ช่วยต่อเติมสานฝันให้ผมได้ทำในสิ่งที่อยากทำ และขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้ผมโดยเฉพาะคำพูดหนึ่งที่ท่านพูดผ่านบล๊อกกับผมแล้วผมนำมาคิด คือ "ทำไปเถอะไม่ต้องสนใจว่าใครจะเห็นเพราะการตอบแทนที่ยิ่งใหญ่กำลังรออยู่..." ขออัลลอฮฺทรงตอบแทนคุณงามความดีต่างๆ อีกท่านที่คอยเป็นกำลังใจในการทำงานถนนสายนี้คือ อ.อิบรอเฮม หะยีสาอิ (บล๊อกเกอร์ครูปอเนาะ)  ก็พูดผ่านบล๊อกเช่นกันครับว่า "ขอให้ทำหน้าที่ต่อไป อย่าเพิ่งท้อ เพราะเด็กๆเขายังรออยู่ และดีใจที่ยังมีคนทำหน้าที่นี้อยู่..." ทุกกำลังใจ คือ แรงผลักที่ทำให้เราได้ขับเคลื่อนแม้อาจจะมีเรื่องราวมากมายในการทำหน้าที่ แม้อาจจมีอุปสรรคและการบั่นทอนบางบทบางตอน แต่สิ่งสำคัญเหนือสิง่อื่นใด คือการทำหน้าที่ให้สมกับการเป็นประชาชาติที่ดีเลิศ

                 คำถามของผม คือ ครูสอนภาษาไทยหายไปไหน(ภาษาไทยอย่างที่ควรจะเป็นในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้) และอนาคตต่อไป ใคร ใคร และใคร จะมาทำหน้าที่สานต่อกับภารกิจนี้ เพราะผมเองก็วางแผนในการทำหน้าที่ภารกิจในพื้นที่ไว้แล้ว(อินชาอัลลอฮฺ) เพราะยังไงๆสุดท้ายอย่างที่ได้คุยกับท่าน อ.อิบรอเฮม คราวไปติวที่ ร.ร. ของท่านที่ยะหาว่า "สุดท้ายทุกคนต้องกลับบ้าน..." อันนี้ผมเห็นด้วยครับแต่จะเป็นเวลาใดนั้นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะไม่มีที่ใดสุขใจเท่าบ้านเรา จริงไหม๊ครับ อิอิ