ตอน 3 "ความอดทน"

        อดเอย อดทน หรือทนอด คำ ๆ นี้เราได้ยินเกือบทุกวัน ๆ ชีวิตเด็กน้อยทำไมต้องอดทนอย่างนี้ เมื่อเลือกเรียนหรือเลือกเกิดไม่ได้ จำต้องอดทนกับชะตาชีวิต

        เจ้าเด็กน้อย เจ้าต้องเรียนรู้การอดทนแต่วัยเยาว์ แต่นั้นถือว่าโชคชะตา ได้กำหนดไว้ให้เจ้าแกร่งในภายภาคหน้า 

                                                    

        ย้อนกลับไปในสมุดบันทึก เจ้าเด็กน้อยได้บันทึกไว้ตั้งแต่ 8 ขวบแล้วว่า

" โธ่ ทำไมชีวิตเราต้องเป็นอย่างนี้ เลือกเกิดไม่ได้ ชีวิตนี้มีแต่ความทุกข์ ทุกข์จากความไม่สมหวัง ดั่งใจที่หมายไว้ ทำไมถึงทุกข์อย่างนี้ "

        น่าสงสารชีวิตเจ้านัก แต่ใช่ว่าเจ้าจะมีทุกข์ผู้เดียว คนเราล้วนแตกต่างกันมากมาย ทั้งหน้าที่ ฐานะ หรือลาภยศเงินทอง แต่ใช่จะหยั่งยืนเสมอไป  "เจ้าไม่ได้เอาอะไรมา เมื่อเจ้าไปก็ย่อมจะไม่มีอะไรติดมือเจ้าไปเช่นนั้น" 

         อดทนแต่ชีวิตต่อไป สู้ต่อไปนะเจ้าตัวน้อย เรียนรู้โลกกว้างเลือกที่จะเป็นด้วยตัวเจ้าเอง

          อดทนต่อความเสียดสี การแบ่งแยกชนชั้นรวยจน 

          อดทนต่อวิจารณ์

          อดทนต่อหน้าที่การงาน        

       คนเราเกิดมาย่อมมีหน้าที่แตกต่างกันออกไป แต่ขอให้แค่เรา ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด เพื่อตนเอง ครอบครัว ประเทศชาติ อย่าทำให้ใครเดือดร้อน ทั้งใจและกาย จากการกระทำของเราอีกเลย

                                                    

                 โลกนี้สดใสนัก หากเรารักจะมองโลกในทางที่ดี คิดดีคิดบวก