“ทุกปัญหามีวิธีแก้ของมันอยู่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งที่ว่า เราจะหามันเจอเร็วหรือช้าก็เท่านั้น” คิดในแง่ดีเข้าไว้ แต่เราก็ควรมองโลกในแง่ลบบ้าง เพื่อเราจะระมัดระวังทำอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบ ต้องอยู่กับความเป็นจริง

ตอนนี้ผมได้ตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทแล้วที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น คณะเกษตรศาสตร์ ภาควิชาสัตวศาสตร์ พึ่งจ่ายค่าธรรมเนียมการศึกษาเมื่อวันที่ 7 เมษายน 52  โดยเหมาจ่ายไปเทอมล่ะ 20000 บาท ก็ไม่ใช่น้อย กว่าจะได้มาจ่ายก็เกือบไม่รอดเหมือนกัน  ที่ตัดสินใจเรียนต่อก็เพราะว่า ต้องการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ในอนาคตการแข่งกันต้องสูงกว่าที่เป็นอยู่อย่างแน่  อะไรๆก็ต้องมีการพัฒนาไป ตัวเราเองก็ต้องพัฒนาเช่นกัน และงานรองรับสำหรับปริญญาโทก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้มีทางเลือกมาก ก็ถือได้ว่าเป็นโอกาสที่ดีที่ได้ศึกษาต่ออีก

 

แต่การเรียนต่อครั้งนี้ ค่อนข้างมีความเสี่ยงอยู่ไม่น้อยเลย เพราะหากไม่มีทุนการศึกษาช่วยก็คงลำบากไม่น้อยเลย ที่จะเรียนให้จบการศึกษาได้  แต่เมื่อตัดสินใจอย่างนี้แล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อไป ผมเชื่ออยู่อย่างว่า “ทุกปัญหามีวิธีแก้ของมันอยู่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งที่ว่า เราจะหามันเจอเร็วหรือช้าก็เท่านั้น” คิดในแง่ดีเข้าไว้ แต่เราก็ควรมองโลกในแง่ลบบ้าง เพื่อเราจะระมัดระวังทำอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบ ต้องอยู่กับความเป็นจริง  ที่จริงแล้วผมก็มีงานรองรับแล้ว เอ้า!แล้วทำไมไม่ไปทำงานก่อนล่ะถึงกลับมาเรียนต่อก็ได้  เรื่องนี้ผมก็คิดอยู่หลายรอบ นั่งคิด นอนคิด

 

บ้างคนอาจจะเครียดเรื่องไม่มีงานทำ แต่สำหรับผมเครียดเพราะว่าไม่รู้ว่าจะเรียนหรือ ไปทำงานดี ที่เป็นเช่นนี้เพราะ ผลการเรียนของผมค่อนข้างดี ทำให้อาจจะเข้าตาของบริษัทก็เป็นได้ เพราะการคัดเลือกคนเข้าทำงานนั้นได้จากการสัมภาษณ์เพียงไม่กี่นาที ทำให้ผลการเรียนได้ถูกนำมาพิจารณาก่อนเป็นลำดับแรกเลย รองลงมาคือ การทำกิจกรรมระหว่างการศึกษา และไหวพริบปฏิพานในการตอบ อะไรประมาณนี้

 

การเรียน ป.โทเป็นการเรียนเพื่อเป็นนักวิจัย รู้จักการทำการทดลองเป็นหลักเท่านั้น แต่ยังไม่ถึงขั้นทำให้เกิดความรู้ใหม่ๆ เพียงแค่ศึกษาตามเขาเฉยๆ เราเพียงรู้จักการวิเคราะห์ ข้อมูล แต่อันนี้เป็นเพียงคำบอกเล่าเท่านั้น แต่อีกไม่นานก็จะได้สัมผัสเองแล้ว จะช่วยบรรยายได้มากกว่านี้ครับ