ผมได้อ่านหนังสือ "มูฮัมหมัด ยูนุส นายธนาคารเพื่อคนจน" แล้วได้ข้อคิดหลายประการ เริ่มจากทึ่งที่เขาใช้เศรษฐศาสตร์โน้มลงดินเป็นเครื่องมือแก้ไขปัญหาความยากจนในบังคลาเทศจากเงิน 27 เหรียญที่ไม่มีค่าสำหรับคนรวย แต่มีค่ามากมายสำหรับคนจน ต่อมาก็เห็นว่าเขาได้สร้างระบบให้ลูกหนี้ที่ขอกู้มีการสร้างกลุ่ม(5 คน) ถ่วงดุล ตรวจสอบกันเอง จนมีการคืนเงินกู้แทบจะ 100 เปอร์เซนต์ อัตราหนี้เสียแทบจะเป็นศูนย์
เขาเรียกเงินกู้ของคนจนว่าไมโครเครดิต มีฐานคิดที่ว่าทุกคนเอาตัวรอดได้ถ้าให้โอกาสเข้าถึงทุน และคนจน(โดยเฉพาะสตรีในบังคลาเทศ)คือคนที่เอาตัวรอดภายใต้ภาวะจำกัดที่สุด แม้จะเกิดภัยพิบัติ(สึนามิ)ก็ไม่ทำให้กองทุนล้ม ผมนึกถึงธนาคารแห่งขุนเขาของชาวคีรีวง อำเภอลานสกา นครศรีธรรมราช ที่พลัดที่นาคาที่อยู่เมื่อมหาพิบัติภัยทะเลโคลนไหลหลาก แต่กองทุนชุมชนก็ไม่ล้มด้วยเครดิตที่อยู่ในใจของสมาชิก จนเป็นแหล่งทุนให้ชุมชนฟื้นตัวจากภัยพิบัติได้คล้ายๆกัน
ที่ตลกก็คือระบบรัฐสวัสดิการของชาติตะวันตกที่ทำให้คนจน(ในประเทศของตน)ยอมเป็นทาสสวัสดิการโดยไม่คิดจะเงยหน้าอ้าปากหรือเป็นเจ้าของกิจการเล็กๆอย่างที่บังคลาเทศ
