บางครั้งคำว่า "เดี๋ยวค่อยทำก็ได้" อาจทำให้เรา "ไม่มีโอกาสได้ทำ"

" สิ่งง่ายๆ บางครั้งก็ถูกละเลย เพราะคิดว่า.."เดี๋ยวทำก็ได้"....แต่ก็ไม่ได้ทำสักที  อย่าปล่อยให้สิ่งที่ตั้งใจทำเหล่านั้นเลยไป  เพราะ...เราอาจไม่มีโอกาสได้ทำ..."

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา...

"ฉันกับแม่" ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์ประชุมสิริกิตติ์ด้วยกัน...

เชื่อไหมว่า...เรื่องเล็กๆ ง่ายๆ แบบนี้

แต่...

นี่เป็นครั้งแรกที่ "แม่ของฉัน" ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือกับฉัน... ทั้งๆ งานนี้เขาจัดมาแล้ว 37 ครั้ง

และฉันไปเกือบทุกครั้ง...

นี่เป็นครั้งแรกของแม่...ที่ได้นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินของเมืองฟ้าอมร (กทม.ไง)

ทั้งๆ ที่...รถไฟฟ้าใต้ดินให้บริการมาแล้ว 5 ปี

   

วันนี้ เป็น "วันแม่" สำหรับฉัน 

เพราะฉันได้ทำอะไรหลายๆ อย่างกับแม่

ได้เดินจับมือแม่...ขึ้นรถไฟฟ้า

ได้ประคองแม่...ขึ้นบันได  ลงบันได  ระวังหลังไม่ให้แม่ล้ม

ได้เลือกซื้อหนังสือด้วยกัน...แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันว่า "เล่มนี้ดีไหม?"

แม่เลือกซื้อ หนังสือธรรมะ  หนังสือทำอาหาร และ

หนังสือ...ลับลวงพราง ภาค 2

บางครั้ง...ฉันก็แวบไปสำนักพิมพ์โปรดสักพัก...เพื่อทำเวลา

แม่เหนื่อยแล้ว...นั่งพักบนเก้าอี้กระดาษที่เขาเตรียมไว้

แม่ยิ้มให้ฉัน...และ

บอกว่า..."กลับเถอะ คนเยอะแล้ว"

ฉันเห็นด้วย...เราสองคนแม่ลูก...หอบหนังสือเต็มสองมือ

ขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินอีกครั้ง...

กลับบ้าน.

ฉันไม่รู้ว่า "แม่" มีความสุขเพียงใด

แต่...ฉันเห็น "รอยยิ้ม" ยามแม่เปิดหนังสือแต่ละเล่มที่ซื้อมา...อ่านอย่างสงบ

แต่...

ฉันรู้ว่า...ฉันมีความสุขมาก

นานแค่ไหนแล้ว...ที่ฉันอ้างกับตัวเองเสมอว่า "ยุ่ง ไม่มีเวลา งานเยอะ"

แล้วละเลย "ผู้หญิงอีกคน" ที่รักเราเสมอไว้ที่บ้าน

ฉันจะไม่พลาดอีกแล้วที่จะทำให้

ทุกๆ วัน...เป็น "วันแม่" .


อิ่มอุ่น.wma -