แหม...ไม่ใช้ทางม้าลายเลยนะนี่ อิ อิ อิ

ยามเช้าวันนี้ที่เมืองหาดใหญ่อากาศสดชื่นจังเลยละ  พอตื่นขึ้นมาแล้วก็ทำโน่นทำนี่ไปตามหน้าที่  ซึ่งเป็นธรรมดาของสัตว์โลกย่อมทำไปตามหน้าที่ของตน  แต่เชื่อไหมว่าชีวิตคนเรานั้นสั้นนักนะที่เกิดมาอยู่อาศัยในโลกเหมือนเดินทางเข้าไปพักที่ศาลา ( โลก )เพื่อรอรถประจำทางเมื่อรถมาถึงแล้วก็ต้องไปตามเส้นทางของแต่ละคน

เมื่อวันวานเข้าไปทำบุญงานบำเพ็ญกุศลศพเพื่อนบ้านที่วัดโคกนาวหน้า มอ. หาดใหญ่และเมื่อขับรถเข้าไปในตัวเมืองผมต้องชะลอความเร็วของรถเพราะข้างหน้ามีงูเห่ายาวประมาณเมตรครึ่งกำลังเลื้อยตัดหน้ารถเข้าข้างถนนไปอีกฟากตรงป่าละเมาะ  ไปเถิดไปตามทางของเจ้าผมนึกในใจ  แหม...ไม่ใช้ทางม้าลายเลยนะนี่  อิ อิ อิ

ให้หวนคิดถึงวันก่อนหลังจากผมวิ่งออกกำลังกายเสร็จแล้วเดินไปรอบ ๆ ถนนริมอ่างเก็บกักน้ำใน มอ. หาดใหญ่  เจอเต่าตัวน้อย ๆ มองตาระห้อยหาว่าอยากข้ามถนนคนวิ่งเพื่อลงไปในอ่างน้ำ ผมเลยจับข้ามไปปล่อยข้างริมน้ำนั้น  ไปเถิดไปตามทางของเจ้า 

 และโยงมุมคิดไปถึงตึกคณะมนุษย์ชั้นสูงในมอทักษิณวันท้ายสุดสัปดาห์ผมเข้าไปห้องน้ำ  เอ้า...เจอนกนางแอ่นหลงบินวนไปมาหาทางออกไม่เจอ  ผมเลยเปิดประตูห้องน้ำกว้าง ๆ แล้วไปไปวิ่งกระโดดตบมือเพื่อให้เจ้านกบินออกไปทางประตูและได้ผลเพราะนกได้บินออกไปสู่อิสระเสรี

และเช้าวันนี้เองพอออกประตูจะลงไปข้างนอก  เอ้าเห็นผีเสื้อสีสวยบินวนจนหมดแรงหาทางออกไม่เจอเพราะทางลงบันไดมีกระจกแก้วล้อมรอบอยู่ ผมเลยค่อยเอามือไปจับปีกทั้งสองของผีเสื้อแล้วยกไปปล่อยออกนอกหน้าต่าง...แล้วเจ้าผีเสื้อก็โบยบิน 

 ไปเถิดหนาเจ้าผีเสื้อแสนสวยเพื่อน ๆคงรอเจ้าอยู่นะจงไปตามทิศทางของเจ้าเถิด นี่ละคำพระท่านจึงกล่าวสอนว่า...เมตตาธรรมค้ำจุนโลกได้อย่างแท้จริง.