โดดเดี่ยวชอบเปลี่ยวเหงา...ของลูกชาย

ปิดเทอมนี้...ได้พาลูกชายคนโต น้องน้ำจิต  อายุ  10  ขวบ  ไปเรียนคำสอนกับเพื่อนต่างโรงเรียน

ชีวิต  เหมือนจะวุ่นวายมาก  เมื่อรู้ว่าตนเองต้องเรียนกับคนอื่น  ไม่ใช่คนคุ้นเคย  ไม่ค่อยปลื้ม  อารมณ์เสีย

วันแรกของการไปเรียน ในขณะที่น้องน้ำใจ มีความสุขมากซะเต็มประดา  แต่พี่น้ำจิต หงุดหงิดงุ่นง่าน

บอกเพื่อนไม่น่ารัก  พูดไม่เพราะ  ม.ที่สอนไม่รักน้องน้ำจิต  (เอาอะไรมาวัดว่าไม่รักเนี่ย) รู้สึกท้อแท้แทนลูกมากค่ะ

ทำไมลูกเข้าสังคมยากจัง  บอกแต่ว่ามีพี่ที่คุยด้วยคนเดียวชื่อพี่วุฒิ  ไม่ชอบคุยกับคนที่อายุน้อยกว่า

เพื่อนๆดูไม่น่ารักในสายตาเสมอ  เพื่อนพูดไม่เพราะชอบแกล้ง บางทีก็แกล้งน้องน้ำใจด้วย ในขณะที่น้องน้ำใจรีบออกตัวว่าเพื่อนไม่ได้แกล้งเค้าเล่นด้วยนะพี่น้ำจิต

สรุปคือ น้องน้ำจิตแยกแยะไม่ออกว่าใครเล่นด้วยและใครแกล้งเอาจริง  น้องน้ำจิตเป็นจริงเป็นจังไปหมด

สงสารและพอจะเข้าใจบ้างว่าลูกคนโต  ความที่เจอระเบียบมาเยอะ  โดนกดดันกว่าเพื่อน  บางทีใจอาจจะระแวงเสมอว่าคนนั้นเอาจริงคนนี้เอาจังกับตัว 

เห็นใครก็พลอยอึดอัดไม่ถูกใจไปซะหมด

พยายามฝึกอยู่นะคะ  ว่าจะให้ไปเจอสังคมใหม่ๆ บ่อยๆ ไปค่ายบ่อยๆ น่าจะดีขึ้น

ใครมีคำแนะนำอื่นใดสามรรถแนะนำได้นะคะ

ขอบคุณล่วงหน้าเลยค่ะ