คนที่มีระดับความฉลาด (IQ ) สูง ไม่ได้ช่วยให้ความสุขและประสบความสำเร็จเสมอไป ชีวิตคงมีปัจจัยอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้และศึกษาอีกไม่รู้จบ...เพื่อที่จะอยู่ได้อย่างมีความสุข พึงพอใจ และประสบความสำเร็จในวิชาชีพ

  

 

     หลายวันก่อน ได้คุยกับหลานชายที่กำลังเรียนวิทยาศาสตร์เคมีอุตสาหกรรม ปี 2  คุยกันถึงเกรดที่ได้จากการสอบ เจ้าหลานชายบ่น ๆ ว่า ข้อสอบวิชาเคมีอนินทรีย์ ยากมาก ฉุดเกรดลง เพื่อนหลายคนต่างพากัน drop วิชานี้กันเป็นทิวแถว “อาจารย์เก่งแต่สอนไม่รู้เรื่อง”  (อ้าว เรียนไม่รู้เรื่องแต่โทษครู...)  ทำให้คิดไปถึงตอนเรียนปี 1 ต้องลงเรียนวิชา “ฟิสิกส์” ซึ่งเคยเป็นวิชาที่ทำคะแนนได้ดีมาก่อน แต่เมื่อมาเรียนในระดับมหาวิทยาลัย ได้พบกับอาจารย์ ซึ่งไม่มีความสุขในการเป็น“ครู” ทำให้การเรียนวิชานี้ ไม่สนุกสบายเหมือนเดิม... 

 

        อาจารย์ท่านนี้มีรุ่นพี่บอกว่าท่านเป็นอัจฉริยะ “เรียนเก่งมาก” เป็นนักเรียนแพทย์ที่ได้คะแนนระดับต้น ๆ ของชั้นเรียน ระหว่างเรียนปี 2 ได้รับการคัดเลือกให้รับทุนไปเรียนด้านวิทยาศาสตร์  เป็นทุนสำหรับการเพิ่มพูนศักยภาพการเรียนการสอนด้านวิทยาศาสตร์ (ในยุคนั้น) ไปศึกษาต่อต่างประเทศ จนถึงระดับปริญญาเอก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาวงการวิชาการทางด้านวิทยาศาสตร์ของไทย ให้มีนักวิทยาศาสตร์เก่ง ๆ มาทำการสอนนักศึกษา

 

 

 

       เมื่อด๊อกเตอร์หนุ่มไฟแรงกลับมาเมืองไทย ต้องผิดหวังกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เป็นดังคาดไว้  ทั้งกับระบบการศึกษา นักศึกษาที่ไม่สนใจ ไม่ทุ่มเทกับการเรียนเท่าที่ควร กับสังคมไทย กับ...สารพัดเหตุที่ทำให้ท่านหมดหวัง  ในขณะที่เพื่อน ๆ ซึ่งเรียนไม่เก่งเท่ากลับได้เป็นผู้บริหารระดับกรม เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล เป็นอาจารย์แพทย์ที่มีผลงานโด่งดัง ฯลฯ

 

        แต่...ท่านยังคงเป็นแค่ อาจารย์สอนวิชาวิทยาศาสตร์  คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ ให้กับ นักศึกษาที่ไม่มีความตั้งใจทุ่มเท และ... “โง่เขลา”

 

        ท่านจะเริ่มต้นชั่วโมงการสอนด้วยคำว่า....“เอาล่ะ นักศึกษาผู้โง่เขลาทั้งหลาย...”

 

        ไม่ต้องบรรยายก็คงพอคิดภาพออกว่า “นักศึกษาผู้โง่เขลา” จะ “รู้สึก” อย่างไรบ้าง ชั้นเรียนมีนักศึกษาร้อยกว่าคน เหลือมาเข้าเรียน ไม่ถึง 20 คน คะแนนเก็บไม่มี คะแนนสอบไม่ต้องมอง มีคนผ่านวิชานี้เพียง 5 คน และได้เกรด C ทั้ง 5 คน

       

การเรียน การสอน เสร็จสิ้นไปแล้ว  แต่...“ไม่เกิด การเรียนรู้” ใด ๆ เลย

 

        คนไม่มีรากเล่าเพราะระลึกได้ถึงความรู้สึกขณะนั้น อยากนำมาวิเคราะห์ให้เป็นอุทาหรณ์ด้วยความเคารพคุณครูบาอาจารย์ ไม่ใช่ด้วยความรู้สึกเกลียดชัง เคียดแค้น  จำได้ว่าในวัยนั้น เราพากัน “เม้าท์อาจารย์”ท่านนี้กันสามวันสี่คืนก็ไม่จบ

 

...แต่มาวันนี้ เกิดความรู้สึกเห็นใจและตระหนักว่า คนที่มีระดับความฉลาด (IQ ) สูงไม่ได้ช่วยให้มีความสุขและประสบความสำเร็จเสมอไป  ชีวิตคงมีปัจจัยอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้และศึกษาอีกไม่รู้จบ...เพื่อที่จะอยู่ได้อย่างมีความสุข พึงพอใจ และประสบความสำเร็จในวิชาชีพ

 

    เพื่อนคนหนึ่งในห้าคนที่ได้ C จากอาจารย์ท่านนี้เล่าว่า รุ่นพี่สอนว่า ถ้าทำข้อสอบวิชานี้ไม่ได้ ให้พยายามเขียนอะไรก็ได้ลงไปในกระดาษสอบ โดยเฉพาะเรื่องทาง “ธรรมะ” เพราะดูท่าทางอาจารย์จะธรรมะ ธัมโม ... ซึ่งเพื่อนเล่าว่า ทำตามที่รุ่นพี่แนะนำด้วย  ข้อสอบมี 3 ข้อ เพื่อนทำได้ 1 ข้อ พร้อมทั้งเขียนไว้กลางหน้ากระดาษที่เหลือว่า...

 

อาจารย์ขา “เมตตาธรรมค้ำจุนโลก” นะคะ  แม้จะทำข้อสอบได้น้อย แต่ก็ตั้งใจเรียนค่ะ

 

จริงเท็จไม่ทราบได้ว่า...เพื่อนผ่านมาเพราะข้อความนี้หรือเปล่า แต่ที่เราคุยกันต่อคือ .... ดีนะเธอ...ที่อาจารย์เขาไม่ให้ตก แล้วเขียนตอบไว้ว่า...

 

 “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม...”

 

 คงได้ ฮา ๆ ๆ ...กันไม่เลิกแน่เลยค่ะ

                                        (^___^)