คำพูดสองคำ สามคำ ที่แสดงความขอบคุณ มีความหมายมากมาย มีความยั่งยืนอยู่ในหัวใจ วันรุ่งขึ้นคือวันที่ ๓ เมษายน ๒๕๕๒  ฉันต้องไปโรงเรียน  เพราะไม่ถามไถ่จากคุณพอลล่าให้ดีว่ากิจกรรมของโรงพยาบาลพิจิตรมีกี่วัน  ทำให้ฉันพลาดโอกาสอันสำคัญไปตลอดวัน 

        ตอนเย็นฉันกลับจากโรงเรียนแล้วรีบไปรอแม่ต้อย น้องพอลล่า และคุณลูกหมีที่สนามบิน ชวนป้าน้องเพื่อนบ้านคนสำคัญของฉันไปด้วย กะว่าจะไปทานข้าวมื้อเย็นที่สนามบิน  

      เมื่อไปถึงสนามบิน  ผู้คนเงียบ วังเวง ไม่พลุกพล่านเหมือนที่ฉันเคยมาครั้งก่อน ๆ จึงถามพนักงานทำความสะอาด ได้ความว่าที่นี่ไม่มีร้านอาหาร และคนยังมีไม่มากต้องรอใกล้เวลาเครื่องเข้าหรือออก 

     ฉันและป้าน้องหาอาหารที่โด่งดัง ทุกคนรู้จักทั่วประเทศไทย แต่ฉันปฏิเสธมาตลอดมาว่าจะไม่ขอทานมันอีก เพราะทานมามากแล้วเมื่ออยู่หอพักและอยู่โรงเรียนบ้านนอก (สุด ๆ) คือบะหมี่สำเร็จรูปแบบเป็นถ้วย เทน้ำร้อนใส่แล้วทานได้เลย  ป้าน้องบอกว่าเคยทานแล้ว  ส่วนฉันนับเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ทานแบบนี้ ราคาถ้วยละ ๑๕  บาท  ที่เคยทานคือแบบเป็นซอง ตามด้วยน้ำดื่มขวดเล็กอีกคนละขวด ก็อิ่มได้และรู้สึกสดชื่นสยายใจ 

     สักครู่คุณพอลล่าโทรเข้าแต่ฉันเห็นทุกคนแล้ว  ก็ไม่รับสาย  เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่สมควรเลย  กลัวคนโทรจะไม่สบายใจจึงโทรกลับทั้ง ๆ ที่อยู่ห่างกันไม่ถึงสามวา....  ต่อไปนี้...มิตรภาพแห่งคุณงามความดีจะยั่งยืนอยู่ตลอดไป 

 

แม่ต้อย พอลล่า ลูกหมี ป้าน้อง