ก็สมัยที่เราเรียน เรายังรู้สึกดีเลยใช่มั้ยครับ ^_^

ตอนอายุ 10-20 ปีของเด็กคนนึงที่เรียกว่าช่วง "วัยรุ่น"

มันเป็นช่วงเวลาดีดี ที่จะไม่มีอีกแล้ว

เราควรจะให้เค้าเต็มที่กับมันดีมั้ย??...

...ในบันทึกนี้ขอพูดถึง...เรื่องการส่งรักและการได้รับความรักจากเพื่อนในวัยเดียวกัน ที่เรียกแบบพิเศษว่า "แฟน"

ลองคิดแบบสีชมพู ชมพู ดูนะครับ :)

เอาลิ้นแตะน้ำตาลเก่าๆ ที่เก็บไว้ตั้งแต่วัยเรียนของเราดู

นานมาจนวันนี้ มันยังหวานอยู่มั้ย?

ถึงแม้ว่าสมัยนี้มันช่างแตกต่างซะเหลือเกินกับสมัยเราๆก็เถอะ (สมัยพี่ๆ แม่ๆด้วยนะครับ อิอิ)

แต่ยังอยากให้ลูกเราเรียนรู้มั้ยล่ะ ?

ถ้าไม่มีผีเสื้อมาดมดอม หรือเป็นผีเสื้อไปตอมเสียเอง

จะเป็นการเสียชาติเกิดวัยแรกแย้มของเค้ามั้ย?

แค่อยากรู้ แค่ถามดูนะครับ :)

ส่วนตัวเดย์เอง...อยากให้มีครับ อิอิ

ทุกวันนี้ยังรู้สึกอิจฉาตัวเองเลย

ที่เราก็เคยมีวันสีชมพูและสีอื่นๆกับเค้าเหมือนกัน :)

ต้องขอบคุณทุกๆคนในวันนั้น ที่เข้ามาเติมสีสันให้กันแม้เป็นช่วงเวลาสั้นๆนะครับ ผมคิดถึงทุกๆคนเลย :)

ส่วนแรงบันดาลใจของบันทึกนี้ มาจากพี่ดาวลูกไก่ที่ได้บันทึกไว้ในเรื่อง

Pจดหมาย...จดไว้มากมาย

เป็นตอนนึงที่พี่ดาว ตอบคอมเมนต์ไว้ พูดถึงช่วงวัยรุ่นของตัวเองไว้นิดๆน่ะครับ :)

...............................................................................

เดย์ขอความเห็นหน่อยนะครับพี่ๆ หรือเล่าประสบการณ์ตัวเองก็ได้ สนุกสนุก

หรือถ้าเดย์มองโลกหวานแหววเกินไปก็ยับยั้งกันได้นะครับ เพราะเดย์ถือว่าเป็นความปราถนาดีทั้งนั้น :)

ขอบคุณทุกท่านมากๆครับ