ประทับใจ

สวัสดีค่ะชาวgotoknowทุกคน

วันนี้ฉันมีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นมาเล่าสู่กันฟัง

ก่อนอื่นขอถามก่อนนะค่ะ ว่าใครเคยเข้าห้องผ่าตัดบ้าง

บางคนอาจจะเข้าไปในฐานะเป็นนศ.เป็นแพทย์ พยาบาล หรือจะเป็นในฐานะผู้ป่วย

ความรู้สึกคงแตกต่างกันออกไป โดยเฉพาะฐานะผู้ป่วยที่กำลังจะได้รับการผ่าตัด

ทุกคนที่ได้อ่านคงพอจะทราบแล้วว่า ฉันเข้าห้องผ่าตัดในฐานะผู้ป่วยค่ะ 

เมื่อ 3 วันที่ผ่านมาฉันมีนัดผ่าตัดบริเวณใบหน้าค่ะโดยใช้ยาชาเฉพาะที่เป็นการผ่าตัดเล็ก 

ก่อนการผ่าตัดวันสองวัน ฉันไม่มีความรู้สึกใดๆมากมายเหมือนจะเก่ง ยอมรับว่าเฉยๆจริงๆ

อาจจะรู้สึกแต่ว่าพยายามกดเอาไว้  ทำให้แม้กระทั่งตัวเองก็รับรู้ความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

ฉันกลัวว่าตัวเองจะกลัวการผ่าตัด เมื่อวันเวลาที่จะต้องผ่าตัดมาถึง เพื่อนๆมาให้กำลังใจมากมาย

ขอบคุณเพื่อนๆที่ เป็นห่วงกันเสมอ เชื่อไหมคะว่าดิฉันก็ยังรู้สึกเฉยๆ จนเมื่อได้เปลี่ยนชุด

ฉันสั่นไปหมดค่ะ แว่นก็ใส่ไม่ได้ มองอะไรเลือนลางไปหมด ตอนนี้ก็ถึงเวลานั่งรอเวลา คุณหมอฉันออกมา

แล้ว คุณหมอเดินมาหาฉันและพูดว่า "พร้อมไหม" แล้วคุณหมอก็ยิ้ม ฉันรู้สึกมีกำลังใจ รู้สึกดีมากๆค่ะ

สักครู่ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดห้องผ่าตัด  เดินเข้ามาหาฉัน ฉันมองไม่ถนัดว่าเป็นใคร

เพื่อนๆยกมือไหว้ ฉันจึงมองใกล้ พบว่าเป็นอาจารย์ประจำอยู่ที่นี่ ที่ห้องผ่าตัดตาหูคอจมูก

ฉันตกใจมากรีบยกมือขึ้นไหว้และขอโทษอาจารย์  เนื่องจากฉันมองไม่เห็นไม่ชัดเพราะสายตาสั้น

อาจารย์ยิ้ม และบอกว่า"ไม่เป็นไร" ฉันแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกดีใจ และอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

จากนั้นอาจารย์ก็พาฉันเข้าห้องผ่าตัด อาจารย์ช่วยจัดท่าฉัน จัดของเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัด

ฉันคิดว่าอาจารย์ต้องมาเพื่อใหกำลังใจฉันแน่เลย^^แต่ฉันก็ไม่กล้าถาม

ฉันบอกอาจารย์ว่า "อาจารย์คะ หนูเข้าใจผู้ป่วยที่จะต้องเข้ารับการผ่าตัดแล้วค่ะ ขนาดหนูแค่ผ่าตัดเล็กๆ

หนูยังกลัวมากเลยค่ะ นอนสั่นเลย"  อาจารย์ก็ยิ้มแล้วก็มาจับไหล่ฉัน

*ฉันในขณะที่นอนอยู่ในห้องผ่าตัดด้วยความกลัว กลัวอะไรฉันก็ไม่แน่ใจ

กลัวเจ็บหรือเปล่า กลัวการผ่าตัดไม่สำเร็จ หรือจะเป็นกลัวบรรยากาศในห้องผ่าตัด

มือและเท้าของฉันเย็น สั่นไปทั้งตัวจริงๆ  แต่กำลังใจจากอาจารย์ ทำให้ฉันคลายความกลัวความตื่นเต้น

ไปได้มาก  เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ฉันคิดได้ว่า

--ผู้ป่วยที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดที่มีทั้งความกลัว ความไม่รู้ ความสับสน

ต่างๆ พวกเขาเหล่านั้น คงไม่ต้องการอะไรมากมาย แค่เพียงกำลังใจ

รอยยิ้ม และความมั่นใจจากบุคลากรทางการแพทย์

ไม่ใช่ความนิ่งเฉยและมาทำตามหน้าที่แล้วก็ไป--

__________________________

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ

ขอบคุณอาจารย์และคุณหมอสำหรับกำลังใจที่ยิ่งใหญ่

(เรื่องราวการผ่าตัดครั้งนี้ยังไม่จบ ติดตามได้ในบันทึกครั้งหน้านะคะ)