ฉันเลือกที่จะบันทึกเรื่องราวที่เจอในวันนี้เป็นหมวดข้อคิด ปรัชญา ศาสนา

ภาพครูที่กระหืด กระหอบวิ่งขึ้นมาชั้น 4 ของตึกในโรงเรียนๆหนึ่ง เพื่อเข้ารับการอบรมคอมพิวเตอร์พื้นฐาน

ให้รู้จักเม้าส์ รู้จักแป้นพิมพ์ รู้จัก enter Ctrl และอื่นๆอีกมากมาย ที่เกี่ยวกับพื้นฐานที่ควรรู้

ในการอบรมคอมฯพื้นฐาน 3 วันนี้ทางราชการจัดขึ้นในโครงการพัฒนาครูช่วงปิดเทอมค่ะ

ฉันเป็นผู้หนึ่งที่ไม่มีประกาศนีย์บัตรว่าเคยผ่านการอบรมคอมฯ

และการอบรมครั้งนี้เพื่อเป็นพื้นฐานให้ครูได้ใช้คอมพิวเตอร์ในการพัฒนาตนเองสู่โลกกว้าง

ฉันก็มานั่งอบรม

และระหว่างที่วิทยากรกำลังเดินไปสอนเพื่อนครูท่านอื่นที่ไม่มีเมล์ของตัวเอง

ฉันก็ถือโอกาสเขียนบันทึกนี้ขึ้นมาค่ะ

หูของฉันทำงานไปพร้อมกัน ทำให้ฉันได้รับทราบทุกข์ของครู เสียงพูดโต้ตอบ

เสียงบ่นดังไปหมด ฉันต้องถอนหายใจหลายๆครั้ง

โต๊ะที่นั่งเรียนเป็นโต๊ะคู่ค่ะ เพื่อนครูที่นั่งใกล้ฉันมาจากโรงเรียนชื่อดังค่ะ ท่านบอกว่าท่านไม่เคยใช้คอมฯเลย ท่านใช้เวลาว่างทำขนมขายสนุกกว่ากันเยอะได้เงินด้วย

ฉันก็มองท่านยิ้มๆ ท่านบอกว่าฉันทำอะไร ฉันบอกว่าฉันกำลังเขียนบันทึก

ท่านถามว่าบันทึกทำไม ได้เงินหรือ

55+....หากเพื่อนครูได้รู้จักGOTOKNOW คงไม่พูด ไม่ถามแบบนี้ และปัญหาก็คงจะน้อยกว่านี้อิอิ

อีกเสียงหนึ่งอยู่ด้านหลังฉันพูดว่า เบื่อ ๆๆ  กดอย่างไง

พอได้รหัสมา อ้อกด enter

หรือ เอ้า...แล้วenterมันอยู่ตรงไหนหล่ะ

อีกเสียงบอกว่า ....พี่เข้าไม่ได้   ฉันหันไปมองเผื่อว่าฉันจะช่วยอะไรได้

ก็พอดีวิทยากรเดินมาและบอกว่า ....อาจารย์ขาอาจารย์เข้าได้แล้วใช่ไหม

........... เสียงหนึ่งดังขึ้นว่า .......เข้าไม่ได้ค่ะ

วิทยากรบอกว่าอาจารย์รอก่อนนะคะ ..........เดี๋ยวจะสมัครใหม่ให้

เฮ้ย...สงสารทั้งวิทยากร และคุณครูปัญหามีมากมาย

สภาพเหมือนกับสอนเด็กในชั้นเรียนเลย

ครูต้องเหนื่อยมากๆเมื่อเริ่มสอนเด็กที่ไม่มีพื้นฐานมาก่อน

ครูจะทำอย่างไร

ผู้เรียนจะทำอย่างไรกับบทเรียนที่ไม่มีพื้นฐานมาก่อน

และสำหรับฉัน...ผู้เป็นนักเรียนที่ไม่มีประกาศนียบัตรรับรองว่าเคยอบรมการใช้คอมพิวเตอร์ใดๆมา

ฉันจะสงสารใครดี.....สงสารตัวเองที่ต้องทำอะไรเพื่ออะไรนี่..

หรือสงสารใครดี

3 วันนี้ ฉันจะจัดการกับตัวเองอย่างไร

นอกจากตอบเม้นท์ และเรียนในguru และตอบHi 5 ลูกๆ  ท่องเน๊ต เก็บตกความรู้แล้ว

 ฉันก็มีเรียนภาษาอังกฤษ พูดคุยและ

ค้นหาสื่อเก็บไว้เอาไปใช้ในการจัดการเรียนรู้ให้เด็กน้อยตอนเปิดภาคเรียน

เรียนรู้ปรัชญาบ้าง

ธรรมะนี่เป็นสิ่งที่ฉันเรียนแล้วมีความสุข

และฉันก็กลัวจะติดสุขเหมือนกัน

อ้า...ฉันต้องยุติแล้วเพราะเสียงวิทยากรบอกว่าให้ทุกคนส่งเมล์ให้เพื่อนในห้องและกลับบ้านได้ค่ะ