วันนี้ตื่นนอนเวลา ๔.๓๐ น. (วันที่ ๒๐ มีนาคม ๒๕๕๒) อาบน้ำแต่งตัว แล้ว แม่บ้านขับรถยนต์ไปส่งที่สถานีขนส่งเก่าเพื่อเดินทางไปที่กรุงเทพมหานคร เพื่อเข้าปฎิบัติธรรมตามโครงการ “รสพระธรรม นำชีวิตพ้นทุกข์” ของอัยยธรรมบรรณสถานสำนักงานอัยการสูงสุดในระหว่างวันที่ ๒๐ – ๒๒ มีนาคม ๒๕๕๒ ณ วัดอัมพวัน อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี
โครงการนี้ตั้งใจจะไปหลายครั้งแล้ว แต่ก็พลาดทุกครั้ง เพราะติดธุรด้านอื่น ครั้งนี้เป็นการจัดครั้งที่ ๑๔ ทราบข่าวว่ามีข้าราชการฝ่ายอัยการเข้าร่วมโครงการประมาณ ๒๐๐ คน
เมื่อเดินทางไปถึงสถานีขนส่งเก่า ตั้งใจจะเดืนทางเที่ยว ๐๕.๐๐ น. ปรากฏว่ารถเที่ยวดังกล่าวกำลังจะออกจากสถานีพอดี ต้องรีบซื้อตั๋วและวิ่งตามไปขึ้นด้านหน้าสถานี บนรถมีผู้โดยสารประมาณ ๒๐ กว่าคน
เดิมสถานีแห่งนี้จะมีรถโดยสารเส้นทางนครราชสีมา – กรุงเทพมหานคร จะออกทุก ๓๐ นาที แต่หลังจากน้ำมันมีราคาแพงได้ข่าวว่าออกทุก ๑ ชั่วโมง นอกจากนี้ยังมีรถโดยสารของหลายบริษัทที่เปิดการเดินรถ ทำให้มีผู้โดยสารน้อย จึงมีการแข่งขันการให้บริการหลายรูปแบบ ทั้งแจก ทั้งแถม บางบริษัทให้นำเลขตั๋วโดยสารไปออกรางวัลตามงวดของสลากกินแบ่งก็มี หากถูกรางวัลจะได้รางวัลอีกต่างหาก ก็เกิดผลดีต่อประชาชนทั่วไปไม่น้อย ทำให้ประชาชนมีโอกาสเลือกใช้บริการได้
พอขึ้นรถก็นอนหลับไปตลอดทาง เนื่องจากวันนี้อากาศเย็นและตอนกลางคืนก็มีฝนตกพร่ำ ๆ นั่งรถไปได้สักระยะหนึ่ง รถก็หยุดลุกขึ้นดู อ้าว ! ข้าง ๆ ถนน มีรถสิบล้อประสบอุบัติเหตุพลิกคว่ำล้อชี้ฟ้าอยู่ และเจ้าหน้าที่มูลนิธิกำลังช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ถัดไปประมาณ ๑๐ เมตร เห็นสิ่งของตกกระจายไปตามถนน และมีรถบัสโดยสารจอดอยู่ น่าจะเกิดชนกัน ขึ้น เนื่องจากฝนตกถนนลื่น ( มาทราบจากข่าวทีหลังจึงรู้ว่ารถบรรทุกหกล้อ ประสานงากับรถบัสโดยสาร มีผู้บาดเจ็บ ๓๘ คน)
หลังจากนั้นได้นอนหลับยาวมาสะดุ้งอีกที่ รถได้มาถึงฟิวเจอร์รังสิตแล้ว มองดูท้องฟ้ากรุงเทพมหานคร ก็ยังมืดครึ้มอยู่ มองดูนาฬิกาเวลา ๐๗.๓๐ น. รถเริ่มติดเคลื่อนไปช้า ๆ บางครั้งจากรังสิต ถึง สถานีขนส่งหมอชิตใช้เวลา ๒ ชั่วโมงก็มีแต่วันนี้ค่อยยังชั่ว ไปถึงสถานีขนส่งหมอชิต เวลาประมาณ ๐๘.๓๐ น.
หลังจากนั้นได้นั่งรถแท็กซี่ไปยังอาคารสำนักงานอัยการสูงสุด ถนนรัชดา มีรถบัสจำนวน ๒ คัน จอดรออยู่แล้วซึ่งเจ้าหน้าที่ได้แจ้งไว้ให้ขึ้นรถคันที่ ๒ จะออกเวลา ๑๐.๓๐ น.
ชีวิตกับการเดินทางเป็นของคู่กัน ไม่มีชีวิตของใคร ผู้ใด จะอยู่กับที่โดยไม่มีการเดินทาง ต้องมีการหมุนเวียนเปลี่ยนไป เช่นเดี่ยวกับสรรพสิ่งในโลก ย่อมมีการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดำเนินต่อไป สักระยะหนึ่ง ก็มีการแตกดับสลายไปตามกาลเวลา อยู่ที่ว่าจะช้า หรือเร็ว ไม่มีใครจะบอกได้
ชีวิต คือ การเดินทาง
เบื่อเหมือนกันนะครับ แต่ถ้าไม่เดินทาง ก็ไม่ใช่ชีวิตของเรา
สวัสดีค่ะ
การเดินทางเป็นสัญญาณว่าเรายังมีความสามารถ
แต่การเดินทางด้วยรถจักรยานยนต์ เป็นความรู้สึกที่ดีที่ต้องทำสมาธิเป็นพิเศษ เพราะถ้าพลาดอาจพิการหรือตายได้ พร้อมทั้งได้รับรู้สึกถึงความร้อน หนาว หรือเย็นสบาย
เป็นการศึกษาธรรมได้ด้วย(ปลอบใจตัวเอง) เพราะต้องอยู่กับเขาตลอด
ขอบพระคุณมากครับ ได้อ่านเรื่องดีๆ และสบายๆ ได้แนวคิด
สวัสดีค่ะ
ชีวิตคือการเดินทาง
เทียนน้อยชอบเดินทางค่ะ
ถึงจะเหนื่อยนั่งรถ แต่ก็ได้รับรสชีวิตที่แปลกใหม่อยู่เสมอ
จากการเดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์
ขอบคุณค่ะ สำหรับการเดินทาง ^_^