การเดินทางที่ไม่ไร้ซึ่งความว่างเปล่า

ช่วงสามอาทิตย์ท่ผ่านมาและอาทิตย์นับต่อจากนี้ ชีวิตของผมมีแต่การเดินทางครับ วันว่างแม้จะมานั่งเขียนบล๊อกแทบไม่มีครับ

ภาพชายหาดที่ปีนัง-มาเลเซีย ครับ

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปร่วมงานที่  USM (มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งมาเลเซีย) ในการจัดโครงการของชมรมนักศึกษาไทยที่นั่น ภาพบรรยากาศและการต้อนรับบอกไดเลยครับว่าแม้จำนวนที่น้อยนิดสำหรับเด็กไทยที่นั่นแต่น้ำใจกับไม่นิดน้อยเลยแต่กลับตรงข้าม อยากจะฝากขอบคุณอีกครั้งครับ ภาพด้านบนคือภาพบรรยากาศชายหาดปีนังที่เพื่อนๆน้องๆนักศึกษไทยในยูเอสเอ็มนำไปสัมผัสครับ จริงๆแล้วก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับชายหาดบ้านเราครับ (ความคิดเห็นของผม) แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดว่าต่างแน่ๆคือ ความสะอาดของพื้นที่ครับ น่านับถือมากๆครับกับจิตสำนึกของคนที่นี่

          เสร็จจากการทำหน้าที่ในต่างแดนกลับมาทำหน้าที่ในดินแดนแว่นแคว้นบ้านเกิดของตัวเอง คือการคุมสอบครับ...

เสร็จจากการคุมสอบคือการเดินทางต่อเพื่อทำหน้าที่จัดโครงการ ROAD TO UNIVERSITY ให้แก่น้องๆโรงเรียนสังคมอิสลามวิทยาครับ (ปอเนาะบ้านลุ่ม) ซึ่งครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่ ๒ แล้วครับ

ภาพความประทับครั้งที่ ๑

อยากจะบอกครับว่า...ผลผลิตจากการจัดโครงการในครั้งแรกทำให้น้องๆนักศึกษาของโรงเรียน สมัครสอบเอ็นท์ตรงติดถึง ๑๔ คนจากน้องๆที่ลงสมัคร ๑๙ คนซึ่งนับได้ว่าประสบความสำเร็จกว่าทุกๆปีที่เปิดรงเรียนแห่งนี้มาครับ (อัลฮัมดุลิละฮฺ) ครั้งนี้ ทางโรงเรียนก็ไม่รีรอได้จัดโครงการดังกล่าวเป็นครั้งที่ ๒ ครับระหว่างวันที่ ๑๗-๒๑ มีนาคม และที่ผมนั่งเขียนอยู่นี้ก็เป็นวันสุดท้ายของโครงการแล้วครับ (ไว้จะนำภาพความประทับใจมาฝากครับ) แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าครั้งที่แล้วครสับ คือ มีน้องๆจากต่างโรงเรียนเข้าร่วมด้วย คือมาไกลจาก กทม. สตูล และพัทลุง ครับ ซึ่งงงานนี้ก็ขอยกนิ้วให้แก่ ผอ. โรงเรียนสังคมอิสลามวิทยา(ปอเนาะบ้านลุ่ม) อ.สะเดา จ.สงขลา ครับที่ใจกว้างเปิดกว้างให้โอกาสแก่เยาวชนต่างโรงเรียน สิ่งหนึ่งที่พวกเราประทับใจกับที่นี่มากคือการต้อนรับ และวิสัยทัศน์ของ ผอ.โรงเรียนแห่งนี้ บอกได้เลยครับว่าเป็นคนที่ทุ่มเทและรู้เท่าทันการศึกษาเมืองไทยมากๆๆครับ ขอยกนิ้วให้เป็นหนึ่งในผู้บริหารที่ควรยกย่องครับ

           แม้การเดินทางตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาอาจอ่อนล้า และหมดแรงบ้าง แต่ก็อยากบอกครับว่าคุ้มค่ากับการได้ทำหน้าที่ คุ้มค่ากับชีวีที่ได้เกิดมาครับ แม้ตลอดการอยู่ที่นี่อาจมีเรื่องราวบางอย่างมากระทบกระทั่งความรู้สึกบ้างจากสายปลายทางของสถาบันที่ทำงานแต่ก็อัลฮัมดุลิลละฮฺครับ สำหรับบททดสอบที่ได้พบเจอ

            บางครั้งการหยุดอยู่กับจุดเดิมนานเกินไป อาจทำให้เราไม่พบเจออะไรใหม่ๆเลย มิหนำซ้ำยังเจอเรื่องราวมากมายกระทบความรู้สึก จากผู้คนที่ผมยอมรับเลยครับว่า ผูกเรื่องราวได้เก่งกว่าอาจารย์สอนภาษาไทยอย่างผม ความอดทนที่เพาะบ่มมาสามปีเต็มคือบทพิสูจน์ครับ ถ้าวันนี้ผมเลือกที่จะไปอยากจะบอกครับว่า...สิ่งที่คิดจะทำต่อไปคือ สร้างเยาวชนให้มีคุณภาพในแบบที่ตัวเองอยากจะทำดีกว่า มากกว่าที่จะอยู่กับอุดมการณ์เพียงแค่ลมปาก

                คนเฝ้าสวนอาจดูแลสวนได้ไม่ทั่วถึง แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้คนรอบสวนที่พร้อมจะเฝ้าสวนด้วยกันควรคำนึง คือ การก้มหน้าก้มตาทำสวนด้วยใจรัก มิใช่เพียงเพราะลมปากที่บอกว่าฉันจะทำ แต่กลับทำมันไม่ได้ และมิหนำซ้ำยังทำร้ายคนเฝ้าสวนอย่างไม่นึกถึงใจเขาใจเพียงเพราะคิดว่าเขาไม่น่าจะรู้ นี่หรือ "อุดมการณ์" เหนืยเต็มทนแล้วครับกับคนที่นี่...เอะที่ไหน อิอิ

          สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมฉุกคิดคือ...การรับสมัครอาจารย์สอนภาษาไทยเพิ่ม ของ โรงเรียนสังคมอิสลามวิทยาที่น่าสนใจครับ...

          แต่ที่แน่ๆครับ...กลับไปเป็นวิทยากรติวเอ็นท์ โครงการของ อบจ.ปัตตานี ต่อครับ ๒๓-๒๕ มีนานี้ครับ พูดง่ายๆคือ กลับไปก็ไม่ได้หยุดครับ อิอิ