เมื่อวานนี้  ตอนบ่ายแก่ๆ  ครูอ้อยได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนหลายคนทีเดียว 

แต่มีรายหนึ่ง  เป็นเพื่อนที่เป็นรุ่นเดียวกัน  เรียนจบจากโรงเรียนมัธยมเดียวกัน  และมาพบกัน เมื่อเป็นหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ(ภาษาอังกฤษ)  เหมือนกัน

*****

เธอโทรศัพท์มาถาม เรื่อง การประชุมนสัมมนาวันพรุ่งนี้ เรื่องอะไร  ที่ไหน  กี่วัน และ.....ไม่ไปได้ไหม 

ครูอ้อยเลยถามเธอไปว่า....ทำไมล่ะ  ทำไมไม่อยากไป  เพราะ การสัมมนาครั้งนี้  เป็นเรื่องใหม่ที่ครูผู้สอนภาษาอังกฤษทุกคน  โดยเฉพาะหัวหน้า ต้องรู้ และนำไปเผยแพร่ได้ด้วย.....

เธอตอบว่า.....ผลงานไม่ผ่าน....อาย  ......ไม่อยากพบหน้าผู้คน  ครูอ้อยฟังแล้ว  กลืนน้ำลายไม่ค่อยลงคอเลย .....รู้สึก ตื้อบอกไม่ถูก 

สักครู่หนึ่งจึงปลอบใจเพื่อนว่า.....เราปลอบใจใครไม่เก่งนะ เราจะพูดสั้นๆๆว่า.....งานไม่ผ่าน  ไม่ได้หมายความว่า.....ไม่เก่งนะ

เธอเงียบฟังครูอ้อยพูด  ครูอ้อยก็เลยขยายความต่อไปว่า.....ยังมีโอกาส  ที่รอเราอยู่อีกมาก  หากเราเพียรพยายาม  โอกาสนั้นๆๆ จะนำพาความสำเร็จมาให้เรา  หากได้ความสำเร็จเร็วขึ้น....ก็ต้องศึกษา เพียรพยายาม  อดทนและไม่ท้อถอย 

เธอเลยบอกครูอ้อยว่า.....งั้นเราเปลี่ยนใจ  ไปสัมมนาในวันพรุ่งนี้  ที่จะไป  ไม่ใช่อยากไปสัมมนานะ  ที่จะไป  ก็เพราะ......เราอยากพบเธอ