ตื่นนอนตอนเช้าวันแรกที่เซิ่นเจิ้น  หาว.... ง่วงจัง ยังไม่อยากลุกเลย  เมื่อคืนกว่าจะมาถึงก็ตี 1 แล้วกว่าจะจัดของ อาบน้ำเข้านอน ก็ดึกมากๆ  แล้วแปลกที่เราก็นอนไม่ค่อยหลับ วันนี้พวกเรานัดกัน 9 โมง แต่เราก็ตื่น 7 โมงเช้า รีบอาบน้ำแต่งตัวก่อน  แล้วก็ไปหาพี่นุชกับพี่หญิง ชวนกันลงมาสำรวจข้างๆโรงแรม (ขอบอก  เมื่อคืน 2 คนนี้เค้าเดินมารอบหนึ่งแล้ว)

            ในความเป็นเมืองเศรษฐกิจก็จะเห็นแต่ตึก กับรถน่ะ วันนี้วันหยุด  คนที่นี่ก็เลยยังไม่ออกจากบ้านกันตอนเช้าๆ  พวกเราเดินเลี้ยวขวาออกมาข้างๆโรงแรมเจอร้านเบเกอรี่เล็กๆ มีขนมปัง เค้กน่าทานมาก  ราคาไม่แพงด้วย(ติดป้ายราคาไว้) ก็เลยซื้อทานเป็นมื้อเช้า พร้อมกับน้ำดื่ม  เดินไปอีกนิดนึง ก็เจอร้านเล็กๆนึ่งซาลาเปา หมั่นโถวร้อนๆ (น่ากินมาก) มีคนจีนเดินมาซื้อเรื่อยๆ แสดงว่าใช้ได้  เราก็เลยซื้อมาลองชิมดู ก็อร่อยใช้ได้นะ  แต่ทั้ง 2 ร้านน่ะ คนขายพูดภาษาจีนได้อย่างเดียวเราถามอะไรเป็นภาษาอังกฤษ  เค้าไม่รู้เรื่องหรอก ก็ใช้ภาษาใบ้แทนเนาะ  พนักงานร้านเบเกอรี่น่ารัก  ถึงฟังเราไม่รู้เรื่องแต่ก็พยายามฟังเราด้วย

            ระหว่างนั่งรอพี่นิดกับน้องกิ๊บเราก็กินขนมรอ ถ่ายรูปโรงแรม ถ่ายรูปวิวต่างๆ  วางแผนเที่ยวกัน  พอพี่นิดลงมาเราก็รอรถตู้เล็กของโรงแรมจอดข้างๆโรงแรมมารับ พาเราไปส่งแหล่งช๊อปปิ้ง (ฟรี) คือ สถานีหลอวู่  (LUO HU) จริงๆแล้วไม่ไกลเท่าไหร  แต่เดินไปเหนื่อยแน่  นั่งรถฟรีไปนะดีแล้วค่ะ

พอไปถึงเราก็พยายามจำสถานที่จอดรถ  (อยู่ใต้อาคาร) เพราะขากลับเราต้องมาขึ้นรถที่นี่  แล้วก็พากันเดินค่ะ เดินเที่ยว  เดินดู ถ่ายรูป  แล้วก็หารถไฟใต้ดินเพื่อจะไปดงเหมิน  (DONGMEN) สถานที่ช็อปปิ้งที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  ที่นี่ของถูกค่ะ เข้าไป ดูแผนที่ (อยู่สถานีที่ 2 ค่ะ) เช็คราคา (2 หยวน เองค่ะ) แลกเงิน  หยอดตู้ซื้อตั๋วออกมา (ไม่แพงเลยค่ะ  สะดวก รวดเร็วดีด้วย) สถานีดงเหมิน  ไม่ไกลจาก  สถานีหลอวู่ เท่าไหร  เสร็จแล้วเราก็เดินลงไปรอรถไฟ  รถมาก็รีบเข้าไปหาที่นั่งนะคะ  เพราะคนเยอะมาก  ไม่นานก็มาถึงค่ะ

เดินออกมาโอ้โฮ..ตื่นตาตื่นใจ  ของขายเยอะค่ะ  เหมือนมาบุญครองบ้านเรา  ตาดีได้ ตาร้ายเสีย  ต่อเก่งๆก็ได้ของถูกค่ะ  ค่อยๆเดินดูไปเรื่อยๆนะคะ  อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจนะคะ  ของถูกน่าซื้อ  แต่ไม่แน่ใจในคุณภาพนะคะ  ถูกแต่ไม่ดี มีเยอะค่ะ  ซื้อมาแล้วก็ทิ้งไม่คุ้มหรอกค่ะ  ที่สำคัญคนเยอะมาก  ระวังกระเป๋าตังค์ให้ดีนะคะ

เวลาผ่านไปเร็ว เที่ยงแล้ว  หิวข้าวค่ะ  เดินผ่านร้านน่ากินไปหลายร้าน  บางร้านน่านั่งทานมาก  อาหารดูดี  แต่เมนูเป็นภาษาจีน แถมคนขายก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้  เราก็ต้องเดินผ่านค่ะ  มาเจอซอยเล็กๆซอยหนึ่งมีร้านอาหารเล็กๆขายอยู่ทั้งซอย  ที่สำคัญมีรูปด้วยค่ะ  เราก็ใช้วิธีชี้ค่ะ  จะกินอะไรก็ชี้เอา  แล้วจ่ายตังค์ เดี๋ยวเค้าก็มาเสริฟ์ค่ะ  เราสั่งข้าวหน้าเป็ดค่ะ ประมาณ 12 หยวน  ไม่แพงเลยค่ะ  ที่อื่นราคาสูงกว่านี้  ที่นี่เค้าเน้นทานข้าวกันนะคะ  ข้าวจะเยอะมาก แต่กับข้าวน้อย หิวค่ะ ก็อร่อยดี เลี่ยนๆดี ไม่มีน้ำปลา น้ำซอส เน้นคาร์โบไฮเดรตเป็นหลัก 

ทานเสร็จแล้วก็เดินหาซื้อของที่ระลึก  เจอร้านทุกอย่าง 2 หยวน ประมาณ 10 บาท  เรา พี่นุช พี่หญิง ก็เลยซื้อพวงกุญแจโอลิมปิกปักกิ่ง น่ารักดีเป็นไฟฉายด้วย  ซื้อมาเยอะเลยค่ะกะแจกเพื่อนๆ  นอกจากพวงกุญแจก็ได้ของกะจุกกะจิกกลับมาด้วย  มาครั้งแรกยังไม่แน่ใจว่าเดินทั่วหรือยังก็เลยไม่ค่อยได้ซื้ออะไรกันเท่าไหร  เน้นเดินดูของก่อนมากกว่าค่ะ

ถึงเวลานัดเราก็มาเจอกันทางเข้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน  จะเดินทางต่อไปหมู่บ้านวัฒนธรรมค่ะ  เหมือนเดิมค่ะ ดูแผนที่ เช็คราคา แลกเงิน  หยอดตู้ซื้อตั๋วออกมา  ที่นี่อยู่เกือบถึงสถานีสุดท้าย  ขึ้นไปนั่งสักพักเกือบหลับก็ถึงแล้วค่ะ

เดินออกจากสถานีนะคะ  ถามพนักงานก็ได้ค่ะบอกว่าเราจะไปหมู่บ้านวัฒนธรรม  (ถ้าเค้าฟังภาษาอังกฤษรู้เรื่อง)  เค้าจะบอกทางออกให้เราเดินออกมาก็เจอหมู่บ้านวัฒนธรรมเลย  เราไม่แน่ใจค่ะว่า เบอร์ 1 หรือ 2 นานมาแล้วค่ะ  ก็เลยลืม

เดินเข้ามาก็ถ่ายรูปดูตารางการแสดง  ด้วยความเสียใจค่ะ  โชว์เด็ดๆ ไปอยู่ตอนเย็นๆ ค่ำๆ นี่แค่บ่าย 2 พวกเราก็เลยตัดสินใจที่จะไม่นั่งรอเวลา 5 โมงเย็นเพื่อจะดูการแสดง พี่นุชกับพี่หญิงไม่อยากเข้าไปอยู่แล้ว  เพราะเค้าบอกว่าก็เหมือนการแสดงที่เมืองไทย  แล้วโชว์แบบนี้เค้าก็ดูมาเยอะแล้ว  ค่าตั๋วเข้าก็แพงมาก  ประมาณ 750 บาท นะคะ  เก็บตังค์ไว้ช็อปปิ้งดีกว่า  พวกเราก็เลยเดินออกมาดูของที่ระลึก พี่นิดกับพี่นุชก็ต่อของ ซื้อของกันไป  ซื้อเสร็จเราก็นั่งรถไฟฟ้ากลับมาที่สถานีหลอวู่

หอบของพะรุงพะรังเดินกลับไปขึ้นรถตู้ เพื่อไปพักที่โรงแรมก่อนค่ะ  พี่นิดอยากพัก  เราก็อยากพัก  คือ ตั้งใจมาเที่ยว มาดูเมือง ไม่ได้ตั้งใจมาซื้อของก็เลยไม่อยากซื้ออะไร  ก็นอนพักช่วงบ่ายค่ะ  ส่วนพี่นุชกับพี่หญิง มาเพื่อช็อปปิ้งก็ออกไปช็อปต่อที่ห้างสรรพสินค้าหลอวู่นั่นแหละค่ะ  พวกเรานักเจอกันตอนเย็นๆ เพื่อไปทานข้าวเย็นกัน  ปรากฏว่าตอนเย็นพี่นิดเหนื่อยมากไม่ยอมลุกไป  เรากับน้องกิ๊บก็ไปหาซื้อข้าวเอาไว้ให้ทานแก้หิวแล้วก็ไปหลอวู่กัน 2 คน  ไปเจอพี่นุชกับพี่หญิงที่นั่น  2 สาวก็ได้ของมาพอสมควร  ก็เดินดูของจนเหนื่อยแล้วก็หาข้าวกิน  ที่นี่ร้านอาหารราคาแพงกว่าดงเหมิน (ของก็แพงกว่าด้วย) ก็พยายามเลือกร้านดีๆ นั่งทานกันในนั่นแหละค่ะ  (อร่อยแบบ เลี่ยนมาก)  เสร็จแล้วก็พากันนั่งรถบัสเล็กกลับโรงแรม

ข้างๆโรงแรมมีร้านอาหารเยอะแยะ คึกคักมาก  ดูแล้วน่าจะแพงสำหรับเรา  ก็เดินๆดูกันก่อนค่ะ  มีร้านขายของชำร้านหนึ่ง ขายก๊วยเตี๋ยวแบบจีน  มีผัก เนื้อสัตว์ เส้นให้เราเลือกเยอะแยะ  ใครจะกินอะไรเลือกมาเค้าลวกให้ เราจ่ายตังค์แล้วก็เอาไปกิน  ไม่มีที่นั่งค่ะ  น่าทานมาก  พวกเราอิ่มกันแล้วก็เลยไม่ได้ซื้ออะไรมาทาน  นอกจากผลไม้ค่ะ  คิดไว้ว่าพรุ่งนี้ค่อยมาชิมก็แล้วกัน

กลับขึ้นไปพักที่ห้อง  พี่นิดกับน้องกิ๊ฟพักผ่อน  เราก็มาอยู่ห้องพี่นุชกับพี่หญิง 2 สาวเค้าก็เอาของที่ซื้อมาดูกัน  พี่ๆเค้าได้พวงกุญแจน่ารักมาก  เป็นพวงกุญแจเหล็ก มีหลายลายน่ารักดีค่ะ พี่นุชบอกว่า  คนขายบอกราคา 36 หยวน  เค้าต่อได้ 6 หยวน เค้าก็เลยซื้อมา  เราดูๆแล้วพรุ่งนี้ไปซื้อบ้างดีกว่า

เฮ้อ......เหนื่อยแล้ว  ไว้พรุ่งนี้มาเล่าต่อก็แล้วกันนะคะ