อากาศแสนร้อนและอบอ้าว มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าผ้า อีกข้างหนึ่งถือโน๊ตบุค อ่อนล้ามาก ๆ โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋ากางเกงแทบไม่มีแรงที่ละล้วงขึ้นมารับ  แต่ก็ต้องรับด้วยความเต็มใจ หมายเลขแปลกมากไม่คุ้นเคย

       คุณทหารอากาศขนาดยักษ์ (ขอใช้คำว่าขนาดน่ารักแทน) บอกว่าขณะนี้อยู่ที่พิษณุโลก ความอ่อนล้าหายเป็นปลิดทิ้ง ฉันจึงนัดแนะว่าจะกลับถึงบ้านคืนนี้ประมาณตี ๑ และรุ่งเช้าจะไปพบ 

       ตอนเช้าผู้อำนวยการโรงเรียนโทรศัพท์เข้ามาถามไถ่  เกี่ยวการไปประชุมกลับมาแล้วหรืออยู่ดีสบาย (กลัวจะเบี้ยวโรงเรียนมากกว่า) จึงได้เรียนผู้อำนวยการเกี่ยวกับเรื่องของคุณทหารอากาศขนาดยักษ์ 

       ได้พบกันที่ห้องอาหารของโรงแรมท็อปแลนด์พลาซ่า  ทานอาหารเช้าที่นั่น คุณทหารอากาศขนาดยักษ์ ได้แนะนำให้รู้จักกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่หลายท่าน แต่ละท่านได้แสดงความเมตตา และเอื้ออาทรต่อพวกเราที่รู้ว่าพวกเราเป็นครูที่โรงเรียนบ้านนอก ต่างฝ่ายให้ความร่วมมือยินดีช่วยเหลือสนับสนุนในสิ่งที่โรงเรียนขาดแคลน  เป็นต้นว่าถังเก็บกักน้ำ จานดาวเทียม และคุณทหารอากาศขนาดยักษ์ได้แจ้งว่าจะมอบคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะและโน๊ตบุค ให้กับโรงเรียนและอุปกรณ์การเรียนการสอนภาษาอังกฤษอีกจำนวนหนึ่ง

         ขอขอบพระคุณทุกท่านมา ณ โอกาสนี้เป็นอย่างสูง และขอขอบคุณน้องตาหยู อีกท่านหนึ่งที่เป็นธุระในการประสานงาน