อ่านตอนที่แล้ว สอนงานผ่านบล็อก : 17. อย่าโตแต่ซี
อย่างที่เคยเขียนไว้แล้วว่า ความรู้ที่ใช้ในการทำงานในพื้นที่และชุมชนนั้น ส่วนหนึ่งก็สามารถนำความรู้ที่เราได้ร่ำเรียนมา ใช้-ปรับใช้ได้เลย แต่ก็มาบางเรื่อง บางอย่าง บางสถานการณ์ ที่เรายังไม่มีความรู้ ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน บางที่ก็เล่นเอามึนไปได้เหมือนกัน เมื่อเราไม่รู้ ยังไม่มีประสบการณ์ สิ่งที่อยากจะแลกเปลี่ยนและแบ่งปันก็คือ
- อย่าอายที่จะสอบถามคนอื่น
- อย่าอายที่จะบอกคนอื่นว่าเราไม่รู้ในบางเรื่อง
- ไม่มีประโยชน์อันใดที่เราจะต้องไปปิดบังคนอื่นว่าเราไม่รู้ในเรื่องอะไร
- การแสร้งทำว่าตัวเองเป็นผู้รู้ ไม่เป็นประโยชน์ทั้งต่องานและต่อตัวเราเองแต่อย่างใด
- อย่ามัวรักษาหน้า หรือกลัวเสียหน้า หากจะต้องไปขอความรู้จากคนอื่น
เมื่อบางเรื่องเรายังไม่มีรู้ ไม่มีทักษะหรือประสบการณ์มาก่อน ไม่ต้องอายที่จะสอบถามจากเพื่อนๆ พี่ๆ ที่เขาทำงานและมีประสบการณ์มาก่อนแล้ว จะทำให้เราได้ทางออก ได้วิธีปฏิบัติที่ง่าย ตรง และเหมาะสม
ดังนั้น ไม่ต้องกลัวว่าคนอื่นเขาจะรู้ว่าตัวเรานั้นไม่มีความรู้ในเรื่องอะไร ทำอะไรยังไม่เป็นบ้าง เพราะยังไงก็ไม่มีใครที่ทำอะไรเป็น รู้ หรือว่าเก่งมาแต่กำเนิด ในเมื่อเราเริ่มมาทำงานใหม่ๆ ก็ต้องค่อยๆ เรียนรู้ และสะสมประสบการณ์ในการทำงานไปเรื่อยๆ เรียนรู้โดยการสอบถามจากผู้รู้ ผู้มีประสบการณ์ ก็เป็นทางลัดในการเรียนรู้ทางหนึ่ง คำภาษิตโบราณที่ยังคงใช้ได้เสมอก็คือ "อายครูไม่รู้วิชา" นะครับ
บันทึกมาเพื่อการ ลปรร. ครับ
วีรยุทธ สมป่าสัก 11 มีนาคม 2552
สวัสดีครับ พี่สิงห์ป่าสัก ผมชื่อเอกนะครับ ก็ได้ยินและได้ดู KM ของพี่มานานแล้วครับ และผมต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ(พอดีเพิ่งหัดเขียนครับผม)....บายละครับ
ความรู้ของผมเกือบทั้งหมด"ส่งคืนครู" แล้ว
และเคยบอกหลายๆ คนที่รู้จักว่า มีหลายเรื่องเกี่ยวกับการเกษตรที่คนเกษตรอย่างผมควรรู้ "แต่ไม่รู้"
ต้องเรียนรู้อีกเยอะ
:)
ต้องบอกว่า อย่าอายที่จะเรียนรู้ เพราะ ไม่มีใครรู้หมดทุกอย่าง :) และที่สำคัญความรู้เองก็เป็นพลวัต เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ความรู้นี้เมื่อชั่วโมงก่อนอาจจะทันสมัย น้อยกว่าความรู้ ณ ตอนนี้
สุดท้ายขอ แถมด้วย "อายภรรยา บ่ มีลูก"
สวัสดีค่ะ
บันไดขั้นแรกของการจัดการความรู้...ก็คือ การจัดการกับความ "ไม่รู้"
ปัญหาก็คือเรามักไม่ยอมรับว่าเรา "ไม่รู้"
ก็เลยกลายเป็นว่า "เราไม่รู้ว่าเราไม่รู้"
ต้องก้าวล่วงพ้นตนเอง...จัดการกับความไม่รู้ในตัวเองให้ได้ก่อน
จากนั้นก็ต้องเรียนรู้...เรียนรู้...และเรียนรู้
จะเรียนรู้ให้ได้ดีก็ต้องมี "ครูดี"
ที่สำคัญคือ "อายครูไม่รู้วิชา" เช่นที่คุณสิงห์ป่าสักบันทึกนั่นแหละค่ะ
ขอบคุณสำหรับข้อคิดดี ๆ ค่ะ
คือ "รู้ว่าเรารู้อะไรบ้าง" กับ "รู้ว่าเราไม่รู้อะไรบ้าง"
"รู้ลึก แต่ โง่กว้าง"