ไม่แน่ว่า หนึ่งในหกสิบคนนี้จะได้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัด

        ในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๕๒ ผมมีโอกาสไปเยี่ยมโรงเรียนขนาดเล็กหลายโรงเรียน บางโรงมีนักเรียนเพียง ๔๐ คน มีครู ๒ คน อัตราจ้าง ๑ คน บางโรงดีหน่อยมีนักเรียน ๖๐คน ครู ๕ คน บางโรงแย่เลย มีเด็ก ๙๐ คน ครู ๕ คน

         ผมลองใจกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่มีนักเรียนน้อย ว่า ยุบดีไหม ให้เด็กไปเรียนโรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆ ห่างเพียง ๓ กิโลเมตร โดยจะจัดค่าพาหนะ ให้เด็กจะได้ไปเรียนโรงเรียนใหญ่มีอุปกรณ์การเรียนพร้อม มีคอมพิวเตอร์หลายเครื่อง

         กรรมการไม่ยอมครับ และมีท่านหนึ่งพูดทำให้ต้องคิด ท่านพูดว่า

         "เด็กเรียนที่บ้านเกิดเขาจะรักบ้านเกิดมาก หากไปเรียนที่อื่นความรักในบ้านเกิดจะลดลงครึ่งต่อครึ่งเด็กเรียนที่บ้านเขาจะได้ภูิมิใจว่าเขาจบที่บ้านเขา ชีวิตคนไม่แน่นอน เด็กที่จบจากโรงเรียนนี้ต่อไปอาจจะมีสักคนที่ได้เป็นนายกรัฐมนตรี ใครจะรู้ว่าในเด็กหกสิบคนนี้ อาจมีคนหนึ่งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด"

         จริงๆ แล้ว ผมอยากทราบความคิดของกรรมการเท่านั้นเอง เพราะผมก็ไม่เห็นด้วยกับการยุบโรงเรียน เรามาช่วยกันสร้างความเข้มแข็งให้หมู่บ้านของเราและเด็กของเรา ดีกว่านะครับ