ร้อยดอกแก้วรอคนไกล เขาจะรู้บ้างไหมใจห่วงหา เสียงซึงแว่วแผ่วย้ำคำสัญญา จะปิ๊กมาหาน้องคนดงดอย...

...สร้อยดอกแก้ว..

 

ร้อยดอกแก้วจากดอยสูงเสียดฟ้า
ข้ามนภาฟ้าไกลนะใจเอ๋ย
เที่ยวเสาะหาใครคนหนึ่งซึ่งคุ้นเคย
ลมลำเพยหอบรักจากหัวใจ

เสียงซึงแว่วลอยมาคราลมแผ่ว
ร้อยดอกแก้วขาวนวลชวนหลงใหล
ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนป่วนฤทัย
ฝากลอยไปให้ถึงซึ่งอีกคน

สร้อยดอกแก้วงดงามบริสุทธิ์
สวยผ่องผุดสดใสไร้หมองหม่น
สวมดอกสร้อยร้อยด้วยรักปักกมล
รอใจคนอยู่แสนไกลในแววตา

ด้วยแรงรักแรงคิดถึงจึงขานไข
ร้อยดวงใจจากทุกห้วงเสน่หา
ถักทอถ้อยร้อยอักษรตลอดมา
อักษราภาษาสวยด้วยกลอนกานท์

สุดขอบฟ้าหาใช่กั้นความพันผูก
ยังคงปลูกดอกแก้วร้อยสร้อยประสาน
หวังวันหนึ่งว่าดอกรักคงเบ่งบาน
เป็นตำนานของสาวคอย"สร้อยดอกแก้ว”