แม่คะ

 

วันนี้วันศุกร์แล้ว น้องๆที่มาเรียนด้วยกันต่างรีบเร่งกลับบ้าน มีน้องคนหนึ่ง บ้านอยู่สุราษฎร์เห็นเพื่อนๆกลับบ้านกันหมด ก็อดใจไม่ได้ รีบตามเพื่อนไปขึ้นเครื่องได้อยู่บ้านคืนเดียวก็ยังดี

แม่คะ บ้านคือสถานที่ที่ทุกคนถวิลหานะคะ สุขก็กลับบ้าน ทุกข์ก็กลับบ้าน บ้านเป็นสิ่งเดียวที่ให้ทุกๆอย่าง คอยปลอบประโลมให้เราคลายทุกข์คลายเศร้า สร้างความสุขให้มากยิ่งขึ้นไป

 

ความสำคัญของบ้านไม่ได้อยู่ความใหญ่โตโก้หรู หรือว่าคับแคบเป็นรูหนู อยู่ที่ว่าให้ความสุขความอบอุ่นได้มากแค่ไหน หนูจำได้ว่า แม่เพียรพยายามให้หนูกลับไปนอนที่บ้านแม่ แต่หนูก็มีความสุขในห้องแคบๆ รกๆของบ้านพักหนู หนูจะนอนไม่หลับทุกครั้งที่ต่างที่นอน แต่หนูรู้สึกปลอดภัยเสมอเมื่อได้่นอนที่บ้าน

 

ในครอบครัวของเราก็มีส่วนให้ความอบอุ่นนะคะ  สุข ทุกข์ เศร้า ขึ้นเมื่อใด้ ก็นึกถึง พ่อ แม่ พี่น้อง คนในครอบครัว เพราะฉะนั้นทุกคนจึงตั้งใจต้องกลับบ้านทุกวันหยุด ได้เห็นหน้าลูกนิดเดียวก็ยังดี คิดแล้ว ปลื้มใจดีค่ะ

 

ส่วนหนูเองคงกลับไม่ได้ แม้ว่า...จะถวิลหาเพียงใด ความคล่องตัวของการเดินทางไม่ได้อำนวยความสะดวกให้เลย สิ่งเดียวที่ต้องทำคือ การสะสมความคิดถึงเอาไว้ในช่วงที่มีวันเวลาเพียงพอ มันคงไม่ทำให้หนูจิตตกไปมากกว่าที่เป็นอยู่

 

หนูจะคอยมองดาว เพื่อให้เห็นว่า แม่เองก็เฝ้ามองดูหนูอยู่ เพียงเท่านี้ หนูก็เป็นสุขใจ คงพอช่วยเยียวยาให้ได้บ้าง ความอดทน อดเปรี้ยวไว้กิืนหวาน เป็นสิ่งที่หนูต้องทำให้ได้

 

แม้จะอยู่ต่างถิ่น แต่เราก็อยู่ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน ดาวก็เป็นดวงดวงเดียวกันนะคะ แม่.......

 

ลูก

6 มีนา่ 2552 : 22.43 น.

เชียงใหม่