ก่อนที่นักเรียนจะไปบ้านพ่อครูบา  แต่ละคนเตรียมอาหาร ขนมและผลไม้สำหรับไปรับประทาน โดยเตรียมไปครบมื้อ เมื่อได้เวลาทุกคนคงจะเหนื่อยเพลียและหิว จึงนำอาหารมารับประทาน  คุณจ้อ (ทหารอากาศ และมีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยครูนิน)  ติดตามไปด้วย (ไปทุกหนทุกแห่งที่โรงเรียนมีกิจกรรม แบกโต๊ะ ยกเก้าอี้ เสิร์ฟน้ำ เสิร์ฟอาหาร) คงหิวและเหนื่อยที่ขับรถ ๑๐ ชั่วโมง  ทำท่ารับประทานมื้อเย็นไปกับเด็กด้วย 

        ส่วนโต๊ะอาหารของสวนป่า  พร้อมครบครันเพื่อต้อนรับคณะและนักศึกษาสถาบันพระปกเกล้า ที่เดินทางมาถึงสวนป่าในเวลาเย็นมากแล้ว  มีเจ้าหน้าที่ตำรวจติดตามนำขบวนมาด้วย  เพราะนักศึกษาของสถาบันพระปกเกล้าล้วนเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ มีลุงเอก (พลเอกเอกชัย ศรีวิลาส) เป็นผู้นำ 

       น้าอึ่งอ็อบโทรศัพท์มาตามบอกว่าให้เด็ก ๆไปร่วมทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน เด็ก ๆ อิ่มแล้วแต่ก็ต้องไปทานอีกครั้ง  อาหารมากมายล้วนแต่น่าทานและอร่อยโยฝีมือคนครัวมีคุณปิ๋วเป็นหัวหน้า แม่หวีเป็นผู้กำกับควบคุมทีม 

        ขณะที่ตักอาหารได้พบกับอดีตหัวหน้าการประถมศึกษาอำเภอเปือยน้อย จังหวัดขอนแก่น ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการเขตพื้นที่การศึกษาชัยภูมิ เขต ๓ ซึ่งครั้งนั้นฉันทำหน้าที่ครูช่วยราชการอยู่ที่สำนักงานการประถมศึกษาอำเภอเปือยน้อย  ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง

         ขณะที่รับประทานอาหารได้ยินเสียงใครคนหนึ่งบอกว่า "คุณแผ่นดินกำลังมาถึง" ฉันมองไปก็เดาว่าน่าจะใช่แต่ไม่เหมือนในรูปภาพ หน้าตาหนุ่มกว่ารูปภาพมาก  มาพร้อมกับน้องชายตัวป่วนคู่หนึ่ง เมื่อถึงเวลาก็ได้ทักทายกัน

        เด็ก ๆ รับประทานอาหารแล้ว แต่ละคนได้ช่วยเสิร์ฟน้ำ ล้างแก้วน้ำและล้างชาม  ต่อจากนั้นทุกคนทยอยกันไปที่ลานไผ่ มีคณะชาวลำพูน น้องนักศึกษามหาลัยมหาสารคาม ได้แสดงศิลปะพื้นบ้านให้ชม 

        ฉันเดินไปหาที่นั่ง  พบกับสุภาพสตรีท่านหนึ่งเชื้อเชิญให้นั่งใกล้ ๆ กัน ได้สนทนากันแล้วทราบว่าท่านเป็นชาวเมืองพิษณุโลก อยู่ที่มหาวิทยาหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ  สักครู่มีนักร้องมาแสดง "เราคุยกันว่า..ชายคนนี้หน้าตาคล้ายกับคุณพงษ์สิทธิ์ คัมภีร์จริง ๆ และเสียงก็เหมือนอีกด้วย"  ..ฉันออกไปตามเด็ก ๆ ที่ล้างชามให้มาดูด้วย  เมื่อกลับมาที่นั่งจึงได้ทราบว่า..คุณพงษ์สิทธิ์ ตัวจริง..(หน้าแตกนิดๆ)  นอกจากนั้นมีคุณพี่หญิง ทิพวรรณ  ปิ่นภิบาล ทั้งสวยและเป็นนักร้องอาชีพอีกท่านหนึ่ง  ได้ฟังเพลงจากนักร้องอาชีพและนักร้องสมัครเล่นครบเครื่อง 

       ถ้ามีคนช่างสังเกตจะเห็นว่าเด็ก ๆ แต่ละคนไม่ยิ้มแย้ม แจ่มใสเท่าที่วัยของเด็กควรจะเป็น  เพราะว่ามีอาการป่วย ๑ คน นอกนั้นเมารถยังไม่สร่าง  ส่วนครูนินตัวร้อน เป็นไข้เข้านอนหลังจากทานอาหารเย็นแล้ว 

         ครั้งนี้ไม่ได้ถือกล้องจึงไม่มีภาพมากนัก  ภาพที่เห็นมาจากกล้องของคุณจ้อที่มาทีหลังและถ่ายได้เพียงไม่กี่ภาพ  เลิกกิจกรรมแล้วต้องนอนเฝ้าเป็นเพื่อนเด็ก ๆ ที่ลานปูน....มีความสุขลึก ๆ ที่ทำให้เด็กได้รับสิ่งดี มีประสบการณ์แปลกใหม่ ภาคภูมิใจแทนเด็กมาก